Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

pride ή no pride?

by Δημήτρης Αργυρός on 27 Ιουνίου 2014

Υπέρ ή κατά του pride;; μάλλον ψευτοδίλημμα;; υπέρ ή κατά των απεργιών της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ;; Συνήθως αυτοί που σε ένα βαθμό σωστά κατηγορούν το Pride ως μια ενσωματωμένη, εμπορευματική, καθεστωτική «φούσκα», στηρίζουν σωστά σε ένα βαθμό  τις «ντουφεκιές» της ΓΣΕΕ ως δοκιμή πανεργατικής απεργίας.

Θα μου πείτε, ταυτίζεις τον εργάτη με τα υποκείμενα της  lgbtq  κοινότητας;;  Μα τον σατανά δεν ταυτίζω τίποτε. Αρνούμαι την ταυτότητα και την ταυτοποίηση των υποκειμένων. Τα υποκείμενα της μη-ταυτότητας, οι ετερότητες είναι τα πεδία του διαλεκτικού παιχνιδιού, του πεδίου που η οι ταυτότητες διαχωρίζονται, το ένα γίνεται δυο.

Διαμορφώνοντας ένα κόσμο πολλαπλών εκφράσεων της επιθυμίας, εν πολλοίς κατασκευασμένο, εν πολλοίς έμφυτο. Ένα κόσμο επιθυμιών και αναγκών όμως που αναγνωρίζεται και συσχετίζεται με το κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο και ετεροκαθορίζεται από αυτό. Ξανά εν πολλοίς δεν είναι αυτόνομο και απελευθερωμένο.

Για αυτό το λόγο στηρίζω- συμμετέχοντας ή μη- τις δράσεις των πολλαπλών υποκειμένων, άλλωστε και η αλήθεια λέγεται και εμφανίζεται με πολλούς τρόπους, αυτό έχει λυθεί από την εποχή του Αριστοτέλη.

Κατανοώντας βεβαία πως οι συγκεκριμένες δράσεις για να υπερβούν το νεκρό κόσμο του εμπορεύματος, της διαμεσολάβησης, της αστικης, μικροαστικής, γραφειοκρατικής διαχείρισης θα πρέπει να σπάσουν με ριζικό τρόπο τις ετερότητες που μετατρέπονται σε ταυτότητες. Να απελευθερωθούν από τα πλαίσια των περιορισμών που βάζουν οι δικές τους επιθυμίες και να συναντήσουν τον κόσμο των επιθυμιών,  αυτών που βρίσκονται γύρω τους.  Να ανατρέψουν την συγκεκριμένη τάξη πραγμάτων, να μετατραπούν σε ένα κίνημα που αναιρεί διαλεκτικά την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και τις δικές του ταυτότητες, να μετατραπεί σε ένα κίνημα κομμουνιστικοποίησης.

Διαμορφώνοντας ένα ανοικτό σύμπαν μοναδικοτήτων που ζουν κάνοντας βουτιές  στους ωκεανούς του κόσμου των επιθυμιών. Γιατί όπως και να το κάνουμε δεν ζούμε μόνο με ψωμί, αλλά κυρίως με έρωτα, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ερώτηση για την  αέναη κίνηση του όντος. Για τον κόσμο των αληθειών του, των ερωτήσεων του, για το σύμπαν της διαρκούς περιπλάνησης που ανατρέπει κάθε κανονικότητα, ταυτότητα και πειθάρχηση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *