Ένα ποίημα του Βαγγέλη Αγγέλη για τον Γιάννη Χουλιάρα

από το σαιτ της ΕΡΑ Ιωαννίνων

 PictureΟ Βαγγέλης Αγγέλης στα γραφεία της ΕΡΑ Ιωαννίνων

Και σούλεγα Γιαννάκη μου

Μαζί τους μη τα βάζεις

και συ με κοίταζες γλυκά

και μου χαμογελούσες

*

Σήμερα, διάλεξεν ο Γιάννης να μας μαζέψει στ’ αγνάντιο ψηλά στους Μουζακαίους. 21 Φεβρουαρίου 2014. Ήθελα να πάω στην παρέλαση. Απ’ το πρωί σκέφτομουν θα πάω να χαιρετήσω το Γιάννη, την παρέλαση θα τη δω στην τηλεόραση. Συννεφιασμένη μέρα η σημερινή και ο ήλιος σαν το φεγγάρι φάνταζε πίσω απ’ τα σύννεφα. Εδώ πάνω σκοτώθηκαν οι Κρητικοί που πήγαν να περάσουν κρυφά για να μπουν στα Γιάννενα. Λίγο πιο πάνω έφτιαξαν, βίαια, οι αρχές τη χωματερή. Η Τσιούκα, της Παναγιάς το μοναστήρι ελέγχει το πέρασμα, κοιτάζει στα Γιάννενα, στο Ξηροβούνι, στα Τζουμέρκα. Άγριες χαράδρες. Απέναντι το Βασταβέτσι

κι Χουλιαράδες. Σαρακατσιαναίοι κι αυτοί εδώ στους Μουζακαίους. Με το Γιάννη ανταμώναμε κάθε χρόνο στο Καπέσοβο, τ’ Αη Ηλιώς. Πρωτοστάτησε ο Γιάννης ο Χουλιάρας όχι για μην γίνει ο ΧΥΤΑ, αλλά για να ληφθούν υπόψιν των αρχών το περιβάλλον και η ιστορία. Το μέλλον θα δείξει. Αχ, θάναι αργά τότε. Τώρα ελεύθερος αγναντεύει τα Τζουμέρκα, το Πετροβούνι κι έσμιξε με τον Κατσαντώνη. Θ’ ακούει τον Άραχθο… κι έρχεται η άνοιξη και τα χελιδόνια και τα λελέκια θα ρθουν. Τ΄αηδόνια, οι πέρδικες και τα κοτσύφια. Θα κάνουν παρέα το Γιάννη. Στα Κορδολόϊα…και στους Κοντινούς όταν θα βγαίνει το φεγγάρι πάνω απ’ το Περιστέρι και πάνω απ’ τα Τζουμέρκα και κείνοι οι παλιοί προσκυνητές που θα περνάνε για την Τσιούκα θα τον καλημερίζουν

κι αυτός ακίνητος και χαμογελαστός.

Γεντέκι, ως εκεί πάνω, θα τους κοιτάει με την παιδική του την προφητική ματιά. Αρχιερεύς, κρατώντας μία φωτογραφική μηχανή και μιαν αγκλίτσα με τον Αη Γιώργη και το δράκο…

Σαν άγαλμα που μόνα εκείνα τα χρόνια τα παλιά ήξεραν να φκειάχνουν οι Έλληνες.

*

Στην καταιγίδα πόχει ξεσπάσει

Τρέχουν οι μέρες στην αμνησία

Κι σκόνες, τα ερείπια,

τους ήρωες έχουν σκεπάσει

Ποιος θα ρωτήσει για σένα Γιάννη

Σε λίγες μέρες θα σ’ έχουν ξεχάσει

Τα νήπια που κλαίνε ή θα γελάνε

Θα βλέπουν στον ήλιο κάποια μορφή

Να τους κοιτάζει γλυκά από πέρα

Και θασαι Γιαννάκη μου εσύ.

Όνειρο θαναι μες στις βροντές

τις ιαχές, τα μοιρολόγια

σαν το ποτάμι το φουσκωμένο

θα τρέχουν γύρω ανθρώποι και λόγια

Βαγγέλης Αγγέλης, Φλεβάρης 2014, Κουτσελιό

*Ο φωτογράφος Γιάννης Χουλιάρας έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.
(Αντιγραφή, φωτογραφία: Γιώργος Παπαχριστοδούλου)

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση