«Jimmy’s Hall»: Ελευθερία ή ήσυχη ζωή;

 

Η ταινία «Jimmy’s Hall» του Κεν Λόουτς είναι η συγκινητική- βασιζόμενη σε πραγματικά γεγονότα-  ιστορία του Τζέιμς Γκράλτον. Ενός Ιρλανδού κομμουνιστή που πρώτα μετανάστευσε στις ΉΠΑ στα 1909, στην συνέχεια επέστρεψε στα 1921- παραμονές του δικού τους εμφυλίου πολέμου, ανάμεσα σε αυτούς που υπόγραψαν την δική τους «Βάρκιζα» και σε αυτούς που την αρνήθηκαν- και έστησε στην Ιρλανδική επαρχία μία αίθουσα χορού, ένα στέκι για την νεολαία και την κοινότητα, που εκεί έμαθαν να χορεύουν, να ονειρεύονται, να αγωνίζονται, να διαμαρτύρονται , να διεκδικούν.  

Ένα αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο ,θα λέγαμε σήμερα, με χαρακτηριστικά την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την κοινοκτημοσύνη.  Τα ελεύθερα πνεύματα   του «Pearse – Connolly Hall» προκάλεσαν την αντίδραση του κατεστημένου και της εκκλησίας που έβλεπαν πως έχαναν την ηγεμονία και οδήγησαν στην εκδίωξη του  Τζέιμς Γκράλτον και στο κλείσιμο του στεκιού. Καθοριστικό ρόλο θα παίξει και το γεγονός πως ο κομμουνιστής Τζέιμς Γκράλτον στο εμφύλιο πόλεμο θα στρατευτεί με αυτούς που ήθελαν την συνέχιση της εθνοκοινωνικής επαναστατικής διαδικασίας και όχι την υπογραφή ειρήνης με την Αγγλία.

Με την έκρηξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης του 1929 ο   Τζέιμς Γκράλτον επιστρέφει στην γενέτειρα του, με σκοπό να ζήσει μια ήσυχη ζωή μαζί με την μητέρα του. Καθοριστικό ρόλο πέρα από την οικονομική κρίση είναι πως ο IRA αναλαμβάνει την εξουσία στην Ιρλανδία, παίζοντας ένα ρόλο όμως διαχειριστή και κρατώντας τις καλές σχέσεις του με την συντηρητική καθολική εκκλησία.

Μάταιος κόπος, η φήμη που τον ακολουθεί, ο ακτιβίστικος χαρακτήρας του, οι ανάγκες της κοινότητας και της νεολαίας  τον οδηγούν να ξανανοίξει το κέντρο «Pearse – Connolly Hall», για να ενώσει την κοινότητα, την νεολαία. Βάζοντας τον ξανά στο στόχαστρο της εκκλησίας και του συντηρητικού κατεστημένου, που τον φοβούνται καθώς μπορεί και εμπνέει τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα την αμφισβήτηση των άρχων και των εξουσιών τους. Ιδιαίτερα της εξουσίας της καθολικής εκκλησίας.  Μια σύγκρουση που  τον οδηγεί και πάλι στην εξορία στις ΗΠΑ. Συγκλονιστική η σκηνή που η νεολαία της περιοχής αποχαιρετούν τον Τζέιμς Γκράλτον. Και αυτή η σκηνή του αποχαιρετισμού δείχνει την βαθιά ήττα του κατεστημένου και της καθολικής εκκλησίας. 

Η αρχή έχει γίνει και όπως το κράτος έκλεισε την «Βίλα Αμαλίας» ή την «Αντιβίωση» στα Γιάννενα, οι καταλήψεις και τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια είναι το μέλλον για την αυτοθέσμιση κοινών ανταγωνιστικών τόπων, απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος του.

Και πάλι σε αυτή την συγκλονιστική ταινία του Κεν Λόουτς ο απλός άνθρωπος, ο εργαζόμενος, ο εργάτης, ο αγρότης, η νεολαία, με συχνά αντιφατικό τρόπο, είναι το υποκείμενο της ιστορίας.  Είναι το ατομικό και το συλλογικό υποκείμενο που μπορεί και θα αλλάξει το ρου της ιστορίας.  Το ατομικό και συλλογικό υποκείμενο που χορεύει, ερωτεύεται, τραγουδάει, αγωνίζεται και επαναστατεί.  Γιατί η αλλαγή αυτού του κόσμου, μόνο πανηγύρι μπορεί να είναι. Ένα πανηγύρι ελευθερίας, αυτοδιεύθυνσης, αυτοοργάνωσης… Όπως λέει και το αντάρτικο άσμα… « Ένα τραγούδι είναι η ζωή σου όταν στη ράχη  ροβολάς, κι αντιλαλούν απ’τη φωνή σου πλαγιές και κάμποι ΕΛΑΣ ΕΛΑΣ».( https://www.youtube.com/watch?v=TegxC5hIE-k).

Δημήτρης Αργυρός

http://teniesonline.ucoz.com/load/2-1-0-10418

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση