για την Ρεπούση: πέρα από τον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό

Είναι πικρή η αλήθεια. Η Ρεπούση μέσα  στον μεταμοντέρνο κοσμοπολιτισμό της ασχολείται με ζητήματα που η  αριστερά αποφεύγει ή έχει εγκαταλείψει. Φυσικά ο μεταμοντέρνος κοσμοπολιτισμός της φτάνει σε κάποιες περιπτώσεις στα  άκρα, όπως με το βιβλίο της ιστορίας, μα αυτό είναι εσωτερικό γνώρισμα κάθε μαχόμενης, πολεμικής φωνής. Το ζήτημα είναι  από πια οπτική της κάνουμε κριτική και όχι να πετάξουμε τα απόνερα μαζί με το παιδί

Λέει λοιπόν: τέλος με τα θρησκευτικά, τέλος καλύτερα  με την ορθόδοξη κατήχηση και έχει δίκαιο. Η πολιτεία πρέπει να προσφέρει μια ανεξίθρησκη θρησκειολογική γνώση και εμπειρία. Αυτό είναι κύριο συστατικό του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας. Ένα παλαιό αστικοδημοκρατικό μέτρο/ μέτρο που οι αστοί γρήγορα το ξέχασαν γιατί συμβιβάστηκαν με την παλαιά τάξη για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα τους, απέναντι στο εσωτερικό εχθρό.

Στην συνέχεια έγινε σύνθημα της αριστεράς, της διεθνιστικής αριστεράς. Αυτής της αριστεράς που βλέπει πέρα από το έθνος-κράτος, στην πανανθρώπινη κομμουνιστική κοινότητα. Αλλά και αυτή το ξέχασε, όταν επιχείρησε να εκφράσει τον εθνικό κορμό και να αμυνθεί στις επιθέσεις μιας έξαλλης ακροδεξιάς και ενός νικηφόρου αντικομουνιστικού καθεστώτος.

Το γεγονός πως παπάδες πολέμησαν δίπλα στο Άρη έφτανε για να σταματήσει ο αντικληρικός αγώνας. Φυσικά στην Αλβανία του Χότζα έφτασε στο απέναντι σημείο να καταργήσει με διατάγματα την θρησκεία, για να πάρει ο σοσιαλισμός του εθνικά/ θρησκευτικά  χαρακτηριστικά. Λες και μπορεί να κτιστεί σοσιαλισμός με διατάγματα και σύνορα κλειστά.

Η Ελληνική αριστερά φάνηκε και φαίνεται ασυνεπής στο αντικληρικό αγώνα. Όχι μόνο δεν θέτει ζήτημα διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας με επιτακτικό και άμεσο τρόπο, αντίθετα ο νέος γραμματέας του ΚΚΕ, επισκέπτεται τον Αρχιεπίσκοπο, σαν να είναι εσωτερικός παράγοντας του συστήματος και όχι ο γραμματέας ενός κόμματος που αποσκοπεί στην ανατροπή του.  Την  ίδια στιγμή  αρνείται να δεχτεί και να συνεργαστεί με τις άλλες- οπορτουνιστικές, όπως τις λέει- δυνάμεις της αριστεράς.  Άλλα ούτε η άκρα επαναστατική πλευρά της  το θέτει, είτε θεωρώντας το δευτεροκλασάτο θέμα, είτε γιατί στα πλαίσια του λαικοδημοκρατισμού της,  ευελπιστεί να επηρεάσει τις μεγάλες μάζες των ορθόδοξων εργατών και μικροαστών.

Το ίδιο ισχύει και με το ζήτημα των αρχαίων ελληνικών και λατινικών από μια άλλη οπτική, που εντάσσονται στο ιδεολόγημα της συνέχειας του έθνους και του εθνικού κορμού. Έχει δίκαιο η Ρεπούση, τα αρχαία Ελληνικά, ιδιαίτερα όπως διδάσκονται είναι μια νεκρή γλώσσα.

Θα αποδεχτώ μια συνέχεια -μες στην ασυνέχεια- στο χρόνο της γλώσσας. Θα αποδεχτώ πως είναι η γλώσσα πανανθρώπινων ζητημάτων και αξιών, δια της τραγικής ποίησης και της φιλοσοφίας. Όμως  η μαθητεία τους- όπως γίνεται, το ξαναλέω- δεν οδηγεί στο να γίνουμε κοινωνοί των εν λόγω αξιών, το εναντίον θα έλεγα σε μεγάλο βαθμό. Χάνουμε την σχέση με το κλασικό πολιτισμό, την ιστορία του και τις αξίες που εκπροσωπεί, αξίες που και σήμερα παίζουν καθοριστικό ρόλο στις ανθρωπιστικές επιστήμες.

Και πάλι το αριστερό κίνημα σε μεγάλο βαθμό υποτίμησε και  υποτιμά αυτή την μάχη. Όπως υποτιμά την μάχη της ιδεολογικής και πολιτιστικής ηγεμονίας, απέναντι τόσο στο εθνικισμό, τον κληρικισμό, σε διαχωρισμό και σύγκρουση  και με τον μεταμοντέρνο κοσμοπολιτισμό της Ρεπούση. Που μπορεί να τα βάζει με τις εθνικιστικές αφηγήσεις και τον θρησκευτικό ορθόδοξο  κατηχητισμό, αλλά υποτάσσεται και προπαγανδίζει την ηγεμονία/ κυριαρχία ενός μεταεθνικού καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού. Όπου το έθνος-κράτος θα δίνει την θέση του σε διεθνή συσκευασίες, υπό την κυριαρχία του εμπορευματικού καπιταλιστικού βασιλείου.

Ο αριστερός, επαναστατικός διεθνισμός δεν έχει καμιά σχέση με αυτές τις αντιλήψεις. Ο αριστερός, επαναστατικός διεθνισμός στην υπέρβαση του έθνους- κράτους δεν βλέπει τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, μα  κοινότητες που θα αυτοδιοικούνται από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Κοινότητες που με ένα ελεύθερο τρόπο θα οικοδομούν ομοσπονδίες, συνομοσπονδίες, περιφερειακές και διεθνικές κοινότητες. Στην υπέρβαση της ΕΕ βλέπει τις σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης, στην υπέρβαση του ΟΗΕ τις κομμουνιστικές πολιτείες του κόσμου.

Πρέπει νομίζω  να πούμε ένα ευχαριστώ στην Ρεπούση που μέσα από  λάθος πολιτική λογική, υπερασπιζόμενη ένα μεταεθνικό καπιταλισμό,  αναλαμβάνει καθήκοντα που εμείς ως αριστεροί, μέσα στο υπαρξιακό και οντολογικό ρεφορμισμό μας και τον εργατίστικο οικονομισμό μας, δεν αναλαμβάνουμε, ρίχνοντας την μπάλα στην κερκίδα. Πρέπει να τις πούμε ένα ευχαριστώ γιατί ανοίγει θέματα που είναι μια ευκαιρία να βάλουμε την δική μας επαναστατική διεθνιστική λογική.

Πόσο μάλλον σήμερα που η ακροδεξιά εθνικιστική αφασία έχει πάρει κεφάλι, εκμεταλλευόμενη την οικονομική, συναισθηματική, κοινωνική και πολιτική εξαθλίωση των λαϊκών μαζών.  Νομίζω πως είναι τραγικό λάθος να υπαναχωρούμε στα συγκεκριμένα ζητήματα γιατί  τρομάζουν οι πιστοί και οι ελληνάρες που οδηγούνται στην ΧΑ. Απεναντίας με όπλο ένα απελευθερωτικό διεθνιστικό επαναστατικό λόγο θα πρέπει να συντρίψουμε την αφασία της Ακροδεξιάς λαίλαπας. Και τα πράγματα είναι επικίνδυνα, όσο αυτό το ρόλο τον αφήνουμε στα χέρια μεταμοντέρνων εκφραστών του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Δημήτρης Αργυρός

vliegtickets nice

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση