σαξές στόρυ vs ταξική πάλη

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που μάλλον θα πρέπει να μάθουμε να μιλάμε παραφραστικά και συμβολικά, ίσως με αυτό το τρόπο  του δώσουμε μια μεγαλύτερη ευρύτητα και ταυτόχρονα δεν θα στοχοποιηθούμε  από τις κρατικοεπιχειρηματικές δομές του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού. Αυτού του νεοαυταρχικού καθεστώτος που μετατρέπει τους τόπους εργασίας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μεσαιωνικά οχυρά. Και ταυτόχρονα τους εργαζόμενους σε γυμνή σάρκα που είτε θα είναι υποταγμένοι, με τους συνδικαλιστές ανερυθρίαστα να συμπεριφέρονται ως εκφραστές των συμφερόντων των ολιγαρχών και των επιχειρηματιών, είτε να αποβάλλονται στο περιθώριο της ανεργίας.

Για αυτό το λόγο τα σαξές στόρυ της κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου για να πετύχουν θέλουν την στήριξη των ΜΑΤ, μόνο έτσι θα επιβληθεί ο νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός πάνω στο ανυπόταχτα σώματα της ζωντανής εργασίας. Μόνο με τις κατασταλτικές δυνάμεις αστυνομίας και στρατού και συχνά με υβριδικά κατασταλτικά σώματα  θα υπερασπίζονται από δω και πέρα τα ιερά και όσια του καπιταλιστικού συστήματος, που δεν είναι άλλο από την ατομική ιδιοκτησία, βοήθειά μας.

Φυσικά δεν μπορεί να μας διαφεύγει το γεγονός πως και στην όχθη των σωμάτων της ζωντανής εργασίας η ατομική ιδιοκτησία αποτελεί ιερό θέσφατο. Έτσι πολύ συχνά βρίσκονται και θα συνεχίζουν να βρίσκονται αντιμέτωποι δυνάμεις που θα αγωνίζονται για την δική μορφή ατομικής ιδιοκτησίας..Ακόμη και αν μιλάμε για την γυμνή σάρκα των προλεταρίων, η ατομική ιδιοκτησία  αποτελεί μια μορφή-ζωής στα πλαίσια του κοινωνικού τους γίγνεσθαι. Ναι η ατομική ιδιοκτησία  αποτελεί το ύστατο όριο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής,  αλλά ταυτόχρονα αυτή που την καταργεί η σημερινή μορφή που παίρνει ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός. Δεν την καταργεί ακριβώς, μα την συσσωρεύει σε ελαχιστότατα  χέρια τραπεζών και κεφαλαιοκρατών.  Σε τέτοιο βαθμό που κυκλοφορεί το ανέκδοτο πως από τους κομμουνιστές περίμεναν να τους πάρουν τα σπίτια, οι καπιταλίστες τα παίρνουν. Μια άλλη μορφή ατομικής ιδιοκτησίας είναι εφικτή μόνο στην δημοκρατία του κοινού. Στην δημοκρατία όπου ο πλούτος θα επιστρέφει ολάκερος στους συνεταιρισμένους παραγωγούς. Στην δημοκρατία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων.

Από την δική τους πλευρά οι επιχειρηματίες έχουν τα δίκαια τους που τα προστατεύει και ο καπιταλιστικός νόμος. Ταυτόχρονα είναι κοινό μυστικό πως δεν μπορεί να γίνουν επιτυχημένες επενδύσεις, επιτυχημένες ιδιωτικοποιήσεις, δηλαδή η περίφραξη δημόσιου πλούτου, δίχως το κράτος η οι τράπεζες να βάλουν λεφτά. Διαφορετικά αυτά θα βγουν από αλλού, όπως λόγου χάρη από την μείωση της εργατικής δύναμης και από τα κέρδη των συνεργατών. Δεν γίνεται διαφορετικά και αυτό είναι που αναδεικνύει το βαθύ ταξικό και αντικοινωνικό χαρακτήρα των ιδιωτικοποιήσεων. Μόνο που αυτό είναι στρατηγική επιλογή των κυριάρχων που μεγιστοποιεί το χάσμα μεταξύ των  νεοφεουδαρχών καπιταλιστών και των μορφών ζωής που παίρνει η προλεταριακή πληθυντικότητα.  Φέρνοντας  πιο κοντά τον εμφύλιο πόλεμο και σπαραγμό, είτε με την επαναστατική του μορφή, είτε με την αντεπαναστατική του.

Την ίδια στιγμή το χάσμα ανάμεσα στους νεοφεουδάρχες καπιταλίστες και την  προλεταριακή πληθυντικότητα  μεγαλώνει τόσο πολύ- ζουν σε ένα παράλληλο περιφραγμένο σύμπαν, όπως οι παλιοί άρχοντες- που αντιμετωπίζουν την πλειοψηφία του κόσμου, όπως αντιμετώπιζαν οι ξεπεσμένοι φεουδάρχες τους εξεγερμένους χωρικούς στο πόλεμο των χωρικών, στην ύστερη φάση της φεουδαρχίας. Δηλαδή ως  αγράμματους, αγροίκους, βάρβαρους. Μόνο που η ιστορία έδειξε  πως μέσα από αυτούς του βάρβαρους, αγροίκους, αγράμματους, γεννήθηκε η αστική τάξη, όπως από τους άπλυτους αγράμματους βαρβάρους της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου, βγήκαν και οι φεουδάρχες, οι μοναρχίες και οι αυτοκρατορίες του μεσαίωνα.

Δεν θέλω να κάνω ιστορικές προβλέψεις, μα μέσα από το κόσμο της προλεταριακής γυμνής σάρκας, αυτών των μορφωμένων και ταυτόχρονα αγροίκων βαρβάρων που τους έχουν σκοτώσει το παρόν και το μέλλον θα γεννηθεί η κοινωνία των συνεταιρισμένων παραγωγών και των ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.   Επίσης δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν αυτό γεννηθεί σε μια γενιά, σε δυο γενιές ή μετά από 500 χρόνια και αφού μια νέα γενιά πραγματικών βαρβάρων καταστρέψει ολοσχερώς αυτό τον κόσμο της υπερεμπορευματικής παραγωγής, πατώντας πάνω στα κομμένα κεφάλια δίκαιων και άδικων. Το μόνο σίγουρο είναι πως τους σημερινούς μάνατζερ κανείς δεν θα τους θυμάται. Ούτε καν στο δικαστήριο της ιστορίας  δεν θα βρεθούν μπροστά!!!!

Στην παρούσα ιστορική φάση οι δυνάμεις που αγωνίζονται για διασπείρουν το επαναστατικό χάος με στόχο την οικοδόμηση μιας νέας αταξικής τάξης  θα πρέπει με επαναστατική τέχνη να οργανώσουν την επαναστατική διαδικασία. Με στόχο σε μια πρώτη φάση να απαντήσουν όσο γίνεται πιο νικηφόρα στο εκβιασμό των νεοφεουδαρχών καπιταλιστών και των ολοκληρωτικών καπιταλιστικών δομών. Μόνο έτσι υπάρχει περίπτωση να έχει νικηφόρα έκβαση ένας εμφύλιος ταξικός πόλεμος. Διαφορετικά όλο και πιο πολύ η γυμνή σάρκα θα οδηγείτε σε λούμπεν συμπεριφορές με αποτέλεσμα να υπηρετεί με την θωρακισμένη σάρκα της το υπό παρακμή  καπιταλιστικό σύστημα.

 

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

4 σχόλια:

  1. Φίλοι και σύντροφοι εγώ δεν εγραψα πουθενά πως την φεουδαρχια την αντετρεψαν οι χωρικοί αλλα οι αστοι που βγήκαν κατα βάση μέσα απο την πλεμπα της εποχής..το πια ήταν η διαδικασία ειναι μια μεγάλη και εξαιρετικά αντιφατική και ενδιαφέρουσα ιστορία. Οι ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί θα γεννηθούν μέσα απο την πολεταριακή γυμνή σάρκα όταν αντικειμενικές συνθήκες ωριμάσουν και φυσικά μέσα απο την επαναστατική διαδικασία… Για λόγους αντικειμενικούς και πολιτικούς προχώρησαν σε μια σειρά νεολογοσμων που ίσως και να μην στέκουν απόλυτα..μα ο στόχος μου ήταν να παρέμβω στα πολιτικά και ταξικά τεκταινόμενα της περιοχής μου και για λόγους που εχουν να κάνουν με άνωθεν λόγους δεν μπορώ να τα πω με το όνομα τους καλό καλοκαίρι

