Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Ελλάδα της μιζέριας και της κατάθλιψης ή Ελλάδα της εξέγερσης;;;

by Δημήτρης Αργυρός on 10 Μαΐου 2010

Από την συμμετοχική δημοκρατία, την συναίνεση, την διαβούλευση και την αναδιανομή του πλούτου προς τα κάτω, στα εκβιαστικά διλλήματα, στο αποφασίζομαι και διατάζουμε, στο πρωί καταθέτουμε και το βράδυ το ψηφίζουμε, στο υπογραφούμε και απλώς ενημερώνουμε την βουλή και όποιου δεν του αρέσει τα ματ να ναι καλά….


Πως το λεν αυτό; Μα δικτατορία με πρόσχημα το κοινοβούλιο, με μια επιχειρησιακή κυβέρνηση που πολιτική της πλέον είναι οι διαταγές της τρόικας του συμφώνου σταθερότητας , του ΔΝΤ και της ΕΕ. Με στόχο μια αναμορφωμένη Ελλάδα, μια Ελλάδα πιο φτωχή, πιο μίζερη, πιο καταθλιπτική, πιο οργισμένη που δόγμα της θα έχει το «σώζων εαυτόν σωθήτω», όπου η τυφλή μηδενιστική βία θα είναι ο νόμος και η Μαρφίν θα φαντάζει παιδική χαρά σε ότι συμβεί… Μια Ελλάδα κατά πιθανότητα χρεωκοπημένη ή στην καλύτερη των περιπτώσεων χρεωμένη και σε ύφεση, παρόλα τα μέτρα….

Διέξοδος; Μόνο η οργανωμένη κινητοποίηση των μαζών και λάου, μόνο η δημοκρατία του δρόμου, των σωματείων, των μαζών. Και μια αγωνιστική συνεννόηση ενός ευρύτερου τμήματος πολιτικών δυνάμεων, από το «αριστερό» και λαϊκό ΠΑΣΟΚ έως την σοβαρή αναρχία με στόχο την συγκρότηση μιας εναλλακτικής λύσης που θα απαντάει τόσο στο ζήτημα της παραγωγής, όσο και στο ζήτημα της διανομής. Που θα απαντάει εν τέλει στο ζήτημα της εξουσίας….. Μόνο κατά αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί ζήτημα για ολάκαιρη την Ευρώπη με αποτέλεσμα να επανεξεταστεί εν τω συνόλω η πορεία και της χώρας και της ΕΕ.

4 thoughts on “Ελλάδα της μιζέριας και της κατάθλιψης ή Ελλάδα της εξέγερσης;;;

  1. Οι τάξεις σαφέστατα είναι δρώντα υποκείμενα που διχάζονται και ενώνονται εσωτερικά από ιδεολογικές σταθερές, κατα συνέπεια δεν πρόκειται για εσωτερικές διαδικασίες αλλά για αντιλήψεις που παλευονται μες στην κινηση της τάξης στο αγώνα της ηγεμονίας της τάσης χειραφέτησης και της τάσης υποταγής… Η συνείδηση δεν μπαίνει από τα έξω αλλά απορρέει διαλεκτικά και εμμενή ταυτόχρονα απο το σύνολο των αντιθέσεων. Δηλαδη δεν διασπάτε η τάξη καιο η κοινωνια απο τις δικές μας αντιπαραθέσεις αλλά απο την κυρίαρχη ιδεολογία, την τάση υποταγής και το σύμπαν της αλλοτρίωσης και της πραγμοποιήσης. Η δική μας αδυναμία βρίσκεται στο γεγονός πως τα δικά μας εργαλεία αδυνατούν να τους ενώσουν….

  2. l1gk says:

    Δεν με ενδιαφέρει να σχολιάσω την ποιότητα του κειμένου σου. Δεν νομίζω άλλωστε ότι δικαιούμαι να το κάνω. Εγώ τα όρια της πρότασής σου σχολίασα.

    Τώρα όμως δεν καταλαβαίνω το «τάξη ως τάξη». Διευκρινίζω λοιπόν στα κατ’ εμέ: Οι τάξεις δεν είναι αντικείμενα που διακοσμούν την θεωρητική δομή ενός κοινωνικού ιστού. Είναι δρώντα υποκείμενα.

    Δυστυχώς δεν υπάρχει μέτωπο πάλης που αγωνίζεται, έξω από τις τάξεις, υπέρ των τάξεων. Η συνείδηση της τάξης στην πρακτική της εφαρμογή είναι εκείνη που (καθ-)ορίζει οποιασδήποτε πρωτοπορία και την επιτυχία της. Γιατί, τι είναι η επανάσταση, αν δεν είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών όρων, που επιβάλλονται από απολυταρχικά (-συγκεντρωτικά, εξαρτημένα, φασιστικά) καθεστώτα, από την αποσύνθεσης της «αριστοκρατίας» (-αστών- καπιταλιστών-εξοθεσμικών) και από τον θεσμό της «δουλοπαροικίας» (-αποικιοκρατιας-ιμπεριαλισμού), στις αποκλεισμένες (κατώτερες, εργατικές..προλεταριακές) ΤΑΞΕΙΣ? Αν σε αυτά έγκειται η αφέλειά μου, δέχομαι να παραμείνω αφελής.

    Όσο για τα «εργαλεία» με τα οποία αγωνιζόμαστε, είναι πεπερασμένα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει τώρα κάτι παραπάνω να προστεθεί. Εκτός, βέβαια αν υπάρχει κάτι καινούργιο και ριζοσπαστικό σε θεωρητικό επίπεδο που ανατρέπει τα υπάρχοντα..

    Το δεδομένο σήμερα (ελπίζω αδιαμφισβήτητο) είναι ότι ο κόσμος φαίνεται πιο δεκτικός από ποτέ να αφομοιώσει τα «εργαλεία» αυτά στις διεκδικήσεις του. Αυτος είναι και ο αρχικος λόγος που σου σχολίασα και με φέρνει στο 3ο σχόλιο σου. Θα το πω ξεκάθαρα. Ό,τι περιγράφεις είναι εσωτερικές διαδικασίες. Πιστεύω όμως ότι την «κοινωνία» δεν χρειάζεται αυτή τη φορά να την φέρουμε αντιμέτωπη με αυτές. Χωρίς να μειώνω την αξία τους, πιστεύω ότι δεν την αφορούν. Γιατί «εσύ», καλά κάνεις και παλεύεις να δημιουργήσεις μια νέα πρόταση ορίζοντας πιθανά (θα μου επιτρέψεις) όρια. Την ίδια στιγμή όμως ο κόσμος θίγεται εργασιακά, κοινωνικά, οικονομικά, συνταγματικά…παντού… Τις εσωτερικές «σου» διαδικασίες, οφείλεις να τις διεκπεραιώσεις μόνος, αν θέλεις να συνεχίσεις να υπάρχεις ως πολιτική οντότητα. Αν τις μεταφέρεις στον κόσμο, τον διασπάς και (ακόμα χειρότερα) τον πιέζεις να αυτοπροσδιοριστεί με βάση υπάρχοντα και σαθρά ιδεολογικά στεγανά. Και τότε γίνεσαι συνυπεύθυνος.

    Ας μείνουμε λοιπόν, προς το παρόν, στο «οργανωμένη κινητοποίηση του λαού» και στη «δημοκρατία του δρόμου, των σωματείων» με δράση συλλογική, μαζική και αλληλέγγυα.
    Τα υπόλοιπα ας γίνονται παράλληλα.. χωρίς πρόωρες διακυρήξεις, που θα μειώσουν την αξιοπιστία και τη μαζικότητα του κινήματος ..

    Αυτά και ελπίζω να με συγχωρείς για την έκταση των σχολίων μου…

  3. Δημήτρης Αργυρός says:

    1)το κείμενο δεν είχε ως στόχο να έχει την αυστηρότητα ενός πολιτικού δοκιμίου. Είχε ένα χαρακτήρα δημοσιογραφικό, κατα συνέπεια για αυτό και οι πιο χαραροί χαρακτηρισμοί.
    2)Βάζεις και σωστά νομίζω την συγκρότηση της τάξης ως τάξη. Από την άλλη όμως αυτή η συγκρότηση είναι νομίζουμε αφέλεια να θεωρήσουμε πως πραγματοποιείται αδιαμεσολάβητα, πως δεν επιδράν πολιτικές δυνάμεις και ιδεολογικές σταθερές. ουδέποτε έγινε και ούτε θα γίνει….
    3)αυτή ακριβώς την πολιτική διαμεσολάβηση προσπαθησα να περιγράψω. με στόχο ακριβώς την συγκρότητηση της τάξης ως τάξης και ενός μετώπου πάλης. ‘Ετσι θεωρώ πως με ενα αντιφατικό και μερικό τρόπο υπάρχουν απο το ΠΑΣΟΚ ως την αναρχια, την αυτονομία και τον αναρχοσυνδικαλισμό δυνάμεις που μπορούν και πρέπει να δουλέψουν και να αγωνιστούν ενιαιομετωπικά.
    Δύσκολο σαφέστατα, αναγκαίο απολύτα….

  4. l1gk says:

    Μόνο με τα όρια σου θα διαφωνήσω, αν και καταλαβαίνω το σκεπτικό.
    Τι σημαίνει όμως «αριστερό λαικό» πασόκ και τι «σοβαρή» αναρχία? Αν θελήσει για παράδειγμα το «δεξιό λαϊκό» πασοκ να αντιδράσει, πρέπει να αποκλειστεί? Αν θελήσει η «λαική βάση» της δεξιάς να συμμετάσχει, αποκλείεται κι αυτή? Η αναρχία (όχι αυτή που μας παρουσιάζει η τηλεόραση) δεν είναι σοβαρή?
    Για μένα, δεν υπάρχουν οι ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές που θέτεις. Ή καλύτερα, επειδή υπάρχουν ως αποτέλεσμα λαϊκίστικης προπαγάνδας από τους πάνω, πρέπει να σβηστούν.
    Στη παρούσα συγκυρία, υπάρχουν μόνο οι τάξεις που θίγονται, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Οι τάξεις αυτές, πρέπει να καταλάβουν τη θέση τους, τόσο στην οικονομικό όσο και στον κοινωνικό ιστό που έχει ήδη δημιουργηθεί «για το καλό τους» και να συμμετάσχουν ενεργά στη δράση, ενάντια σε κάθε ολοκληρωτική συμπεριφορά (τρόικα, κράτος, κόμματα, επιχειρηματίες….όπως θες πες το). Πρέπει να καταλάβουν επίσης τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους (και που όμως τόσο καλά τους αποπροσανατολίζουν σχετικά με αυτήν), από την απεργία μέχρι την ψήφο, τη δυνατότητα αιτήματος για δημοψηφίσματα (που πόσο έχει αποσιωποιηθεί…. σαν να μην υπάρχει), ή απλά τη «συναίνεση».
    Και η διαδικασία «αφύπνισης» οφείλει να γίνει ανεξάρτητη από υπάρχοντα ιδεολογικά στεγανά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *