Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

ΑμεΑ: από τον κοινωνικό και κρατικό καιάδα στον αγώνα για την προσωπική και κοινωνική χειραφέτηση

by Δημήτρης Αργυρός on 5 Δεκεμβρίου 2013

Χτες ήταν η μέρα μας, εμείς τα ΑμεΑ είχαμε την επέτειο μας, φτου μας να μην βασκαθούμε και να είμαστε καλά για να την ξαναγιορτάσουμε του χρόνου. Ελπίζοντας τότε πως οι πόλεις μας θα έχουν γίνει πιο προσβάσιμες, πως τα μέσα μαζικής μεταφοράς πιο φιλικά για εμάς.

Πως τα ΚΕΠΑ, από εργαλείο εξόντωσης των ανάπηρων θα έχουν γίνει επιτροπές που θα πιστοποιούν την αναπηρία, έτσι ώστε οι πραγματικοί άνεργοι να έχουν τα αναγκαία αυτά ποσοστά για να πάρουν τα επιδόματα και την σύνταξη. Γιατί κακά τα ψέματα, φτάσαμε στο άλλο άκρο. Εκεί που είχαμε γεμίσει συνταξιούχους μαϊμούδες, ελέγχεται και αυτό, έχουμε φτάσει στο σημείο πραγματικοί ανάπηροι να μην μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, να μην  μπορούν να ζήσουν αυτόνομα, και να ξαναφτάνουμε στο σημείο, η οικογένεια να αποτελεί το τελευταίο αποκούμπι για τον ανάπηρο. Τώρα θα μου πείτε, πως αυτό συμβαίνει με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους σε όλη την επικράτεια και από την άλλη πως και η οικογένεια, η μέση μικροαστική, εργατική ελληνική οικογένεια,  αδυνατεί πλέον να καλύψει κάτω από τις φτερούγες της, τους άνεργους και τους ανήμπορους.

Απόδειξη πως ο αγώνας για την  χειραφέτηση των αναπήρων, ο αγώνας για την αξιοπρέπεια  και την αυτονομία συσχετίζεται όσο ποτές με τον αγώνα για την ολική κοινωνική χειραφέτηση. Για να φτάσουμε ξανά στο σημείο η φιλανθρωπία, να αντικαταστήσει την κρατική αρωγή και την πραγματική κοινωνική αλληλεγγύη που τόσο την χρειαζόμαστε.

Ελπίζουμε τα πράγματα του χρόνου να έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Θα έρθουν όμως;;; Ναι αν ενωθούμε, αν γίνουμε το ορμητικό αγωνιστικό ποτάμι που θα γκρεμίσει κάθε εμπόδιο που μας εμποδίζει να ενωθούμε, να απαλλοτριώσουμε, το πλούτο που ελάχιστοι καρπώνονται, όταν εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιωμένοι, κολασμένοι, άποροι και καταπιεσμένοι ζουν μες στην φτώχεια και την ανημποριά, βιώνοντας στο πετσί τους την βαρβαρότητα, τον φασισμό, ρατσισμό και την κρατική αναλγησία. Ναι ήρθε η ώρα και εμείς ως ανάπηροι να μετατραπούμε σε βόμβα που θα τινάξει το σύστημα στο αέρα. Ξαναβρίσκοντας τις αγωνιστικές παραδόσεις εκεί που τις άφησε το πρωτοπόρο κίνημα των τυφλών το 1976…

Δημήτρης Αργυρός – οργανωτικός γραμματέας του συλλόγου αναπήρων νομού Ιωαννίνων

Το Σάββατο 7/12/2013 στις 19:30 με αφορμή την εθνική ημέρα Ατόμων με Αναπηρία(3 Δεκεμβρίου)

Η Κίνηση Χειραφέτησης Ατόμων με Αναπηρία : ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΉ
Η Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία
Σε συνεργασία με το Θέατρο Κωφών Ελλάδος
Παρουσιάζουν το…Δείτε περισσότερα

— με το χρήστη ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ και 9 ακόμη στην τοποθεσία Θεατρο Κωφων Ελλαδος.

 

Το Σάββατο 7/12/2013 στις 19:30 με αφορμή την εθνική ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Η Κίνηση Χειραφέτησης Ατόμων με Αναπηρία : ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΉ
Η Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία
Σε συνεργασία με το Θέατρο Κωφών Ελλάδος
Παρουσιάζουν το ντοκιμαντέρ της Μαίρης Χατζημιχάλη Παπαλιού, Ο Αγωνας των τυφλών