  2. Σύντροφε, τη φεουδαρχία δεν την «ανέτρεψαν» οι δουλοπάροικοι, αλλά οι αστοί. Πιθανό είναι ότι και ο «καπιταλισμός» δε θα παύσει να υφίσταται χάρη στις προσπάθειες των εργατών, αλλά των νέων μικρομπουρζουάδων, των κογκνιτάριων-πρεκάριων και λοιπών νέγρων (=του Νέγκρι). Έχω την εντύπωση ότι αυτούς εννοείς βέβαια όταν αναφέρεσαι σε «προλεταριακή πληθυντικότητα», αλλά για ποιόν λόγο τα στρώματα αυτά να προσποιούνται τους «εργάτες»; Για να συμφιλιωθεί η Αυτοκρατορία με τον δογματικό μαρξισμό, θαρρώ. Εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε να ευχόμαστε μάλλον -εμείς, οι κομμουνιστές- οι προλετάριοι να πάψουν να «είναι» εργατική τάξη, να επιδιώξουν την ανεξαρτησία τους από αυτήν την έννοια και την πραγματικότητα που διευθετεί – πράγμα που σημαίνει επίσης: να «βάλουν μπουρλότο» στις εκκλησίες της Αριστεράς -μικρές και μεγάλες, όσες λιβανίζουν την «εργατιά»- και στα εικονίσματα της.

  3. avatar
    Βαγγέλης Καραδήμας

    A! Και για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς! Για αυτό έχει αξία να μην βλέπει κανείς με σνομπισμό το θέμα των ενόπλων χυνάμεων και να αξιοποιεί τυχόν ρήγματα και εκεί. Ένα παράδειγμα: Με καμία δύναμη να μην επιτρέψουμε ο Ε.Σ. να γίνει μισθοφορικός. Για διάφορους λόγους αλλά και γιατί έτσι οι Ε.Δ. θα αλληλεπιδρούν με την κοινωνία. Διαφορετικά αποξενώνονται από αυτή, με ό,τι συνέπειες έχει αυτό. Δεύτερο παράδειγμα ιστορικό: Πολύ πριν την δικτατορία του Μεταξά, υπήρξαν επαφές με δυνάμεις του στρατού. Από το 1933 ήδη. Αποτέλεσμα, πολύ αξιωματικοί να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ (sorry για την εκ νέου επίσκεψη).

  4. avatar
    Βαγγέλης Καραδήμας

    Η φεουδαρχία δεν γεννήθηκε μόνο από άπλυτους. βρωμιάρηδες κτλ Και παλαιοί δουλοκτήτες συμμετείχαν σε αυτή την διαδικασία. Μάλιστα, στο Βυζάντιο είναι πιο εμφανές αυτό. Αλλά αυτό είναι δευτερεύον. Επίσης με ξενίζει ο όρος «νεοφεουδάρχες καπιταλιστές». Μου θυμίζει λίγο τον όρο «καζινοκαπιταλισμός», όσοι στην ουσία του, αλλά στον νεολογισμό: τί χρειάζεται ο νεολογισμός; Ο όρος καπιταλιστής μια χαρά περιγράφει την ουσία (άλλο αν πρέπει να αναλύσουμε μετά)
    Δεν είμαι σίγουρος για το τί εννοείς με τον όρο «συνεταιρισμένοι παραγωγοί». Αυτό, μπορεί να γίνει και σήμερα. Αυτό τί σημαίνει; ότι θα υπάρχουν σοσιαλιστικές νησίδες; δοκιμάστηκε και απέτυχε μετ’ επαίνων αυτό το μοντέλο. Αν πάλι μιλάμε για μία διαφορετική εξουσία – συμφωνώ ότι δεν ξέρουμε ΑΝ και ΠΟΤΕ, αφού ούτε το ένα είναι σίγουρο ούτε το άλλο – γιατί δεν μιλάμε κατευθείαν για σοσιαλιστική εξουσία, άσχετα από το πώς διαφοροποιούμαστε στο ζήτημα εγώ με εσένα – για παράδειγμα, έτσι;
    Αν, τώρα, μιλάς «παραφριαστικά και συμβολικά» όπως λες στην αρχή, νομίζω ότι κάνεις λάθος, με την έννοια ότι οι ιστορικές παραδόσεις εδώ είναι διαφορετικές. Αν μου έλεγες για τις ΗΠΑ, τον Καναδά, π.χ., θα σου έλεγα πως ναι, πρέπει να παίξουμε σε κάποια φάση με τις έννοιες, για να βρούμε ένα πρώτο ακροατήριο. Αλλά στην Ελλάδα δεν χρειάζεται. Ίσως χρειάζεται εμπλουτισμός του λόγους, ίσως χρειάζεται να βρούμε τρόπο να κάνουμε κοινωνό του επιστημονικού πολιτικού λόγου το υποκείμενο, αλλά θα έλεγα ότι είναι πισωγύρισμα το να μιλήσουμε «παραβολικά».

Αφήστε μια απάντηση