Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή

by Δημήτρης Αργυρός on 24 Μαρτίου 2015

Υπάρχουν πολλές απόψεις για την Ελληνική επανάσταση, αστικοδημοκρατική, εθνικολαική, εθνικοαστική, σκέτα, νέτα εθνική ως και εθνικιστική.
Η δική μου ταπεινή άποψη είναι πως η Ελληνική επανάσταση είναι αστική στο βαθμό που η Ελληνική αστική τάξη επιχειρούσε να πάρει την εξουσία. Και δεν θέλω βλακείες πως δεν υπήρχε Ελληνική αστική τάξη, εφοπλιστές, πειρατές, έμποροι, πραγματευτάδες και το ανώτερο διοικητικό προσωπικό αυτοκρατοριών, συνηθισμένοι οι Έλληνες αστοί στους ανοικτούς ορίζοντες και στις επικίνδυνες αποστολές. Για αυτό ακόμη και σήμερα- παρά την σχετική της υποβάθμιση στο καταμερισμό εργασίας- παραμένει και παραμένουν επιθετική/οι και ριψοκίνδυνη/οι. Ε αυτοί αποφάσισαν πως χρειάζεται να χουν μια δική τους χώρα και να μην δουλεύουν για ξένες. Ταυτόχρονα όμως αναγνώριζαν και αναγνωρίζουν τα όρια που βάζουν οι μεγαλύτερες δυνάμεις.

Ήταν εθνικολαική στο βαθμό που ένας λαός με πολλές εθνοτικές, γλωσσικές και πολιτιστικές παραδόσεις, αποφασίζει να αρματωθεί, να επαναστατήσει, να αποκτήσει δηλαδή μια αυτοσυνειδησία και να αγωνιστεί για την λευτεριά του, ενάντια στους ντόπιους και ξένους κατακτητές και αφέντες. Ναι αυτός ο λαός είναι μαθημένος στο βόλι κ στην ταραχή, όπως είναι μαθημένος και στο ραγιαδισμό. Ξέρει να περιμένει, να σκύβει το κεφάλι, να δίνει πίστωση, αλλά και να κόβει κεφάλια, εν όλιγοις το βόλι και η επανάσταση είναι μέσα στο dna του, για αυτό και δεν ανέχεται εύκολα το κράτος, ούτε καν το δικό του κράτος.

Τέλος η επανάσταση ήταν εθνικοανεξαρτησιακή, καθώς μια αυτοκρατορία -που ξεκίνησε ως ένα ένοπλο επαναστατικό κίνημα των τουράνικων νομάδων  ενσωμάτωσε στο διάβα του κάθε καταπιεσμένη μειονότητα της ανατολίας, μεταμορφώθηκε σε μια σουνίτικη αυτοκρατορία(βάζοντας στο περιθώριο τα πολύμορφα χαρακτηριστικά της προηγούμενης διαδικασίας)- είχε μπει σε μια ιστορική παρακμή. Σε μια εποχή που οι κοινωνικοεθνικές πλειοψηφίες ή μειοψηφείς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αναγνώριζαν κοινά χαρακτηριστικά και επιζητούσαν ένα κοινό τόπο, μια κοινή ταυτότητα, ήταν η εποχή των εθνών-κρατών.

Ήταν όλα αυτά μαζί και τίποτε μονάχο του, με την ηγεμονία -όμως θαρρώ- του εθνικοαστικού χαρακτήρα της, με το κοινωνικό της περιέχομενο να παίζει ένα δευτερογενή, καθόλου αμελητέο ρόλο.  Άλλωστε αλίμονο αν πιστεύουμε πως η επανάσταση, κάθε επανάσταση, θα έχει μόνο μοναδικό χαρακτήρα. Στην επανάσταση οδηγούνται σε έκρηξη το σύνολο σχεδόν των αντιφάσεων και αντιθέσεων ενός κοινωνικού χώρου και ενός κοινωνικού/ πολιτικού σχηματισμού, με την ηγεμονία κάποιου και μια στρατηγική απεύθυνση.

Νίκησε η επανάσταση; Νίκησε στο βαθμό που δημιουργήθηκε ένα έθνος-κράτος και η αστική τάξη δημιούργησε το δικό της κράτος. Ήττηθηκε γιατί ο ένοπλος λαός υποτάχθηκε στους νέους και παλαιούς ντόπιους και ξένους αφέντες. Μπορούσε να νικήσει; Όχι δεν μπορούσε να νικήσει, μπορούσε να νικήσει μόνο αν γίνονταν διαρκής και παμβαλκανική, με την ηγεμονία του εθνοκοινωνικού και όχι του εθνοαστικού, όπως πχ πίστευε και ο Ρήγας Φεραίος. Και δεν υπήρχαν ούτε τα υποκείμενα, ούτε οι δυναμικές για μια τέτοιου τύπου διαδικασία.\ Τιμούμε την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όχι πρώτιστα ήταν εθνικοανεξαρτησιακή, αλλά διότι ήταν επανάσταση, και τιμούμε κάθε επανάσταση γιατί είναι το μέλλον της ανθρωπότητας. Μόνο με την επανάσταση  η ανθρωπότητα προχωράει μπροστά, μόνο με την επανάσταση γίνεται καλύτερος ο κόσμος και ο ντουνιάς.  Τιμούμε την Ελληνική επανάσταση, όπως τιμούμε την Γαλλική, όπως τιμούμε την Ρώσικη, την Κινέζικη, την νέα Ελληνική Επανάσταση του 1941-49

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *