Δημήτρης Αργυρός

Χώνει χοντρά το χέρι της στην τσέπη μας η κυβέρνηση με τον προϋπολογισμό. 7 δις ευρώ επιπλέον φόρους στους εργαζόμενους και στο λαό , 28 δις χάρισμα στις τράπεζες , για να συνεχίζεται ο τζόγος. Και μόνο τα 5 δις από αυτά έφταναν για το 5% στην Παιδεία. Το σύνολο των 28 δις είναι διπλάσιο από όσα θα ξοδευτούν για ασφάλιση , περίθαλψη και για το κράτος πρόνοιας. Έφταναν και περίσσευαν για φτάσουν οι μισθοί 1400 ευρώ για πολλά χρόνια.

Τα πάντα κοστολογούνται και πουλιούνται : Τα λιμάνια πάνε στους «κόκκινους» καπιταλιστές της Κίνας, τα αεροπλάνα στους Σαουδάραβες, και οι λίμνες και τα χωράφια στους «Εφραίμ» της πίστης που σύμβολο της ήταν και είναι(::::) το «αγαπάτε αλλήλους».

Οι ελευθέριες μετατρέπονται σε ένα «πουκάμισο αδειανό», οι απολύσεις και η τρομοκρατία των αφεντικών επιβάλουν την «σιωπή του νεκροταφείου» στους τόπους δουλειάς. Τα πειθαρχικά στα πανεπιστήμια – στο όνομα του φοιτητικού ασύλου και της ακαδημαϊκής ελευθερίας – επιχειρούν να αστυνομεύσουν το δικαίωμα κοινωνικής – πολιτικής αμφισβήτησης και δράσης. Η αστυνομία, τα ματ και τα εκαμ και γιατί όχι αύριο και ο ίδιος ο στρατός – όπως συμβαίνει στην Ιταλία- καταστέλλουν όσους αντιστέκονται.

Πρόκειται για μια όξυνση του κοινωνικού πόλεμου του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων ενάντια στις ανάγκες και τα δικαιώματα αυτών που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο που καρπώνονται και με απερισκεψία σπαταλάνε τα καπιταλιστικά παράσιτα.

Μήπως ήρθε η ώρα να πούμε ένα φτάνει πια,. Δεν πρόκειται για ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα , αλλά για ζήτημα επιβίωσης των εργαζόμενων και του λαού. Ή αυτοί ή εμείς. Λύση που να βολεύει όλους, και τους έχοντες και τους μη- έχοντες δεν υπάρχει. Εθνική λύση δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ. Υπάρχει μόνο ταξική λύση ή ταξική λύση για το κεφάλαιο ή ταξική λύση για τους εργάτες .

Ταξική λύση για τους εργάτες , που δεν μένει στα υπάρχοντα πράγματα, αλλά πάει αλλιώς και σαλπάρει για αλλού.. Στην αρχή μπορεί να μοιάζει με μικρό πειρατικό πλοίο, που απαλλοτριώνει, σαμποτάρει, κτυπά , φεύγει και χάνεται. Κρύβεται μες το πλήθος που φοβάται, αντιδρά, ελπίζει και απελπίζεται. Στην συνέχεια ενώνεται με το πλήθος που αρχίζει συλλογικά να δρα και να παράγει ως αντίσταση. Μετατρέπεται σε ένα επαναστατικό «στρατό» ελεύθερων και ανυπότακτων αγωνιστών, εργαζόμενων και διανοητών. Που καταλύει την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων για να οικοδομήσει μια πιο ελεύθερη κοινωνική πραγματικότητα. Με πολιτική, κοινωνική και οικονομική δημοκρατία για τους παραγωγούς του κοινωνικού- αυτή την φορά- πλούτου.

Είμαστε πολλοί και πολλές και μπορεί να γίνουμε χιλιάδες. Εργάτες, αγρότες , φοιτητές , μαθητές και μετανάστες. Γυναίκες, άντρες, λεσβίες, ομοφυλόφιλοι και αμφιφυλόφιλοι. Οπαδοί του Μαρξ, του Μπακούνιν, του Λένιν, του Κροπότκιν, του Τρότσκι, του Μάο και του Στάλιν. Του Νέγκρι, του Μαρκούζε και του Πουλαντζά. Όλοι χωράνε στο «πειρατικό» μας, όλοι χωράνε στην εξεγερμένη ποίηση που στοχάζεται και δημιουργεί τον κόσμο του αύριο, από τα σήμερα. Μόνο όσοι θέλουν να κυβερνήσουν την υπάρχουσα κατάσταση- με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- δεν θ έρθουν στην «γιορτή» μας.

Ας αφήσουμε πίσω τις συνήθειες του παρελθόντος, τα σκουριασμένα ιδεολογήματα , τις ψυχοφθόρες καταστάσεις, τους ηγεμονισμούς – μικρούς και μεγάλους, τις κομφορμιστικές και φορμαλιστικές λογικές.. Ας αφήσουμε πίσω την θλίψη και την μιζέρια που βλέπει το ποτήρι, είτε άδειο , είτε μισοάδειο αλλά ποτέ μισογεμάτο.

Με μεγαλοκαρδία και ανοικτό πνεύμα ας τολμήσουμε να κάνουμε το πρώτο βήμα, να γλεντήσουμε!!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Ούτε στο κόσμο των ιδεών δεν θα συναντήσουμε ξεκάθαρα πράγματα. Πόσο μάλλον στο χώρο της πολιτικής οπου συχνά οι κοσμοθεωρήσεις, οι πολιτικές αντιλήψεις και τα αντικρουόμενα κοινωνικά, ταξικά και αλλά συμφέροντα αλληλοδιαπλέκονται εντός των ίδιων πολιτικών ρευμάτων και σχηματισμών. Με αφορμή δυο από τα κορυφαία και εχθρικά πολιτικά ρεύματα του 20^ού αιώνα θα σχολιάσουμε το ζήτημα της πολιτικής υβριδοποίησης.

1)ΝΑΖΙ: Ο εθνικοσοσιαλισμός ως ρεύμα που αγκάλιασε το φοβισμένο μικροαστό και εργάτη ήταν ένας τόπος πολύμορφης υβριδοποίησης. Συνυπήρχαν ο φυλετικός διεθνισμός με ένα πανγερμανισμό. Ο φιλοκαπιταλισμός με τον αντικαπιταλισμό , η πίστη στις παραδοσιακές άξιες, στους αρχετυπικούς μύθους και στην κριτική στον τεχνολογικό πολιτισμό, με τον μοντερνισμό και την λατρεία για την ανάπτυξη, την μηχανή και την βιομηχανία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η λεγόμενη «αριστερή»- «αντικαπιταλιστική» πτέρυγα των ΝΑΖΙ, τα SA(τα τάγματα εφόδου), οι αδερφοί Στράσερ. Που υποστήριζαν την ολοκλήρωση του εθνικής επανάστασης σε κοινωνική με την μετανεωτερική υπέρβαση του διαφωτισμό. Και δίχως να παρεξηγούμαστε αν αυτό σας θυμίζει μεταμοντερνισμό, δεν πέφτετε και πολύ εξω.

Μια πτέρυγα που νίκησε στο δρόμο τις εργατικές - αριστερές -κομμουνιστικές – σοσιαλδημοκρατικές ενώσεις και οργανώσεις. Αυτοί οι λούμπεν εργάτες και μικροαστοί, παίζοντας έντεχνα το παιχνίδι της τρομοκρατίας, της ανασφάλειας, αλλά και της έκφρασης του αντιφατικού μικροαστικού «αντικαπιταλισμού», μίλησαν στις ψυχές των γερμανών. Πείθοντας την Γερμανική αστική τάξη πως είναι η λύση για να μαντρωθούν οι εργατικές μάζες που διεκδικούσαν τα δικαιώματα τους, φέρνοντας τον Χίτλερ στην εξουσία. Φυσικά στην συνέχεια ο Χίτλερ αυτούς τους «πεζοδρομιακούς»- πρώην συντρόφους του- δεν τους χρειαζόταν και αφού δεν μπορούσε να τους μαντρώσει, τους εξόντωσε δίχως έλεος στην νύκτα των μεγάλων κρυστάλλων το 1934.

Αυτή η λούμπεν «αντικαπιταλιστική» πτέρυγα, ήταν η αιτία να δει ο φιλόσοφος Χάιντεγκερ στον Ναζισμό ένα αυθεντικό κίνημα που πάλευε την κυριαρχία της τεχνικής. Αναδεικνύοντας την δύναμη των τευτονικών μύθων σε συνάρτηση με ένα πρώιμο οικολογισμό. Αυτό που ο Ε. Μπλοχ θεώρησε ως νίκη των ΝΑΖΙ πάνω στις μη-σύγχρονες αντιθέσεις. Στην συνέχεια βέβαια ο ίδιος ο Χάιντεγκερ αναγνώρισε την ήττα του κινήματος από την τεχνική, εξαιτίας του πρωτόγονου φυλετισμού του. Που όμως – κατά τον φιλόσοφο- αποτέλεσε ένα κίνημα πρόδομος αυθεντικών κινημάτων του μέλλοντος που θα αναζητούνε και θα αναδεικνύουν το ξεχασμένο «είναι» πάνω στην ύπαρξη. Ένας πολιτικός προσωκρατισμός που συναντάει την προνεωτερικότητα- μετανεωτερικότητα των καπιταλιστικών αδιέξοδων αντιφάσεων. Ο βολονταρισμός συναντάει τον σκεπτικισμό και τον αγνωστικισμό, εκφράζοντας ότι πιο βάρβαρο γέννησε ως τα τώρα η καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.

2) Ο Σταλινισμός -ο «σοσιαλισμός σε μόνο μια χώρα»- ταυτίστηκε με τον μεγαλορώσικο εθνικισμό για να νικήσει την διεθνιστική πτέρυγα των μπολσεβίκων. Για να παγιοποιήσει την αντεπαναστατική στροφή της ΕΣΣΔ.

Σίγουρα ο μεγαλορώσικος εθνικισμός δεν βγήκε από το πουθενά- υπήρξε μέσα στην ανισομερή ρώσικη ψυχή που ψάχνει τσάρους, άγιους και ήρωες. Ένας «αντικαπιταλιστικός» λαϊκισμός που πατούσε πάνω στο ηρωικό και εν πολλοίς μεταφυσικό ρώσικο βολονταρισμό που αγιοποιούσε με την ίδια ευκολία τον Ρασπούτιν αλλά και τους τρομοκράτες των εσέρων και των λαϊκιστών. Από κει είναι βγαλμένος ο λαϊκισμός και η σλαβοφιλία του Μπακούνιν που έψαχνε μυστικές και αόρατες επαναστατικές χούντες που θα καθοδηγούσαν την λαϊκή επανάσταση.

Οι μπολσεβίκοι στην επαναστατική τους φάση προσπάθησαν – στην γραμμή της ανισομερής και συνδυασμένης ανάπτυξης–να συνδυάσουν τον διαλεκτικό ορθολογισμό της μαρξιστικής επαναστατικής κοσμοθεωρίας με τον σχετικά ανορθόλογο ηρωισμό των επαναστατών λαϊκιστών. Και για αυτό τιμούσαν τον ηρωισμό των τρομοκρατών , κρατώντας αποστάσεις από την μανιχαϊκή και μεσσιανική ιδεολογία και πρακτική τους. Στην συνέχεια βέβαια ο ανισόμετρος Ρώσικος μεσσιανισμός και μανιχαϊσμός πήρε κεφάλι μέσω της κυριαρχίας της αντεπαναστατικής τάσης του Σταλινισμού. Με αποτέλεσμα ο Νετσάγιεφ και ο τσάρος να ξαναγεννηθούν στο πρόσωπο του Στάλιν και των αντισταλινικών επιγόνων του.

Και στις δύο περιπτώσεις η ήττα της παγκόσμιας κομμουνιστικής προοπτικής, η αδυναμία των «κάτω», των εργαζόμενων να αυτοχειραφετηθούν γέννησαν τέρατα. Η υβριδοποίηση έστρεψε την εξεγερμένη ψυχή προς τα σκοτεινά ιστορικά συμπλέγματα του παρελθόντος. Φυλετισμός , εθνικισμός , ρατσισμός , αντισημιτισμός. Οι παραδόσεις των καταπιεσμένων έμειναν εγκλωβισμένες στις νεκρές θεωρίες των καταπιεστών.

Κάτι που το συναντάμε και σήμερα στην εποχή του «τέλους των μεγάλων αφηγήσεων” στην συνάντηση του ΝΑΖΙΣΜΟΥ με ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ. Δηλαδή την συνάντηση του φυλετικού διεθνισμού, του εθνικισμού και του «σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα». Όπως είναι το «Εθνικιστικό Μπολσεβίκικο Κόμμα» του Λιμόνοφ ( Αντικαθεστωτικός ποιητής επί Μπρέζνιεφ ) στην Ρωσία του Τσάρου Πούτιν. Ή στα κάθε μας, ο εναλλακτικός και αριστερός εθνοκεντρισμός του “ΑΡΔΗΝ”.. κτλ .

Η υβριδοποίηση όμως γεννάει και θαύματα. Όταν καρδιά και λογισμός συναντήσουν μια συνολική επαναστατική θεώρηση Και τέτοιες συναντήσεις -έστω και για λίγο χρονικό διάστημα- υπήρξαν στην ιστορία. Ένα τελευταίο τέτοιο πείραμα είναι και το κίνημα των Ζαπατίστας. Ένα κίνημα που εμπνέετε από τους μύθους των ινδιάνικων λαών της Τσιάπας στο Μεξικό για να μπολιάσει μια σύγχρονη επαναστατική αναζήτηση που βάζει στο κέντρο της την αντίληψη της αυτοχειραφέτησης των μαζών.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Εν μέσω της πολυδιάστατης κρίσης, του κυβερνητισμού του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του Σταλινισμού του ΚΚΕ , η ενωτική δράση της αντικαπιταλιστικής - αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς αποτελεί την μόνη ουσιαστική και ρεαλιστική πολιτική προοπτική.

Με στόχο να οικοδομηθούν οι όροι για να νικήσουν οι αγώνες των εργαζόμενων, των νέων , των αυτοαπασχολούμενων , των φοιτητών, των αγροτών.

Με στόχο να δημιουργούν οι όροι ενός πόλου- μετώπου της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς με προοπτική την αντικαπιταλιστική- σοσιαλιστική επανάσταση, την εργατική εξουσία- δημοκρατία, την ακρατική, αταξική παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία. την κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών, την κοινωνία των ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων, την κοινωνία των ελευθέρων πνευμάτων….

Προς το παρόν ας δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για να προχωρήσει μαζί η “άλλη” αριστερά. Να βαδίσουν αλλά και να κτυπήσουν μαζί , ΜΕΡΑ, το ΕΝΑΝΤΙΑ, ΚΚΕ(μ-λ) , το Μ-Λ ΚΚΕ, η κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, η Ανασύνταξη, η ΟΚΔΕ- ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΑΛΗ.

Θα το πράξει , θα το τολμήσει…θα το πράξουμε, θα το τολμήσουμε ????

Είναι μια ευκαιρία, μια πρόκληση, μια πρόσκληση ενότητας!!!!!!

Δύναμη / εξουσία

Σε αυτό το σημείωμα μας , με αφορμή την εξέγερση του πολυτεχνείου, θα σχολιάσουμε την ιστορική διαλεκτική κάποιων ημερομηνιών που καθόρισαν το σημερινό ελληνικό τοπίο. Θέλοντας να αναδείξουμε την ενότητα , την αντίθεση αλλά και την σύγκρουση μεταξύ της παραγωγικής- πολιτικής δύναμης/ εξουσίας των μαζών και την ισχύ της εξουσίας/ δύναμης του κεφαλαίου.

Μιλάμε για την δύναμη/ εξουσία των μαζών που παράγουν και μετασχηματίζουν την ζωή και το κοινωνικό περιβάλλον με ποικίλους τρόπους, σε σύγκρουση με την ισχύ της εξουσίας/ δύναμης που αγωνίζεται να μείνουν τα πράγματα ως έχουν ή οι αλλαγές και οι μετασχηματισμοί να έχουν το πρόσημο της υπάρχουσας καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.

Φυσικά υπάρχουν ιστορικές στιγμές, που η ενότητα των αντιθέτων διαχωρίζεται πλήρως και τότε η παραγωγική δύναμη/ εξουσία των «παραγωγών του κοινωνικού πλούτου» αυγαταίνει και είναι ικανή για όλα. Είναι ικανή να πάει τα πράγματα πολύ μπροστά, οικοδομώντας ένα τελείως διαφορετικό κοινωνικό και πολιτικό τοπίο. Υπάρχουν και άλλες στιγμές που η εξουσία/ δύναμη των οικονομικών και πολιτικών ελίτ ισχυροποιείται και επιβάλλεται προσωρινά ή για μια ολόκληρη περίοδο πάνω στις μάζες και τις ανάγκες τους.

1)1949

Η ήττα του δημοκρατικού στρατού, η ήττα του πλήθους που απέκτησε την ένοπλη αυτοπεποίθηση κυνηγώντας κατακτητές και συνεργάτες , ήταν το αναγκαίο βήμα για την κυριαρχία της καπιταλιστικής εξουσίας. Μια εξουσία που στηρίχτηκε σε μια αστική τάξη που δημιουργήθηκε μέσα στην κατοχή, συνεργαζόμενη με τους κατακτητές.

Μιας αστικής εξουσίας, που με όπλο την κρατική και παρακρατική τρομοκρατία, προσπάθησε στρατηγικά να καθορίσει τους συσχετισμούς δύναμης, για μια ολάκερη περίοδο. Μια απόπειρα που έχασε σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί να νίκησε τους εξεγερμένο πλήθος στο Γράμμο και στο Βίτσι, έχασε την μάχη στα εργοστάσια και στο πεζοδρόμιο. Η ανάπτυξη της καπιταλιστικής παραγωγής δυνάμωσε το αντίπαλο και αναγκαίο για τη παραγωγή πόλο. Δυνάμωσε την εργατική τάξη που γλήγορα απαίτησε με μαχητικό τρόπο μερίδιο από τον πλούτο που παράγεται , αλλά και δημοκρατία , ελευθερία και μόρφωση.

Ας δούμε τρία χαρακτηριστικά στοιχεία: α) 9 χρόνια ύστερα από την ήττα του δημοκρατικού στρατού, η ΕΔΑ ήρθε δεύτερη στις εκλογές του 1958. β) υπήρξε μια εκτόξευση των απεργιών που συχνά έπαιρναν άγριο χαρακτήρα , με μια εφαρμογή μορφών εργατικής εξουσίας. Π.χ οι οικοδόμοι στα γιαπιά εφάρμοζαν μόνοι τους το 7ωρο. γ) σημειώθηκε μια πρωτοφανή πολιτιστική ανάπτυξη και εξέλιξη. (Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, «Λαμπράκηδες»…κτλ) που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά στο πολιτισμό, στην πολιτική και την κοινωνία.

2) 1965

Οι λαϊκές και εργατικές μάζες τον Ιούλη του 1965, στους δρόμους της Αθήνας, επέβαλαν το ουσιαστικό πολιτικό τέλος του μεταεμφυλιακού κράτους. Καταλύοντας την έννομη καπιταλιστική τάξη, απαιτώντας με την δύναμη του πεζοδρομίου , ενεργό ρόλο στα πολιτικά πεπραγμένα.

Το πεζοδρόμιο των Ιουλιανών άνοιγε δύο δρόμους: α) Μια μεταρρύθμιση από τα «πάνω» του καπιταλιστικού κράτους και την ολοκλήρωση των αστικών- κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ένα γεγονός που εάν συνέβαινε θα επέτρεπε την ενσωμάτωση του 50% του ελληνικού λαού, προερχόμενο από την αριστερά , που ζούσε σε μια ιδιότυπη παρανομία από το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Μια προοπτική που συνδυαζόταν με την αναδυόμενη ευρωπαϊκή προοπτική του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού. β) Οι δυνάμεις της αριστεράς να επιχειρούσαν πολιτικά μια ριζοσπαστική λαϊκή αλλαγή, βασιζόμενοι πάνω στην αγωνιστική αυτοπεποίθηση των εργατικών και λαϊκών μαζών. Μόνο που αυτή η προοπτική δεν πέρασε καν από το μυαλό τους. Η ήττα του εμφύλιου, είχε και ως ένα σημείο συνεχίζει να είναι εσωτερικευμένο χαρακτηριστικό της ελληνικής αριστεράς. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως μόλις ξέσπασε η χούντα, τα πιο πολλά και μεγάλα στελέχη της αριστεράς περίμεναν στο σπίτι τους την αστυνομία να τους μαζέψει. Ούτε καν σκέψη για οργάνωση της αντίστασης κατά της χούντας.

3) 1967

Η πολιτική και οικονομική τάξη του μεταεμφυλιακού κράτους επίσης αδυνατούσε να προχωρήσει σε μια από τα «πάνω» μεταρρύθμιση. Η χούντα των Συνταγματαρχών ήταν μια αγωνιώδες και αδιέξοδη απόπειρα του μεταεμφυλιακού κράτους να μείνουν τα πράγματα ως έχουν.

Η χούντα νωρίς κατάλαβε πως δεν φτάνει η «φοβέρα» για να καθίσουν φρόνιμα οι μάζες. Χρησιμοποιώντας τον κρατικό προϋπολογισμό και τα δάνεια ενίσχυσε την καταναλωτική ενσωμάτωση των λαϊκών και εργατικών μαζών. Και από αυτήν την άποψη η «εξαγορά» των μαζών αποτελεί μια αντιστραμμένη νίκη τους.

Τα προβλήματα όμως στην οικονομία και τα πολιτικά αδιέξοδα οδήγησαν την χούντα σε μια προοπτική ενός ελεγχόμενου κοινοβουλευτισμού, για να μπορέσει με κάποιο τρόπο να κρατηθεί στη εξουσία.

Όμως τα γεγονότα και τα συμβάντα είχαν πάρει τον δρόμο τους. Μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα κοινωνικής και πολιτικής αμφισβήτησης και πολιτιστικής ανάτασης, καμία μερική λύση δεν μπορούσε να αντέξει. Ή θα περνάγαμε σε μια ολότελα διαφορετική ιστορική φάση ή θα έπρεπε η αντίδραση να είχε την δύναμη και την ισχύ να καταστείλει αποτελεσματικά το πολύμορφο πολιτικό-κοινωνικό και πολιτιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1960-70, καθώς και το αναδυόμενο φοιτητικό κίνημα- που εκφράζοντας μια νέες μορφωμένες λαϊκές μάζες- απαιτούσαν ρόλο και στα πολιτικά πεπραγμένα.

4) 1973- 1974

Η εξέγερση του πολυτεχνείου ακύρωσε στο «δρόμο» την λύση μιας ελεγχόμενης αυταρχικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η εξέγερση του πολυτεχνείου, έκανε την άρχουσα τάξη να συνειδητοποιήσει, πως εάν ήθελε να κρατήσει την εξουσία της, δεν μπορούσε να διατηρήσει την μεταεμφυλιακή πραγματικότητα. Η χούντα είχε τελειώσει ως απάντηση για το σύστημα του κεφαλαίου. Η τραγωδία της Κύπρου στην συνέχεια απέδειξε την ανικανότητα , την φαυλότητα των «σωτήρων» του έθνους και του ελληνικού καπιταλισμού.

Μέσα από τα συντρίμμια της μεταεμφυλιακής τάξης πραγμάτων γεννήθηκε η μεταπολίτευση, που σήμανε την ολοκλήρωση της αστικής κοινοβουλευτικής τάξης πραγμάτων, με την πλήρη ενσωμάτωση του Εαμικού κόσμου και της αριστεράς στην αστική πραγματικότητα. Σήμανε την αγωνιστική διεκδίκηση και την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση μιας νέας εργατικής τάξης , πιο μορφωμένης από πότε. Μια διεκδίκηση που πήρε το χαρακτήρα μαχητικών και άγριων απεργιακών διεκδικήσεων. Που είχε ως αποτέλεσμα την οικοδόμηση ενός νέου εργατικού κινήματος, που δεν διεκδικούσε μόνο ένα κομμάτι της πίττας του παραγόμενου πλούτου, αλλά όλο τον παραγόμενο πλούτο.

Ένα ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό εργατικό ρεύμα που καμία αριστερή δύναμη δεν έβαζε ζήτημα ενοποίησης του σε μια κατεύθυνση επαναστατικής ανατροπής. Και αυτό για ένα απλό λόγο. Καμία αριστερή δύναμη δεν έβαζε- με σοβαρούς όρους- ζήτημα επαναστατικής αλλαγής και εξουσίας.

Με αποτέλεσμα το εργατικό ριζοσπαστικό δυναμικό - η δύναμη/ εξουσία της νέας αυτής εργατικής τάξης- να πλαισιώσει την λαϊκή και εργατική βάση του ΠΑΣΟΚ. Μετατρεπόμενη σε μια ιδιόμορφη διεκδικητική «εργατική αριστοκρατία» της περιόδου του ΠΑΣΟΚ που έδωσε την τελευταία μάχη της, ρίχνοντας την κυβέρνηση του Μητσοτάκη, με την ταξική εποποιία της ΕΑΣ.

Μια εργατική γενιά που συμβιβάσθηκε με την κυβέρνηση του Σημίτη. Κρατώντας για αυτήν κάποια προνόμια, γεμίζοντας τα συνεργεία και τα γραφεία των ΔΕΚΟ με κακοπληρωμένους , αλλά και πιο μορφωμένους και από αυτήν νέους εργαζόμενους, την περίφημη γενιά των 700 ευρώ.

Ενώ τα φοιτητικά ριζοσπαστικά ρεύματα κατάφεραν να καθορίσουν τα πανεπιστημιακά/ εκπαιδευτικά πεπραγμένα ως και σήμερα. Και αυτή την ιδιόμορφη πανεπιστημιακή/ εκπαιδευτική«δυαδική εξουσία» προσπαθούν να καταργήσουν οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών.

Αποδεικνύοντας εν τέλει την ικανότητα που έχει ακόμη η καπιταλιστική εξουσία, να επικαθορίζει τους μετασχηματισμούς της παραγωγικής δύναμης/ εξουσίας του σώματος της ζωντανής εργασίας, εξαιτίας και της υποκειμενικής αδυναμίας των «κάτω» και της αριστεράς να ανατρέψουν την καπιταλιστική τάξη πραγμάτων.

Σήμερα η ανάπτυξη της γνώσης έχει μετατρέψει την γενική διανοητική δυνατότητα σε καθοριστική παραγωγική δύναμη. Δημιουργώντας την υλική βάση για την συνάντηση εργασίας- παιδείας, που αντικειμενικά δυναμώνει την δύναμη / εξουσία των προλεταριακών ροών, που τείνουν να ενοποιήσουν και να υπερβούν την αντίθεση χειρονακτικής – πνευματικής εργασίας. Παράγωντας ένα διαρκώς αυξανόμενο πλούτο, παίρνοντας ένα διαρκώς μειούμενο ποσοστό αυτού, με αποτέλεσμα να βαθαίνει το ταξικό ρήγμα σε όλο το εύρος των κοινωνικών συνθηκών.

Προκαλώντας την αντίδραση της «χούντας» του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που επιχειρεί να περιχαρακώσει τις νέες δυνατότητες της παραγωγικής δύναμης / εξουσίας των μαζών. Δυναμώνοντας ταυτόχρονα και αντιθετικά την προοπτική της επαναστατικής οικοδόμησης ενός μετώπου παιδείας- εργασίας- δημοκρατίας. Την προοπτική της χειραφέτησης της παιδείας και της εργασίας από τα δεσμά του κεφαλαίου.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΩ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ , ΜΑΧΙΜΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΣΕ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΝΑΡ ΝΑ ΠΟΡΕΥΤΟΥΝΕ, ΝΑ ΠΟΡΕΥΤΟΥΜΕ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ, ΚΑΙΝΟΤΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΜΑΧΙΜΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ . ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΟΥ – ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ . ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗΣ

Η εισήγηση της Π.Ε. προς το Σώμα γράφει χαρακτηριστικά:”Με τρόπο επείγοντα και επιτακτικό αναδείχνεται το ζήτημα μιας πολιτικής εργατικής απάντησης και αντεπίθεσης διότι αναδιατάσσονται οι όροι των κοινωνικών-πολιτικών αγώνων. Διότι, κυρίως, συσσωρεύονται αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, κοινωνικό- πολιτικό- ιδεολογικό, που αποκαλύπτουν μια νέα δυνατότητα και ελπίδα για να εισέλθει η ταξική πάλη σε μια νέα καμπή με στροφή στους συσχετισμούς υπέρ της εργατικής πολιτικής. Για το ΝΑΡ και τη νΚΑ η αναγκαία απάντηση εξαρτάται όσο ποτέ άλλοτε από τη συνολική εμφάνιση με μαζικούς όρους ενός μετώπου αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης στην λογική του ΑΕΜ και, με αποφασιστικά βήματα ενός Νέου Εργατικού Κινήματος, του πόλου- μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της ενίσχυσης των δυνάμεων της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Πρόκειται για μια αντίληψη και μάχιμη γραμμή που δεν είναι αυτοσκοπός, που τροφοδοτείται από τους μαζικούς αγώνες και αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για ένα πολιτικό εργατικό κίνημα ανατροπής. Αποτελεί, ταυτόχρονα, τη δική μας πολιτική απάντηση στην ανάγκη μιας νέας ταξικής αγωνιστικής ενότητας και για την υπέρβαση των δυσκολιών της περιόδου. Το πανελλαδικό σώμα προσφέρει μια ευκαιρία να βαθύνει η συζήτηση για μια στρατηγικού χαρακτήρα απάντηση στην καπιταλιστική κρίση και την αστική πολιτική. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να καταλήξει σε αποφάσεις για την πολιτική μας γραμμή στις κοινωνικές και πολιτικές μάχες της περιόδου και, στο πλαίσιο αυτό, να διαμορφώσει την πολιτική του ΝΑΡ στις ευρωεκλογές και στο ενδεχόμενο εθνικών εκλογών.»