Nymphomaniac: δοκίμιο ενός άγριου υλισμού

Ανάμεσα στις προεκλογικές μου υποχρεώσεις κατάφερα να δω και τα δυο μέρη της νέας δραματικής ταινίας  του Δανού σκηνοθέτη  Λαρς Φον Τρίερ, το Nymphomaniac. Μια ταινία που είναι προκλητική, ακραία, καταπληκτική, μια ταινία άκρως ενδιαφέρουσα. Τσόντα;; όχι βέβαια. θα έλεγα ένα κινηματογραφικό δοκίμιο ενός άγριου μεταπτωτικού  υλισμού.

 

 

 

Μια πολυεπίπεδη ταινία όπου η αμαρτία,  οι ενοχές, τα πρέπει,  τα στερεότυπα, ο πολιτισμός, ο ορθολογισμός συγκρούονται με το μυστικό και το άφατο, με τα καταπιεσμένα ένστικτα, τις απόκρυφες επιθυμίες, την καταπιεσμένη πρωτόγονη βάρβαρη αθωότητα μας.

Η ταινία αφηγείται μια  «απελευθερωμένη» σεξουαλικότητα που οι διαστροφές της δεν έβρισκαν δρόμους και τόπους ικανοποίησης, μια «απελευθερωμένη» σεξουαλικότητα που κατανάλωνε σεξουαλικές εμπειρίες, όπως εμείς- αλλοτριωμένες φύσεις- καταναλώνουμε εμπορεύματα.

Μια αλλοτρίωση που για πολλούς δεν είναι προϊόν του σύγχρονου πολιτισμού ή του σύγχρονου καπιταλισμού, αλλά εμφανίστηκε με τον εξανθρωπισμό του πρώτου ανθρώπου.  Δηλαδή από την στιγμή που ως Αδάμ και Εύα μετά την βρώση του μήλου, ανακαλύπτουν την αγωνία, την  ενοχή, την γύμνια, την μύχια επιθυμία, τον θάνατο. Ο άνθρωπος γεννήθηκε…

Η νυμφομανής ηρωίδα περιπλανιέται ανάμεσα σε μια λαγνεία που δεν μπορεί να απολαύει σε ένα πολυθεϊσμό/ πανθεϊσμό σωμάτων και διαστροφών και μια βαθιά ενοχικότητα που δεν την οδηγεί στην δοξαστικότητα, παρά μόνο όταν ίσως φτάσει στο φόνο, στην δολοφονία του ορθολογιστή ανθρώπου που καταπιέζει το id στο όνομα ενός υψηλού υπερεγώ. Σκοτώσει τον αντικειμενικό ορθολογιστή που μένει παρθένος, γιατί είναι παραδομένος στην γνώση του καλού και του κακού, καταπιέζοντας όμως τις απόκρυφες επιθυμίες του, που την τελευταία στιγμή, εξεγείρονται, μα είναι πλέον αργά, ο άνθρωπος πρέπει να θυσιαστεί.

Γιατί μόνο μέσα από την δολοφονία του ορθολογιστή ανθρώπου, του ανθρώπου, μπορεί να γεννηθεί ο νιτσεϊκός υπεράνθρωπος που θα μεταστοιχειώσει τις αξίες και θα τις φέρει κοντά στα αρχετυπικά  ένστικτα.   Σκοτώνοντας το υποκείμενο, ίσως και να αποτελεί μια εναλλακτική δίοδος για την συνάντηση και την υπέρβαση του υποκειμένου-αντικειμένου, την επάνοδο  μας στην παραδείσια αθωότητα.

Η ταινία  Λαρς Φον Τρίερ είναι μια ιστορία εξέγερσης, εξέγερσης των ενστίκτων, μια εξέγερσης ενάντια στην ενοχή, μια εξέγερση που θέλει να μας οδηγήσει στην δοξολογία της θέωσης της ορθόδοξης χριστιανοσύνης- όπως φαίνεται σε κάποιο σημείο στο δεύτερο μέρος της ταινίας- στην χαμένη αθωότητα μας…

Nymphomaniac: Volume I (2013)

Nymphomaniac: Volume II (2014)

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση