Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Τι είναι το παράδειγμα των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών

by admin on 13 Δεκεμβρίου 2013

Έχω καιρό τώρα που προσεγγίζω μια διαφορετικού τύπου κομμουνιστική επαναθεμελιωτική συνάντηση, ως οντολογική συνάντηση. Δηλαδή την συνάντηση της τάσης χειραφέτησης  με την καθολικότητα του όντος, δηλαδή ως αντικείμενο και ως υποκείμενο, δίχως να ταυτίζω αντικείμενο και υποκείμενο, όπως πράττει μια μορφή του χεγκελιανού μαρξισμού.  

Ο τόπος της συνάντησης είναι το σώμα του κόσμου, αυτή η αντιφατική και διαχωρισμένη καθολικότητα. Ένα πολλαπλό σώμα ανοικτό σε αναλυτικά παραδείγματα και ερμηνευτικά σχήματα, Μιλάμε για πολλαπλή ενότητα υποκειμένου-αντικειμένου που η αντίφαση και η αντίθεση είναι στιγμές συνάντησης, σχάσης και ενότητας, είτε πρόκειται για μια ενότητα σε άλλο ποιοτικό  επίπεδο, είτε για μια ενότητα σε ένα πρότερο επίπεδο. Και αυτό παραμένει ανοικτό και επανερμηνείες ή και σε παρερμηνείες. Η αλήθεια ή και οι αλήθειες είναι σωματοποιημένες πολλαπλότητες και όχι σημεία, γλώσσες και σχήματα που επικαθορίζουν δυναμικές. Με άλλα λόγια η καθολικότητα θα παραμείνει για πάντα μια ανοικτή διαδικασία και η συνάντηση υποκειμένου- αντικειμένου ένα ανοικτό διακύβευμα.

Η συγκεκριμένη ενότητα υποκειμένου- αντικειμένου στην αντιφατικότητα της και πολυσύνθετη πολλαπλότητα  της είναι το παράδειγμα της κοινωνίας ή της κοινότητας των ελευθέρων συνεταιρισμένων παραγωγών. Που έχει ως βάση την μονάδα, την απελευθερωμένη ατομικότητα και όχι τον εργάτη ή τον προλετάριο.  Ενώ είναι ενότητα υποκειμένου- αντικειμένου και όχι ένα συνειδητοποιημένο υποκείμενο διότι η κοινότητα ή η κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών θα βρίσκεται σε σχέση, σε άμεση σχέση με τις αντιφατικές δυνατότητες και πραγματικότητες της νέας τεχνολογίας, των νέων παραγωγικών δυνάμεων,   του αντεστραμμένου κομμουνισμού που γεννιέται στα βάθη του κ.τ.π. Για αυτό και μιλάω για ένα αναστοχασμό και συνάντηση του όντος.

Γνωρίζω πολύ καλά πως αυτό έρχεται σε διαφοροποίηση Α) με τον παραδοσιακό μαρξισμό που περιμένει την κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο και το κόμμα του για να αρχίσει να οικοδομεί μια νέα κοινωνία. Β) με τον παραδοσιακό αναρχισμό που  βάζει ως στόχο την καταστροφή του κράτους και του κεφαλαίου για να αρχίσει η νέα κοινωνία να λειτουργεί. Γ) Με τις εκφράσεις της αυτονομίας  και της μετααυτονομίας που θέλοντας να αποφύγουν το σκόπελο της αλλοτρίωσης της εξουσίας  προσβλέπουν στην αλλαγή του κόσμου δίχως την κατάκτηση της εξουσίας, μέσα από μια διαδικασία αδειάσματος και αποδόμησης του καπιταλισμού.

Προσωπικά θεωρώ πως το σκόπελο της εξουσίας ή της κρατικής κυβερνητικής κυριαρχίας δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε ότι και να κάνουμε. Είτε καταστρέψουμε το αστικό κράτος, είτε τον υποδομήσουμε ή το αδειάσουμε η δυαδική εξουσία που θα οικοδομήσουμε δεν μπορεί παρά να αναμετρηθεί με το πρόβλημα και το ερώτημα κράτος-κυριαρχία- αλλοτρίωση.

Από την άλλη μεριά αν δεν αρχίσουμε να οικοδομούμαι από σήμερα ένα ολοκληρωτικά διαφορετικό και ανταγωνιστικό παράδειγμα η κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο ή τις πολιτικές του δυνάμεις δεν οδηγεί αναγκαία σε μια άλλη κοινωνία. Αυτό το ανταγωνιστικό παράδειγμα δεν μπορεί να είναι η εργατική δημοκρατία, διότι ο εργάτης ή ο προλετάριος παραμένει σε ενότητα και αντίθεση με το κεφάλαιο, άρα η εργατική δημοκρατία κουβαλά αυτή την ενότητα και αντίθεση στις δομές της. Με άλλα λόγια η εργατική δημοκρατία αποτελεί κάτι το διαφορετικό ή και ανταγωνιστικό σε σχέση με τον αστική δημοκρατία, δεν εκφράζει όμως  την άλλη κοινωνία.

Ενώ αντίθετα το παράδειγμα της κοινότητας ή της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων  παραγωγών  παρά την συνάντηση με τον αντιφατικό κόσμο της νέας τεχνολογίας και των νέων παραγωγικών δυνάμεων, εκπροσωπεί το αύριο σήμερα. Πρόκειται για ένα ανοικτό σύμπαν- στοίχημα που σε μια πρώτη φάση δεν μπορεί παρά να αγκαλιάσει μια συνειδητή μειοψηφία- πρωτοπορία. Που θα αποτελέσει την  πολλαπλή επιστημονικά εκφρασμένη κοινωνικοφιλοσοφική πρωτοπορία του επαναστατικού κινήματος των  καταπιεσμένων τάξεων.

Νιώθω μια φιλοσοφικοπολιτική μοναξιά, αλλά δεν με τρομάζει. Ίσως το παραπάνω σχεδίασμα να είναι ασκήσεις επί χάρτου, ίσως και όχι. Αν είναι θα χαθεί, όπως χάθηκαν χιλιάδες άλλα σχεδιάσματα, αν όχι θα συναντηθεί με τις ανάγκες, τις ζωτικές ανάγκες των ανθρώπων και θα υλοποιηθεί  σε ένα βαθμό ή θα αποτελέσει το πρόπλασμα νέων επαναστατικών αναζητήσεων.

Στην δική μου πάντως οπτική το παράδειγμα της κοινότητας ή κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών ως μορφή οντολογικής παραγωγής του κοινού αποτελεί μια νέα εκδοχή της συνάντησης και της επανοηματοδότησης του κομμουνισμού και του αναρχισμού..

outlet roermond

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *