Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

η μάχη της «ΔΕΗ»

by Δημήτρης Αργυρός on 7 Ιουλίου 2014

Στην αρχή ένα σχετικά υποανάπτυκτο κράτος μεταβιβάζει την ενέργεια στους ιδιώτες και δη στις ξένες επενδύσεις που φυσικά κοιτάνε το συμφέρον τους. Ύστερα το ίδιο αυτό κράτος σε μια άλλη φάση ανάπτυξης παρεμβαίνει δυναμικά και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην παραγωγική διαδικασία δημιουργώντας την ΔΕΗ.   Μια εταιρία κολοσσό με χρήματα του ελληνικού λαού και της υπεραξίας των χιλιάδων εργαζόμενων της. Μια εταιρία που κανένα ιδιωτικό κεφάλαιο δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει.

Οι εποχές άλλαξαν, η περίοδος του καπιταλισμού που ζούμε απαιτούν έμμεση και κυρίως άμεση ιδιωτικοποίηση της περιουσίας του λαού και ένα κράτος στρατηγείο της κεφαλαιοκρατικής ανασυγκρότησης καθώς και της προλεταριακής υποτίμησης. Μια περίοδος που ξεκίνησε στις αρχές του  90 με την περίοδο με την εκτόξευση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, πήρε διαφορές μορφές, χαρακτήρα, δημιούργησε αντιστάσεις, και με την κρίση στην Ελλάδα σαν ώριμο φρούτο  κτύπησε τον πυλώνα της ενέργειας, την ΔΕΗ. Αφού πρώτα κατάφερε να υποτιμήσει τον κόσμο της λαϊκής αντίστασης το εργατικό κίνημα.

Ο 20ος αιώνας έδειξε πως σε μεγάλο βαθμό το εργατικό κίνημα μπορεί να μην ήταν ένα επαναστατικά απελευθερωτικό κίνημα, που θα οδηγούσε στην καθολική απελευθέρωση, ήταν όμως ένας πολύ ισχυρός πόλος αντίστασης έως και επαναστατικής ανατροπής.

Η κρίση, τα μνημόνια, η ήττα του πολύμορφου κινήματος 2008-12, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τα δυο εκατομμύρια άνεργοι και το ένα εκατομμύριο αόρατοι εργαζόμενοι, ο κοινοβουλευτισμός του ΣΥΡΙΖΑ και ο σεχταρισμός του ΚΚΕ, η αδυναμία της επαναστατικής αριστεράς, η ήττα του ενόπλου  αριστερού κινήματος, η τραγική ανεπάρκεια του αναρχικού κινήματος , η μνημονιακή ενσωμάτωση και το ολοκληρωτικά ολοκληρωτικό ξεπούλημα των επίσημων πασοκοκρατούμενων συνδικαλιστικών ηγεσιών, διέλυσαν το υπάρχον εργατικό κίνημα.  Ένα εργατικό κίνημα που η προσωπική άποψη εδώ και χρόνια ήταν πως έπρεπε να αλλάξει δομή για να παραμείνει  φάρος αντίστασης, τώρα βέβαια τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Αυτό φαίνεται και από την έκβαση της μάχης της ΔΕΗ, μια μάχη που θα μπορούσε να γίνει η μάχη των μαχών. Μια «ΕΑΣ» της δεκαετίας του 2010, με ηγεσία του «σκληρού» συνδικαλιστή Φωτόπουλου και την αριστερά στο 30%.  Και όμως φαίνεται πως αυτή η μάχη κλείνει σχετικά εύκολα με την επιστράτευση των απεργών και την αριστερά, δια του ΣΥΡΙΖΑ να δίνει μάχες αλλαγής  κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Βλέποντας όχι το «πεζοδρόμιο», αλλά τις εκλογές.  Όσο για το Φωτόπουλο φαντάζει σκιά του Κολά και του Σταμούλου, είτε γιατί είναι ένας συνδικαλιστικός φελλός, είτε γιατί είναι «πιασμένος», τμήμα του Πασοκικού κομματικού φεουδαρχισμού, που τμήμα του βλέπει στο  ΣΥΡΙΖΑ και κάποιο άλλο τσόντα της ΝΔ. Σίγουρα όμως το κάθε τμήμα ή μονάδα του, έχει κρυμμένα μυστικά για το άλλο.

Ούτε όμως η απεργιακή συμμετοχή των χιλιάδων εργαζόμενων στην ΔΕΗ ήταν αυτή που απαιτούσε η κατάσταση. Δίχως βέβαια αυτό να μηδενίζει τον ηρωικό αγώνα των εργαζόμενων στα εργοστάσια της «ΔΕΗ» στο Αμύνταιο και στην Κοζάνη.  Γεγονότα που είτε  πρέπει να μας βάλουν σε σκέψη για την ικανότητα των εργαζόμενων αυτή την στιγμή να είναι το ενεργό υποκείμενο της αντίστασης. Εκτός και αν με μια εργατίστικη εμμονή υποστηρίξουμε πως το προλεταριάτο κατανοεί πως δεν είναι ώριμες οι συνθήκες, όποτε περιμένει στην γωνία.  Κάποιοι άλλοι θα υποστηρίξουν την ανεπάρκεια του υποκειμενικού πολιτικού παράγοντα να ωριμάσει τις συνθήκες, να γίνει το παράδειγμα ή κάπως διαφορετικά- με λενινιστική αυστηρότητα- να καθοδηγήσει το προλεταριάτο.

Όπως και να την ονομάσεις την κατάσταση, όπως και να την αναλύσεις δεν μπορεί παρά να παραδεχτείς, πως είναι έκφραση της ταξικής πάλης- όχι όπως θα επιθυμούσαμε να είναι- αλλά όπως είναι,  με βάση τους συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους.

Οι δυνάμεις της ανυπότακτης αριστεράς, αντιεξουσίας, αναρχίας, σε όποιο χώρο και αν βρίσκονται η αν  να δίνουν την μάχη, είναι ιστορικό καθήκον τους να βρεθούν  σε κοινό μέτωπο αγώνα. Να συγκροτήσουν «από τα κάτω» και με όλα τα μέσα, μια ανατρεπτική κοινωνικοπολιτική συμμαχία. Έτσι ώστε θετικά  να επηρεάσουν τις συνθήκες του ταξικού κοινωνικού πολέμου. Μια  κεφαλαιοκρατική επίθεση που γίνεται με όλα τα μέσα, αντιμετωπίζεται από ένα «επαναστατικό στρατό» που χρησιμοποίει όλα τα μέσα.

Και σίγουρα από «στρατό» που στην θέση αυτού που σαπίζει, έχει να προτείνει κάτι άλλο. Πχ η «ΔΕΗ», όπως ήταν πολύ λίγο εξυπηρετούσε τα λαϊκά συμφέροντα, μπορεί η ιδιωτική «ΔΕΗ» να μην εξυπηρετεί καθόλου, άρα χρειαζόμαστε μια άλλη «ΔΕΗ», μια «ΔΕΗ» που λειτούργει, πραγματικά δημόσια, με την ενέργεια να είναι δημόσιο, για να μην πω κοινό αγαθό.

Και για να γίνω τολμηρός, μου είναι σχετικά αδιάφορο το τυπικό ιδιοκτησιακό καθεστώς, ιδιωτική, κρατική, ιδιωτικοκρατική. Με ενδιαφέρει αν η διαχείριση της είναι κοινωνική, δηλαδή με γνώμονα τις ανάγκες των πολλών, και όχι την κερδοφορία των ιδιοκτητών, κράτος ή ιδιώτες. Και μόνο μια συνεταιριστική  «ΔΕΗ»,  που θα ανήκει ανά μερίδα, και στα 10 εκατομμύρια κάτοικων αυτής χώρας, μια κοινή «ΔΕΗ» μπορεί να το εξασφαλίσει. Αυτοί θα αποφασίζουν με γνώμονα τα συμφέροντα των πιο πολλών, το χαρακτήρα και την πολιτική της. Με αποκεντρωμένο δίκτυο, με δικαίωμα στο κάθε πολίτη να εξασφαλίζει την ατομική ή οικογενειακή πηγή ενέργειας και με επενδύσεις στις ήπιες μορφές ενέργειας

Δημήτριος Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *