Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

ε δεν είναι και απαραίτητα κακό…..

by Δημήτρης Αργυρός on 19 Οκτωβρίου 2017

  Καταρχήν, το να συναντιέται ο πρωθυπουργός της χώρας μου, όπως ο Τσίπρας,  με ένα άλλο ηγέτη μιας χώρας, ακόμη και αν αυτός είναι ο Τραμπ, απριόρι δεν είναι κακό, απεναντίας μπορεί να αποβεί χρήσιμο.  (more →)

κάποιες σκέψεις για το ζήτημα της Καταλονίας

by Δημήτρης Αργυρός on 2 Οκτωβρίου 2017

του Kostas Grigoriadis

Με αφορμή τα θλιβερά επεισόδια στο δημοψήφισμα στην Καταλονία θα υποστηρίξω κάποιες σκέψεις για τα γεγονότα και την καταστολή του ισπανικού κράτους και της «πατρίδας» του κεφαλαίου, την «πατρίδα» των τραπεζών, την «πατρίδα» των δανειστών, την «πατρίδα» της ΕΕ. (more →)

πρώτες σκέψεις για ένα συνέδριο

by Δημήτρης Αργυρός on 18 Σεπτεμβρίου 2017

 

Δημοσιεύω το σύνολο της παρέμβασης μου στο άνοιγμα του προσυνεδριακού διαλόγου στα Γιάννενα :   Το ΝΑΡ πρωτίστως και δευτερευόντως το ΝΑΡ για την κομμουνιστική Απελευθέρωση ήταν  και είναι  μια μάχιμη ,  συνεπής πολιτική οργάνωση  που κράτησε ζωντανό  το κομμουνισμό ως ιδέα, με την έννοια του Μπαντιού, και αυτό δεν το θεωρώ αρνητικό, απεναντίας θα έλεγα. (more →)

το εθνικό, το ταξικό, η σημαία, και ο αγώνας των καταπιεσμένων

by Δημήτρης Αργυρός on 5 Σεπτεμβρίου 2017

null

Παρακολούθησα με ενδιαφερον  μια συζήτηση στο φατσοβιβλίο στην σελίδα του Γιώργου Γκόντζου(https://web.facebook.com/profile.php?id=100001841725509&hc_ref=ARS5mXq1aBAjbNP5F03Z-xN8AhTtkIqxLzSiC4ynf6_SXpyzNczcVw1nc9MLrm6MwdU&fref=nf) για την Ελληνική σημαία ως σύμβολο αντίστασης. Σκέφτηκα να παρέμβω, αλλά μάλλον θα πήγαινα αλλού την ενδιαφέρουσα συζήτηση και για αυτό το λόγο θα επιχειρήσω να γράψω ένα συνολικότερο κείμενο. (more →)

Ένα βιβλιο για τον Μιχάλη Ράπτη- Πάμπλο και την Αλγερινή Επάνασταση

by Δημήτρης Αργυρός on 24 Αυγούστου 2017

nullΜε το φίλο και τον σύντροφο Χάρη Κωστούλα έχουμε  βρεθεί μαζί σε συζητήσεις και κινηματικές διαδικασίες, στην περιοχή της Ηπείρου, όταν ήταν φοιτητής στην Ηγουμενίτσα. Με τον Χάρη μας ενώνουν κοινές πολιτικές διαδρομές, κοινές πολιτικές παραδόσεις,  στην προοπτική του πολιτικού σχεδίου για την κοινωνική απελευθέρωση των καταπιεσμένων. Έτσι, μόνο χαρά μου, πρόσφερε η συγγραφή ενός μικρού βιβλίου από τον Χάρη Κωστούλα με τίτλο «Ο Μισέλ Πάμπλο η Αλγερινή Επανάσταση και η εποχή μας» από τις εκδόσεις Ένεκεν με πρόλογο του Δημήτρη Λιβιεράτου. (more →)

η «Στρατιά των υπνοβατών», ή όταν η επανάσταση μένει μισή

by Δημήτρης Αργυρός on 21 Αυγούστου 2017

nullΒρέθηκα στην ακτή- πάντα δίπλα στο κύμα-  με μεγάλες προσδοκίες, παρέα με την «στρατιά των υπνοβατών», το καινούργιο μυθιστόρημα της παρέας των μετακαταστασιακών συγγραφέων που χει το όνομα  «Wu Ming».Μεγάλες προσδοκίες που ευτυχώς δεν διαψεύστηκαν απ την ανάγνωση αυτού του ιστορικού μυθιστορήματος, το οποίο αποτελεί μια αιχμηρή -πολιτική επί της ουσίας της- κριτική  στο σημερινό αδιέξοδο της Ευρώπης, στο τέλμα ή καλύτερα στο πέρας και την παρακμή του διαφωτιστικού παραδείγματος, στο τέλμα της επιστήμης που μεταμορφώθηκε σε ιδεολογική συστημική θεραπαινίδα,  στο κλείσιμο του κύκλου  που άνοιξε η Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση, μια έμμεση κριτική αναφορά στο σημερινό αδιέξοδο των απελευθερωτικών προταγμάτων. (more →)

από το όνειρο, στον εφιάλτη και στο όραμα

by Δημήτρης Αργυρός on 27 Ιουλίου 2017

Το παρακάτω κείμενο ξεκινάει από τις απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ, σκάβει στο παρελθόν με στόχο τα ανοίγματα στο μέλλον, αν  υπάρχουν βέβαια  ή το μέλλον μας θα είναι μια κακοφορμισμένη δυστοπία.

Στο κείμενο μου: http://argiros.net/?p=7964, ένα τραχύ και σκληρό κείμενο, με βαρύς χαρακτηρισμούς, με πολεμικό τόνο, κατήγγειλα απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ.  Το κείμενο συνάντησε την σιωπή, την σιωπή όχι μόνο της ένοχης Δημοτικής αρχής που επιχειρεί να εξυγιάνει την άρρωστη ΔΕΥΑΙ, ξεκινώντας από το «αδύναμο κρίκο» των εργαζόμενων ΑμεΑ, και εδώ γελάμε…ή και κλαίμε…

Συνάντησε και την σιωπή  των κοινωνικών- συνδικαλιστικών- φορέων. Όπως και την σιωπή πολιτικών και κοινωνικών υποκειμένων, που είτε λόγω καλοκαιρινής ραστώνης, είτε λόγω της απουσίας πολιτικής «υπεραξίας», αδιαφορούν για αυτά τα ζητήματα.

Φαίνεται πως δεν πουλάνε ούτε και  οι ΑμεΑ στις μέρες μας, τουλάχιστον δεν πουλάνε ως εργατικά υποκείμενα ή ως υποκείμενα δράσης, συνεχίζουν να πουλούν ως «εικόνα», ως φιλανθρωπικά αντικείμενα σε γκαλά, ως παρασώματα και παραχώματα αθλητικών εκδηλώσεων.

Τέλος συνάντησε  την βουβή και ταλαίπωρη κοινωνία που ζει με πόνο και κατάθλιψη την δική της εξαθλίωση.  Βλέπει μόνο τα δικά της κοντόθωρα – καθημερινά- βιοτικά θέματα και ίσως και ενοχικά και σε ένα βαθμό καιροσκοπικά, ελπίζει  και σε ένα άνοιγμα θέσεων από τις απολύσεις ΑμεΑ.  Έχω ίδια εμπειρία περί αυτού,  καμιά 20 χρόνια πριν, σε καλύτερες εποχές από σήμερα ακόμη και από συντρόφους.

Ανθρωποφαγία; Ας μην το φτάσουμε ως εκεί ακόμη, αν και τέτοια στοιχεία και στοιχειά έχει η εποχή μας: Έκφραση, προϊόν, εικόνα και κατάσταση  μιας εξαντλημένης κοινωνίας, μιας κοινωνίας, μιας πολιτείας που χει καύσει τα αποθέματα της και όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο καις και κυρίως  τρως τις σάρκες σου. Και επειδή  το ψαρί βρωμάει  από κεφάλι ας ξαναδούμε για λίγα  λεπτά την γελοία εικόνα των νυν και υποψηφίων ζόμπι  Λουδοβίκων και Βοναπαρτών στην γιορτή της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, ναι έχουν περάσει 43 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Δέστε τις φάτσες τους, την γελοιοτητά τους, την σοβαροφάνεια τους, το τρελό βλέμμα τους.null
(more →)

Κοινωνικός καιάδας η ΔΕΥΑΙ; δεν νομίζω ή μήπως κάνω λάθος

by Δημήτρης Αργυρός on 26 Ιουλίου 2017

nullΌσο η κρίση- η οικονομική, κοινωνική και πολιτική παρακμή- θα συνεχίζεται ή καλύτερα όσο πιο πολύ και πολυεπίπεδα θα βαθαίνει, τόσο πιο πολύ και πιο ολιστικά, τα πλέον αδύνατα τμήματα του πληθυσμού θα τους υποβαθμίζουν και θα τους  υποτιμούν την ζωή τους, μπαίνοντας στο στόχαστρο ενός διάχυτου κοινωνικού εκφασισμού, στο στόχαστρο ενός αντιδραστικού κοινωνικού δαρβινισμού. (more →)

σκέψεις στο πνεύμα των Βογόμιλων

by Δημήτρης Αργυρός on 19 Ιουλίου 2017

Νιώθοντας βαθιά μέσα μου γνωστικιστής- αν και σε ένα άλλο βαθμό α-γνωστικιστής , όσο  και συγκρητιστής – και σε αυτή την βαθιά- αντιφατική-  πίστη μου, στηρίζω και την έλξη που μου ασκεί το αιρετικό Ισλάμ, οι Σούφι, οι Δερβίσηδες , οι Μπεκτασί , διάβασα με πάθος το βιβλίο του Γ. ΣΤΑΜΚΟΥ : «οι πρόδρομοι των Βογόμιλων .

Με το που το διάβασα, έγραψα στο Facebook ένα σχόλιο που δημοσιεύτηκε και στο ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΤΩΝ ΒΟΓΟΜΙΛΩΝ: Η άποψη ενός αναγνώστη που το διάβασε σε 40 βαθμούς υπό Σκιάν

Σε αυτό το σημείωμα θα συνεχίσω την αναστοχαστική ανάγνωση του βιβλίου και θα δημοσιεύσω κάποιες περαιτέρω σκέψεις, στο ίδιο περίπου καμβά  με το πρώτο σχόλιο, ενταγμένες όμως σε μια συνολικότερη λογική,  που υπερβαίνουν τα θέματα που συζητάει το βιβλίο του Γ. ΣΤΑΜΚΟΥ. (more →)