Το 1977, με το σύνθημα «ψωμί, παιδεία και όχι επαιτεία» 300 περίπου άνθρωποι με προβλήματα όρασης καταλαμβάνουν τον «Οικο τυφλών» και με σειρά δυναμικών και οργανωμένων κινητοποιήσεων, αξιώνουν την αλλαγή του καθεστώτος διοίκησης και διαχείρισης του οποίου τον αποκλειστικό έλεγχο είχε έως τότε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Οι οικότροφοι του ιδρύματος και οι συμπαραστάτες τους καταγγέλουν δημόσια τη διοίκηση για κακοδιαχείριση και ανάλγητη συμπεριφορά και υπερβαίνοντας, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την περιθωριοποίηση των ανθρώπων με αναπηρία, διεκδικούν με συγκεντρώσεις, καταλήψεις και δικαστικούς αγώνες την παρέμβαση του κράτους, αλλά και την ενεργοποίηση των υπολοίπων πολιτών, σχετικά με τα αδιέξοδα της καθημερινής τους διαβίωσης. «Αξιώστε όλα σας τα δικαιώματα», μηνύει ο Μενέλαος Λουντέμης από τη μονάδα εντατικής παρακολούθησης όπου νοσηλεύεται, ο άγώνας πλέον έχει αναγορευτεί σε σπουδαία κοινωνική υπόθεση. Λίγες μέρες μετά, 20.000 και πλέον άνθρωποι δίνουν το «παρών» στο γήπεδο του Πανιωνίου εκφράζοντας έμπρακτα τη συμπαράστασή τους στους αγωνιζόμενους τυφλούς.
Με εργαλείο το ντοκιμαντέρ-ντοκουμέντο της Μαρίας Χατζημιχάλη – Παπαλιού «Ο αγώνας των τυφλών» που ολοκληρώθηκε μέσα στο 1977 και έκτοτε έκανε τον γύρο της Ευρώπης, τα δίκαια αιτήματα των Ελλήνων τυφλών έγιναν υπόθεση όλου του πολιτισμένου κόσμου.
Σαρτρ, Μποβουάρ, Φουκό, Σινιορέ, Βεργόπουλος, Πουλαντζάς, Μοντάν, Γαβράς, Ζέη, Πετρόπουλος, Φασιανός, οι πλέον επώνυμοι από τους συμπαραστάτες
Τρία χρόνια μετά τη λήξη της κατάληψης του Οίκου Τυφλών και τη συμφωνία του Οκτώβρη ’76, ολοκληρώνεται η διαδικασία δημοσιοποίησης και η μετατροπή του σε Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 90 λεπτά
με υπότιτλους για Κωφούς.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα «κρίση και αναπηρία»
Στην συζήτηση συμμετέχουν:
Μαίρη Χατζημιχάλη Παπαλιού (Σκηνοθέτις)
Γιώργος Τσιάκαλος καθηγητής Παιδαγωγικού τμηματος αριστοτελειου πανεπηστιμιου θεσσαλονικης
Κώστας Θεοδωρόπουλος (Κίνηση των 58)
Βασίλης Τσούπρας (θεολόγος Κοινωνιολόγος)
Συντονίζει Ο Αντώνης Ρέλλας (Κίνηση Χειραφέτησης Ατομων με αναπηρια
Σάββατο 7/12/2013 στις 19:30
Θέατρο Κωφών Ελλάδος
Σαχτούρη 8-10 Πλατεία Κουμουνδούρου Ψυρρή, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 3214708
Κινητό: 6985 765550(μόνο SMS)
Είσοδος ελεύθερη
Το θέατρο είναι φιλικό και προσβάσιμο για άτομα με αναπηρία

Να και ένα πολύ εξαιρετικό και ενδιαφέρον κείμενο φίλης και συντρόφισσας   Νατάσας Κεφαλληνού στο http://natasakefallinoy.blogspot.gr

της Νατάσας Κεφαλληνού

Το 1976 στις στήλες των εφημερίδων καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο χώρο μια είδηση μη συνηθισμένη, μια ομάδα ανθρώπων  που  ο δημόσιος λόγος τους είχε καταδικάσει στην αφάνεια ξεπροβάλουν ορμητικά στο προσκήνιο! Οι τυφλοί μαθητές και οικότροφοι του ιδιωτικού φιλανθρωπικού συλλόγου Οίκος Τυφλών καταλαμβάνουν το ίδρυμα και απαιτούν νομοθετικά μέτρα, εδώ και τώρα! Με σύνθημα «ψωμί, παιδεία και όχι επαιτεία», οι εξεγερμένοι έρχονται σε σύγκρουση με το πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής. Ήταν η πρώτη φορά που ένα τμήμα του συνόλου των ατόμων με αναπηρία αρνούνταν τον περιθωριακό ρόλο που τους είχε αποδοθεί.
 Μέχρι τα μέσα της δεκαετία του ’70 οι μη βλέποντες εξαρτιόνταν πλήρως  από τα οικογενειακά, συγγενικά δίκτυα που είχαν επωμιστεί τη φροντίδα τους, ελλείψη οποιασδήποτε  κρατική μέριμνας, ή από την ιδιωτική φιλανθρωπία. Οι ευκαιρίες για εκπαίδευση και εργασία ήταν ελάχιστες. Το μοντέλο της ιδιωτικής φιλανθρωπικής πρωτοβουλίας για την κάλυψη των εκπαιδευτικών (και ελάχιστα των επαγγελματικών) αναγκών τους ήταν κυρίαρχο, και το κράτος απόν. Κατά την επταετία ακολουθήθηκε επιδοματική πολιτική για τους τυφλούς και κωφούς, ενώ παράλληλα η δικτατορία χρηματοδότησε τα αντίστοιχα ιδιωτικά σωματεία, που μέχρι τότε λειτουργούσαν.
η συνέχεια εδώ

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *