Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

κάποτε ήταν ένα μπαρ, ένας κόσμος, ένας έρωτας…

by Δημήτρης Αργυρός on 29 Μαΐου 2013

με μεγάλη μου χαρά αναδημοσιεύω ένα υπέροχο κειμενάκι για το μπαρ Μαντζάτο στα Γιάννενα,που  μου έπεσε στα χέρια από το σαιτ: http://stahtikaiburberry.blogspot.gr/2010/05/blog-post_23.html?spref=fb

έξω από το ΝΑΤΟ μέσα στο μαντζάτο

 

Το Μαντζάτο έχει περάσει στη σφαίρα του θρύλου ίσως επειδή δεν αποτέλεσε ποτέ συγκρίσιμο μέγεθος στη βραδινή ζωή της πόλης των Ιωαννίνων. Υπήρχε στην οδό Πυρσινέλα, μόνο μα ποτέ μοναχικό, ανοιχτό στους ανοιχτόμυαλους, ανοιχτήρι για τους πιο κλειστούς. Ήταν το μέρος που το διάλεγαν χωρίς να διαλέγει, το μέρος που συνέβαινε κάτι ακόμα και όταν δε συνέβαινε τίποτα, ήταν μυθιστόρημα, ήταν τραγούδι, ήταν σύνθημα σε πορεία (το «έξω από το ΝΑΤΟ μέσα στο μαντζάτο» έχει ξεπεράσει τα όρια του αστικού θρύλου, πλέον), ήταν απλά το Μαντζάτο. Στα δωμάτιά του διασταυρώθηκαν ματιές, ανταλλάχτηκαν φιλιά, μέθυσαν μυαλά, ίδρωσαν σώματα. Το Μαντζάτο είχε τη φωνή μιας ολόκληρης εποχής. Διαμόρφωνε με τον τρόπο του μια αστική κουλτούρα σε μια πόλη που ακόμα ψαχνόταν. Με τη μουσική του, τη διαρρύθμισή του, την αύρα του, μα πάνω απ’ όλα τους θαμώνες του που παρενέβαιναν στη λειτουργία του όποτε χρειαζόταν, προσθέτοντας τις δικές τους ιδιομορφίες σε μια πρωτόγνωρη διαδραστική επικοινωνία. Όσο για τα περιβόητα πάρτυ! Goran Bregovic, Los Fabulosos Cadillacs, Beatles, Pogues, Charms, Λαζόπουλος, Αρβανιτάκη, Γιάννη μου το μαντήλι σου, μήλο μου κόκκινο, Βασιλική, το κοκοράκι… τα πάρτυ στο Μαντζάτο ξεπερνούσαν ακόμα και αυτόν τον μύθο του!
Το Μαντζάτο εδώ και πολλά χρόνια δεν υπάρχει ούτε ως κτίριο. Κατεδαφίστηκε μόλις μπήκε η νέα χιλιετία. Στη πραγματικότητα όμως, είχε κατεδαφιστεί πιο πριν. Από τους ίδιους του τους θαμώνες. Κυριολεκτικά! Στις 22 Μάη του ’99, σαν χθες 11 χρόνια πριν, το Ματζάτο αποχαιρετούσε τα 90ς με ένα πάρτυ που είχε κρατήσει σχεδόν 12 ώρες. Μαζί αποχαιρετούσαμε και εμείς αυτό. Ήταν η δική του τελευταία βραδιά. Εκείνο το βράδυ, δούλεψαν όλοι όσοι είχαν δουλέψει ποτέ εκεί, έπαιξαν όλοι όσοι είχαν παίξει ποτέ εκεί και πήγαν όλοι όσοι είχαν περάσει από εκεί έστω και μία φορά! Το ύστατο προσκύνημα! Το τελευταίο κομμάτι που ακούστηκε στο Μαντζάτο ήταν το «Με αεροπλάνα και βαπόρια». Και μετά και τη τελευταία του νότα, παρασυρμένος από μια αμήχανη σιγή που πρόδιδε απότομα το οριστικό τέλος μιας ολόκληρης εποχής, ο κόσμος άρχισε να ξηλώνει τα πάντα! Καθρέπτες, μπαρ, επιγραφές, σκαμπό, τραπέζια, περβάζια, σκαλιά, τα πάντα! Ο καθένας έπαιρνε και από κάτι! Ήταν γλυκόπικρο. Ακόμα και τώρα, σχεδόν μια δεκαετία μετά, δεν ξέρω αν ήθελα να είχε τελειώσει έτσι.
Να και ένα αυθόρμητο Ματζάτο top 10(+) που θυμίζει (σε μένα τουλάχιστο) μια ολόκληρη, ξεχωριστή εποχή:
  1. the Cure «forest»
  2. Joy Division «love will tear us apart»
  3. the Smiths «big mouth strikes again»
  4. στέρεο Νόβα «μικρό αγόρι»
  5. Τρύπες «Ταξιδιάρα Ψυχή»
  6. Stone Roses «I wanna be adored»
  7. Blur «Girls and Boys»
  8. pixies «where is my mind»
  9. Goran Bregovic «Kalasnjikov»
  10. Les Negresses Vertes «zombie la mouche»
  11. Los Fabulosos Cadillacs «el matador»
  12. Mano Negra «mala vida»

Ειδικά για τα τελευταίο, δε θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως η πόλη των Ιωαννίνων γνώρισε τον Manu και ο Manu τη πόλη μέσα στο Μαντζάτο!

Αυτά γράφει στο  ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ BURBERRY ο el Romandante και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα. Ιδιαίτερα για το τελευταίο πάρτι δεν μπορώ παρά να πω πως το Μαντζάτο μας άνηκε, δεν άνηκε στο Θανάση που έγινε έπειτα βουλευτής, ούτε στο Σπύρο και τον Κώστα.  Μπορεί αυτοί να τα κονόμησαν, μα το Ματζάτο ως μια βιοπολιτική οντότητα, μας άνηκε και μόνο μέσα από την  ανάλωση του, μέσα από την συνολική καταστροφή του μπορούσε να επιστρέψει σε εμάς.   Σε εμάς που το κτίσαμε, του δώσαμε και μας έδωσε ζωή.  Η τελική ανάλωση του ήταν η πλέον χαρούμενη παραγωγική διαδικασία που έγινε στο Ματζάτο.
Ήταν ένα επικό τέλος, ήταν ένα τέλος που η ουσία του επέστρεφε στους εραστές του..ναι η σχέση μας με αυτό το μπαρ είχε κάτι το ερωτικό…και αυτό κρατάει ακόμη….ακόμη βλέπω τα αλλοπαρμένα σώματα να χορεύουν ώρα  με τον ήχο των σπασμένων γυαλιών και του ξηλώματος των μπαρ..τα αντικείμενα έπαψαν να είναι πράγματα και έγιναν σχέση, επικοινωνία…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *