Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Μια Cyber απόδραση

by Δημήτρης Αργυρός on 14 Νοεμβρίου 2013

Μια ιστορία για ένα φυλακισμένο  ανάπηρο τρομοκράτη, ένα φυλακισμένο γέρο Ισμαηλίτη και για την «ερωτική» τους σχέση που τους οδηγεί στην αυτογνωσία και στην απελευθέρωση.

Ήταν χρόνια καθισμένος σε τούτη την αναπηρική καρέκλα, αλλά τόσα χρόνια κλεισμένος σε τούτη την υγρή φυλακή. Με μόνες συντροφιές την εικόνα της σέξι  cyber γυμνάστριας στο φασματικό υπολογιστή του που κάθε πρωί τον ξυπνά με ασκήσεις και το συγκάτοικο του σε αυτή την υγρή φυλακή, έναν γέρο Πακιστανό Ισμαηλίτη,  που βρίσκεται μέσα για την δολοφονία ενός συμπατριώτη του σουνίτη, μετά από διαπληκτισμό στην ώρα της προσεχής στο ραμαζάνι στο κέντρο προσφύγων.

Στην φυλακή βρέθηκε γιατί στα άγρια νιάτα του είχε μπλεχτεί σε αναρχικές μηδενιστικές ομάδες και είχε τινάξει στο αέρα δυο, τρία  κρατικά κτήρια και είχε δολοφονήσει κάνα δυο μπάτσους και δικαστές. Στις αρχές ήταν γνωστός με το όνομα δολοφόνος-φάντασμα γιατί κατάφερνε πάντα να ξεφεύγει, χρησιμοποιώντας  ένα εξελιγμένο υπολογιστικό πρόγραμμα που την υλική του ύπαρξη την μετέτρεπε σε  αστρική, έτσι βρίσκονταν στο σημείο για την διάπραξη της ενέργειας, ενώ το υλικό του σώμα βρίσκονταν αλλού, παρέχοντας του άλλοθι.

Το πρόγραμμα το είχε αγοράσει από κάτι άραβες cyber  καταστασιακούς που λειτουργούσαν με πολύ συνωμοτικά κριτήρια και  συνεργάζονταν με μια σειρά από τρομοκρατικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο, με στόχο να σπείρουν το χάος παντού.

Και ακόμη θα έσπερνε το χάος, αν δεν τον είχαν πιάσει, όταν μια βραδιά πρόγραμμα χάλασε, με αποτέλεσμα το υλικό και αστρικό σώμα να διαχωριστούν, αφήνοντας του μια μόνιμη σωματική και ψυχολογική  αναπηρία.

Καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά, με δικαίωμα να ζητήσει να βγει, μετά από 25 χρόνια, το ότι ήταν στο καροτσάκι δεν τους ενδιέφερε, όπως είπε και ο εισαγγελέας, δεν μπορείς να ζητάς την επιείκεια ενός κράτους που τόσο πολέμησες.

Και είναι αλήθεια πως ο ίδιος  δεν την ζήτησε ποτέ, αρνήθηκε καν να συνεργαστεί με τις αρχές.  Την ζήτησε ο δικηγόρος του και οι συγγενείς του, λέγοντας πως μια ευνοούμενη πολιτεία δεν  τιμωρεί, δεν καταδικάζει σε αργό θάνατο έναν ανάπηρο, που  από την θέση που είναι πλέον δεν μπορεί να διαπράξει καμιά άλλη παράνομη ενέργεια.

Η πολιτεία όμως και οι μηχανισμοί της στο πρόσωπο του ανάπηρου πλέον τρομοκράτη έστελναν μήνυμα δεξιά και αριστερά σε μια εποχή που η  μακροχρόνια κρίση είχε στείλει στην κόλαση της ανεργίας  πάνω απ το 50% του εργατικού δυναμικού και  χιλιάδες άνεργοι νέοι έπαιρναν το δρόμο του ενόπλου αγώνα για να βρουν διέξοδο και  εκδίκηση.

Τα δεκαπέντε χρονάκια στην αναπηρική καρεκλά, τα δεκαπέντε χρονάκια στην φυλακή, τα δεκαπέντε χρονάκια με οράματα και επιληψίες επάνω έχουν επιδράσει πάνω του, τον έχουν γεράσει σωματικά, τον έχουν κουράσει πνευματικά.

Ψυχικά όμως συνεχίζει να ταξιδεύει σε δρόμους, σε χώρες και μονοπάτια πού λίγοι έχουν ταξιδέψει και ονειρευτεί. Η φυλακή είναι πολύ μικρή για το αστρικό του σώμα, για το αιθέριο, αστρικό σύμπαν.  Ενώ η επιληψία, που συχνά τον ρίχνει κάτω, του δημιουργεί οργιαστικά οράματα και τον οδηγεί να εκσπερματώνει.  Η επιληπτική οργιαστική του κρίση, μαζί με την μαλάκια που παίζει η του παίζει ο πακιστανός συγκάτοικος του, κάθε πρωί, ύστερα από την γυμναστική επίδειξη της cyber  σέξι γυμνάστριας, είναι η μοναδική του επαφή με τον κόσμο του σεξ.

Σύντροφος και φίλος του και ως ένα σημείο εραστής  στο αργό και υγρό χρόνο μέσα στους τέσσαρις τοίχους της φυλακής ήταν ο γέρο πακιστανός Ισμαηλίτης. Δεν θα μπορούσε να ζήσει δίχως αυτόν, δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις βασικότερες των αναγκών του, ήταν ο φύλακας Άγγελος  του. Και το βασικότερο του είχε διδάξει, δίχως να χρησιμοποιεί την νέα τεχνολογία, πως το αστρικό και αιθέριο σώμα να ταξιδεύει, να περιπλανάτε, πως η επιληψία θα του προσφέρει οργιαστικά οράματα, πως θα κάνει την αρρώστια ευλογία.  Του τα είχαν  διδάξει σοφοί της αίρεσης του, στις ακτές της Υεμένης την εποχή της μύησης του στις απόκρυφες διδαχές της πίστης του.

Η σχέση τους ήταν οριακά ερωτική και σχεδόν σεξουαλική. Από την μια ήταν  αδύνατο για τον ανάπηρο να σκεφτεί πως μπορεί να έχει ομοφυλοφιλικές σχέσεις, παρόλο που στο τέλος αποδέχτηκε να ικανοποιεί στο βαθμό που του επέτρεπε και η αναπηρία κάποιες ανάγκες και επιθυμίες του συγκατοίκου του.   Ενώ για το γέρο Ισμαηλίτη σε περίοδο φυλακής επιτρέπονταν να ικανοποιεί το σώμα του με όποιον τρόπο έβρισκε, να ικανοποιεί την εσωτερική του φυλακή, όπως ήταν για αυτόν το σώμα, για να νιώθει πιο άνετα η ψυχή. Σύμφωνα και με την αντίληψη του, πρέπει να καθαρίζεις το σώμα σου, όπως καθαρίζεις το σπίτι σου  ή την φυλακή σου που είναι το σπίτι σου για να νιώθει όμορφα, αυτός που μένει μέσα σε αυτό. Και την φυλακή- σώμα δεν την καθαρίζουμε καταπιέζοντας τα ένστικτα μας αλλά ικανοποιώντας τα στο ύψιστο βαθμό. Οι δυο τους, μετά από μια πρώτη περίοδο προστριβών, είχαν καταφέρει να βρουν μια ισορροπία στην σχέση τους και σε σημαντικό ως καθοριστικό βαθμό ο ένας να είναι απαραίτητος στον άλλον. 

Μέχρι την στιγμή που ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Ήρθε το αποφυλακιστήριο του γέρο Ισμαιλίτη. Ήρθε η ώρα του αποχωρισμού που θα τον οδηγούσε όχι μόνο έξω από το κελί, αλλά και στην επιστροφή του στην πατρίδα.

Ποια ήταν η χώρα όμως του γέρου Ισμαιλίτη;; Το Πακιστάν που γεννήθηκε και μεγάλωσε;; Η Υεμένη που έμαθε τις απόκρυφες διδαχές  της αίρεσης του;; Η Σαουδική Αραβία που πήγε να εργαστεί σε κατάσταση παρανομίας από τους φανατικούς διώκτες της αίρεσης του ουαχαμπίτες;; Η δημοκρατία των Αλαουιτών- σιιτών- Ισμαηλιτών της Συρίας που συνέχισε τις σπουδές του, παντρεύτηκε, άφησε το καρπό του ερωτα του, και μετά την καταστροφική επίθεση των σουνιτών Τούρκων και των Ισραηλινών αναγκάστηκε να έρθει στην Ελλάδα. Η Ελλάδα της προσφυγιάς που τον οδήγησε στην φυλακή. Ή τέλος η πατρίδα του ήταν τα  δεκαπέντε χρόνια στους τέσσαρις τοίχους της φυλακής;; Σε αυτή την φυλακή που γνώρισε και ερωτεύτηκε τον ανάπηρο τρομοκράτη. Μήπως η πραγματική πατρίδα του ήταν η καρδία του και το σώμα  του που είχε δοθεί και δεθεί με τον ανάπηρο τρομοκράτη;; Δεν ήξερε σε πια πατρίδα να πάει, η μοναδική πατρίδα ήταν δίπλα του, πάνω σε ένα αναπηρικό καροτσάκι.

Από την άλλη μεριά ο ανάπηρος είχε τρομάξει από την ιδέα να μείνει μόνος του, παρέα μόνο με την cyber γυμνάστρια και τα άκρως ελεγχόμενα προγράμματα στο φασματικό υπολογιστή. Ακόμη πιο πολύ φοβόνταν ποιος διάολος θα έρθει να μείνει μαζί του. Και ακόμη περισσότερο τρόμαξε με τη ιδέα της απουσίας του γέρο Ισμαηλίτη, γιατί κατανόησε πως τον είχε ερωτευτεί, όσο δεν είχε ερωτευτεί γυναίκα, ιδέα, αποστολή. Τον είχε ερωτευτεί περισσότερο και από την ιδέα της επαναστατικής του αποστολής να σπείρει το χάος στο καπιταλιστικό κόσμο.

Αποφάσισε να δραπετεύσει, αφού πρώτα ο γέρο Ισμαηλίτης βγει έξω. Αλλά  πως μπορούσε να  ένας ανάπηρος που βρίσκεται σε καροτσάκι να δραπετεύσει;; Το συζήτησε με τον γέρο Ισμαηλίτη και αποφάσισαν να έρθουν σε επαφή με την φράξια των αράβων cyber  καταστασιακών, αν μπορούν να τους βοηθήσουν.

Όταν ο γέρο Ισμαηλίτης βγήκα του έδωσαν περιθώριο ένα μήνα να φύγει από την χώρα που ήταν ικανός χρόνος να ετοιμάσει την απόδραση του ανάπηρου. Σε ένα γκέτο μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας ήρθε σε επαφή με τους  cyber καταστασιακούς και του πρότειναν να δοκιμάσει ο ανάπηρος ένα νέο πρόγραμμα τους που διάμεσου του διαδικτύου μετατρέπει το υλικό σώμα σε αστρικό στον ένα κόμβο και το ξαναμετατρέπει σε υλικό  άλλο κόμβο. Του είπαν πως  είναι σε πειραματικό στάδιο, όποτε δεν παίρνουν καμιά ευθύνη για τις επιπτώσεις. Μετέφερε μέσα στην φυλακή την πρόταση που αμέσως έγινε δεκτή, παρά τον κίνδυνο που ήταν πολύ μεγάλος.

Πέρασε ένας μήνας μέχρι οι καταστασιακοί να χακάρουν τον φασματικό υπολογιστή του. Να αντικαταστήσουν την cyber γυμνάστρια με ένα δικό τους cyber πράκτορα που έμοιαζε με την γυμνάστρια, έτσι ώστε να ξεγελάσουν τους μπατσοψηφιακούς φύλακες. Να περάσουν ένα χάπι μέσα στην φυλακή έτσι ώστε  να το πάρει ο ανάπηρος κατά την διάρκεια της μεταφοράς/ απόδρασης.

Το πρωί της μεταφοράς/απόδρασης ο ανάπηρος αντί να ξυπνήσει και να χαρεί την οπτασία της σέξι γυμνάστριας, κοιμήθηκε για να είναι σε εγρήγορση το αστρικό σώμα του. Ο φασματικός υπολογιστής άνοιξε, εμφανίστηκε  ο πράκτορας των καταστασιακών και πραγματοποίησε την τηλεμεταφορά του αστρικού σώματος. Στην φυλακή έμεινε ένα σαρκίο να κοιμάται, που οι φύλακες το θεώρησαν νεκρό και το παρέδωσαν στο νοσοκομείο για ιατρική και ιατροδικαστική έρευνα.  Τρεις ώρες αργότερα το «νεκρό» σώμα εξαφανίζεται από το νεκροτομείο του κρατικού νοσοκομείου, κάποιοι νοσοκόμοι και ασθενείς το είδαν  να φεύγει μόνο του, επάνω σε ένα αναπηρικό καροτσάκι.

Τρεις μήνες αργότερα  σε ένα καφέ στην παραλιακή Λατάκια της Συρίας, οι δυο τους ρέμβαζαν και απολάμβαναν το ζεστό ήλιο. Η δημοκρατία των Αλαουιτών- σιιτών- Ισμαηλιτών της Συρίας αποφάσισε να τους χορηγήσει πολιτικό άσυλο και Συριακό διαβατήριο και να τους χρησιμοποιήσει στο ψηφιακό πόλεμο που διεξάγει ενάντια στις πότε ενωμένες και πότε διασπασμένες δυνάμεις των Τούρκων και μη σουνιτών, αμερικανών νεοαποικοκρατών και ισραηλιτών σιωνιστών.

Όχι πως πιστεύουν στον σκοπό της δημοκρατίας των  Αλαουιτών- σιιτών- Ισμαηλιτών της Συρίας, στο μόνο που συνεχίζουν να πιστεύουν είναι στην σχέση τους, στο ερωτα τους, σε αυτά που τους ενώνουν. Μόνο που η  δημοκρατία των  Αλαουιτών- σιιτών- Ισμαηλιτών της Συρίας στάθηκε πιο φιλόξενος τόπος για αυτούς και αυτό με κάποιο τρόπο θα πρέπει να το ξεπληρώσουν και να ζήσουν.

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *