«ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ»: Ερώτηση ή απάντηση;

Σε αυτό μας το σημείωμα θα ασχοληθούμε με τον  εξεγερμένο «Δεκέμβρη» του 2008 . Για το συμβάν που τρόμαξε τις ευρωπαϊκές ελίτ και ενθουσίασε τις ανυπότακτες ψυχές, τους  διανοούμενους που αντιστέκονται, τηναριστερά που βλέπει πέρα από τον καπιταλισμό. Ο syb Μάρκος των Ζαπατίστας χαιρέτησε καιευχαρίστησε την εξεγερμένη Ελλάδα. Ενώ ο Κ. Πρέβε  έγραψε στο πρόλογο μιας νέας έκδοσης ενός παλαιού καλού βιβλίουτου με τίτλο: «Το Ασίγαστο Πάθος»: «Ευτυχώς αυτή η εξέγερση δεν έγινε σε μια«σημαντική» χώρα….Ευτυχώς έγινε σε μια χώρα σχετικά φτωχή και περιθωριακή, όπωςη Ελλάδα. Αν συνέβαινε σε μια σημαντική χώρα θα βρισκόμασταν σε ένα γεγονός πιοσημαντικό από το Γαλλικό Μάη.  

Ο «Δεκέμβρης» είναι μια αφορμή να θέσουμε ερωτήματα και να ερευνήσουμεαπαντήσεις που μόνο εύκολες δεν είναι σε μια διαρκώς εξελισσόμενη αντιφατικήπραγματικότητα.  Ας δούμε μερικάερωτήματα και ας ερευνήσουμε κάποιες απαντήσεις.

Τι ήταν ο «Δεκέμβρης»; 
Ήταν μια γενικευμένη εξέγερση που αγκάλιασε το σύνολο της νεολαίας καιόχι μόνο Μια εξέγερση που τα αιτία της βρίσκονται στην 20ετή και βάλενεοφιλελεύθερη πολιτική όλων των κυβερνήσεων.
Μια πολιτική απαλλοτρίωσης των κοινωνικών δικαιωμάτων  που με αγώνες είχαν κατακτήσει λαός, νεολαίακαι εργαζόμενοι. Με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί μια κοινωνία τεράστιων κοινωνικώνανισοτήτων, ενός απερίγραπτου ωχαδερφισμού, κυνισμού, μηδενισμού, διαφθοράς,ανομίας.
 Μια κοινωνία που βλέπει «τοδέντρο που έχει ξεραθεί» και χάνει το «δασός που καίγεται». Αποκοιμισμένηκαι αλλοτριωμένη αρέσκεται να βρίζει τα παιδία της που τα «σπάνε» και να αφήνειτους κομπιναδόρους να κλέβουν τον δημόσιο πλούτο της, βγάζοντας τις ίδιεςπολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τις οικονομικές δυνάμεις που κερδοσκοπούν στιςπλάτες μας. 
Γιατί τόση βία;
Ο «Δεκέμβρης» ήταν μια εξέγερση και στις  εξεγέρσεις είναι συχνό φαινόμενο να σπάνε τζάμια , κάποιεςφορές  και κεφάλια.  Οι εξεγερμένοι όμως δεν χρησιμοποιούνβία, βία χρησιμοποιεί το κράτος για να υπερασπίσει τα αλλότρια συμφέροντα τους.
Τι είναι άραγε η ανεργία, τι είναι οι απολύσεις, τι είναι η ίδια ηεργασία σε αυτό σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;Τι είναι οι πόλεμοι, τα ΜΑΤ, οι παρακρατικοί που στέλνονται να κτυπήσουνπαππούδες και απεργούς; Βία , σκέτη βία , βία του κράτους και του συστήματος.Ό,τι και να λένε, ό,τι και να πούμε η βία σε όλες τις μορφές της είναι το όπλοτου συστήματος για να συνεχίζει να κυριαρχεί..
Αντίθετα οι εξεγερμένοι χρησιμοποιούν αντιβία που είναι αμυντική,στοχεύοντας στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων της ζωής, των δικαιωμάτων και τωναναγκών μας. Πιο συγκεκριμένα στο περσινό «Δεκέμβρη» η εξεγερμένη αντιβίαήταν κατά βάση στοχευόμενη και συμβολική με στόχο σύμβολα του μοντέρνουκαπιταλισμού(τράπεζες, πολυκαταστήματα, δημόσιες υπηρεσίες και αστυνομικάτμήματα).
 Είναι η «θεϊκή βία» τουΜπένγιαμιν που καταργεί κάθε δίκαιο και εξουσία σε αντίθεση με την «μυθικήβία»- κατά Μπένγιαμιν και πάλι- που οικοδομεί μια νέα εξουσία και δίκαιο. Μια«μυθική βία» , δηλαδή μια διαχωρισμένη βία /εξουσία είναι και η βία αυτών πουδράνε στο όνομα των πολλών,  παίρνονταςένα κουμπούρι και εκτελούνε τα ανθρώπινα σύμβολα του συστήματος(αστυνόμους/δικαστές/ πολιτικούς/ επιχειρηματίες).
 Μια μορφή «μυθικής βίας»είναι η χρησιμοποίηση του πλήθους ως εργαλείο για την εξυπηρέτηση ενόςπολιτικού ή άλλου σχεδίου. Όπως λόγου χάρη η «ελευθεριακή» και όχι μόνο«καθοδήγηση» του πλήθους της νεολαίας στην απογευματινή πορεία της Κυριακής,που μετάβαλε το σπάσιμο των τραπεζών σε μια προσομοίωση εξέγερσης που ήθελε να μοιάσει με την περσινή έκρηξη. Ή ταεξίσου «ελευθεριακά» γιαουρτώματα σε εκλεγμένους συνδικαλιστές στο όνομα τηςαυτοοργάνωσης των εργατών.
Για αυτό το λόγο άλλο πράγμα η αντιβία των εξεγερμένων πουαπελευθερώνει και άλλο η βία των «σωτήρων» των εξεγερμένων που αναπαράγει τηνκυριαρχία και τελικά  τρέφει τον φόβοτων «κάτω».  
Μένει κάτι από την εξέγερση;
Βρισκόμαστε εντός μιας βαθιάς κρίσης και κάθε εξεγερσιακή νότα μπορείνα οδηγήσει στο να ξαναπάρει το χωράφι φωτιά. Αυτό το αντιλήφθηκε η πολιτικήηγεσία της χώρας και με αφορμή την επέτειο από την εξέγερση έπαιξε με επιτυχίατο γνωστό παιχνίδι του καρότου και του μαστιγίου. Ετσι  ξαναβγήκε σύσσωμη η πολιτική ηγεσία καιξαναζήτησε συγνώμη από την νεολαία. Κάνοντας ταυτόχρονα  έκκληση για ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.
Την ίδια στιγμή το δύσκολο ρόλο να αποτρέψει κάθε εξεγερσιακή εκδήλωσητο πήρε πάνω του ο υπουργός της «προστασίας του πολίτη», ΜιχάληςΧρυσοχοίδης.  Ένας ρόλος που του πάειγάντι και τα αποτελέσματα είναι σε όλους φανερά: ’Όξυνση της κρατικής καταστολής,εκατοντάδες οι προσαγωγές , οι συλλήψεις , το σπάσιμο του ασύλου, τα «ντου» σεστέκια και κοινωνικά κέντρα, όπως συνέβη και στα Γιάννενα. Μια στάση που γενικάδεν προσιδιάζει σε μια στάση ενός προοδευτικού κόμματος, όπως θέλει να λέγεταιτο ΠΑΣΟΚ. Δεν ξέρω πως νιώθουν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ από τα μπράβο πουεισπράττουν από άκρα δεξιά για την πολιτική του υπουργού προστασίας του πολίτη.Ας θυμηθούν όμως  αυτό που κάπου έλεγε οΛένιν: Αν σε χειροκροτεί ο αντίπαλος, σκέψου τι δεν πάει καλά με αυτά που λες καιπράττεις. Και εν τι πάση περίπτωση, πόσο σοσιαλιστικό, πόσο δημοκρατικό είναινα βάζεις την ασφάλεια πάνω από την δημοκρατία;
Κατανοούμε όμως τις βαθύτατες αιτίες που αναγκάζουν το ΠΑΣΟΚ ναεφαρμόζει μια πολιτική που δικαιώνει τον Καρατζαφέρη. Ο φόβος του «Δεκέμβρη»είναι παρόν και αυτός δεν είναι η «βιτρινολογία». Είναι η  μαζική, μαχητική, αγωνιστική κινητοποίησητων εργαζόμενων και της  νεολαίας Μιακινητοποίηση που πήρε διάφορες μορφές, καταλήψεις χώρων, στεκιών, δημοτικώνραδιοφώνων, δημαρχείων.
 Πήρε την μορφή ενός συντονισμού90 πρωτοβάθμιων σωματείων με αφορμή την δολοφονική επίθεση στην Κ. Κούνεβα.Μια  εργατική , ταξική συσπείρωση  που πήρε πάνω της την γενική απεργία της 10Δεκέμβρη του 2008, όταν μπροστά στην δυναμική των γεγονότων,  η ΓΣΕΕ συντάχθηκε με την κυβέρνηση που ήθελεμια επιστροφή στην νομιμότητα και την κανονικότητα.
Εργατικός συντονισμός που ανέδειξε την δυνατότητα ενός αλλούεργατικού κινήματος/ πολιτισμού, με βάση τις γενικές συνελεύσεις που έχουν τοπρώτο και το τελευταίο λόγο. Ένα εργατικό κίνημα , μια εργατική δημοκρατία πουθα εκλέγει αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους που θα δίνουν λογαριασμούς στην εργατική βάση. Ενόςεργατικού κινήματος και πολιτισμού  πουυπερβαίνει τις γραφειοκρατικές ηγεσίες που ψάχνουν αφορμή να μην κατεβούν σεπορεία ή να μην κάνουν την απεργία. Καθώς φοβούνται  πως τα πράγματα θα τους ξεφύγουν από τα χέρια τους.
 Αυτό το φάντασμα της εργατικήςκινητοποίησης αναγκάζει την ΓΣΕΕ να μην πραγματοποιήσει την σχεδόν επετειακήαπεργία εν όψει προϋπολογισμού. Αυτή είναι και η βαθύτατη αιτία της αποχώρησηςτης τοπικής  ΕΛΜΕ από την πορεία τηςΔευτέρας και όχι το γιαουρτάκι, που κάκιστα όπως είπαμε, έπεσε. 
Εν κατακλείδα αυτό που φόβισε και φοβίζει την κυβέρνηση και την εξουσίαδεν είναι η «τυφλή βία» των νεαρών- αυτή εξάλλου ήταν μειοψηφική  Αυτό που φοβίζει είναι η δυνατότητα ενόςεργατικού «Δεκέμβρη».  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ   
 
.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση