Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

70 χρόνια μετά ξαναφτάνει η ώρα των μεγάλων αποφάσεων.

by Δημήτρης Αργυρός on 9 Μαΐου 2015

Έχουν περάσει 70 χρόνια από την μεγάλη  αντιφασιστική νίκη των λαών. 70 χρόνια από την στιγμή που η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο κυμάτισε στα ερείπια του 3ου Ράιχ.  Μια αντιφασιστική νίκη που δεν ολοκληρώθηκε, καθώς επάνω στα ερείπια της Γερμανικής Ναζιστικής Ευρώπης δεν κτίστηκε μια πραγματικά ενωμένη σοσιαλιστική- κομμουνιστική Ευρώπη, αλλά μια διχασμένη Ευρώπη.

 Η μισή Ευρώπη παραδομένη στις ΗΠΑ και η άλλη μισή στον σοβιετικό γραφειοκρατικοποιημένο  σοσιαλκαπιταλιστικό κόσμο, που ούτε ήθελε, ούτε επιθυμούσε, ούτε μπορούσε  να μετατρέψει τον αντιφασιστικό αγώνα σε διαρκή επαναστατικό αγώνα.

Η Ευρώπη ενώθηκε κατά μια έννοια μετά  το 1989, μετατρεπόμενη σε μια Γερμανική ολοκληρωτικά καπιταλιστική ΕΕ. Με το  μεταπολεμικό αντιναζιστικό- φασιστικό- Γερμανικό κράτος- αυτό το κράτος που δολοφόνησε τους επαναστάτες της φράξια/ κόκκινος στρατός(9 Μάη δολοφονήθηκε η Ουλρίκε Μάινχοφ)-  να παίρνει δια της ισχυρής οικονομίας του την ρεβάνς του χαμένου Β΄ παγκοσμίου πολέμου.

Μια ρεβάνς, που σήμερα σε μια περίοδο βαθιάς συστημικής καπιταλιστικής κρίσης, να μην μπορεί να διαχειριστεί όχι μόνο προς όφελος της, αλλά και προς όφελος της αναπαραγωγής του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Παίζοντας το ρόλο ενός έθνους-κράτους   κατακτητή και αποικιοκράτη  των άλλων και όχι ενός πανευρωπαϊκού αυτοκρατορικού ηγεμόνα.  Και κατά αυτή την έννοια ο Γερμανικός φασισμός ως ένας  ανισομερής και πιο αδύνατος αποικιοκρατικός ιμπεριαλισμός σε σχέση με τους άλλους ιμπεριαλισμούς, όχι μόνο παραμένει παρόν, αλλά είναι η μοναδική έκφραση του Γερμανικού κράτους.

Φυσικά απέναντι και σε αυτό τον ιμπεριαλισμό/φασισμό δεν χωράνε εθνικοαπελευθερωτικά δημοκρατικά μέτωπα. Η χειραφέτηση ή θα πάρει χαρακτήρα συνολικής αντικαπιταλιστικής επαναστατικής ρήξης ή δεν θα υπάρξει. Ή θα μιλάμε για την επαναστατική εργατική αντιεξουσίας/ εξουσία των λαϊκών εργατικών μαζών τοπικά, εθνικά, περιφερειακά, πανευρωπαϊκά και παγκόσμια   ή θα ξαναμείνουμε στην μέση. Και αυτό ας λάβουν υπόψη τόσο οι αριστερές δυνάμεις εντός ή και εκτός κυβέρνησης αλλά και τα λαϊκά, εργατικά στρώματα.  Η στιγμή των μεγάλων αποφάσεων αν δεν έφτασε δεν είναι και τόσο μακριά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *