10 χρόνια ύστερα από την μάχη του Ξενία

Παρόλο που μπροστά μας βρίσκεται ένας ακόμη αδιέξοδος μνημονιακός συμβιβασμός ή μια ελπιδοφόρα ρήξη με τους τοκογλύφους μας η θύμηση μου σήμερα 5 Ιούνη  πάει δέκα χρόνια πίσω. Πάει στο Ξένια, το παλαιό Ξενία,  και όχι σε αυτό το κιτσάτο τουρκομπαρόκ κατασκεύασμα  του  «Γκραντ Σαράι». Πάει στην αυλή του παλαιού Ξενία, αυτού του μοντέρνου κτηρίου της τεχνοτροπίας Άρη Κωνσταντινίδη.

Οι εικόνες 10 χρόνια μετά παραμένουν ζωντανές. Περίπου 150 νοματαίοι, κυρίως νεολαίοι και κάποιοι μεγαλύτεροι ηλικίας, ενεργοί πολίτες στα κοινωνικά κινήματα της πόλης, σπάνε την κλεισμένη πόρτα και απελευθερώνουν το χώρο από τους «καταπατητές» του δημοσίου χώρου.

Ποιοι ήταν οι «καταπατητές»; Μα η εταιρία  αυτού που και σήμερα συνεχίζει να «καταπατά» το δημόσιο χώρο. Παράνομα; Όχι, καθόλα νόμιμα, αφού τόσο η τότε δημοτική αρχή, όσο και οι υπόλοιπες του το έχουν παραχωρήσει, συνεισφέροντας και αυτές στην ιδιωτικοποίηση του.

Το πλάνο της θύμησης μου οδηγείται στα σκυθρωπά – γεμάτα μίσος- πρόσωπα των μπράβων της εταιρίας, αυτών των μπράβων ή του μπράβου με την φανέλα με το «νούμερο 7» που λίγο αργότερα θα επιδεικνύει- ως καταδότης της κατοχής- τους αγωνιστές. Αλλά πάει και στα γεμάτα πάθος και χαρούμενη αγωνιστική διάθεση, σώματα των περίπου 150 αγωνιστών, που με την αντιστασιακή πράξη τους, έσωσαν την τιμή μιας πόλης που εκείνη την εποχή, κοιμούνταν το ύπνο του δίκαιου. Έναν ύπνο που τον εξασφάλιζαν τα δανεικά και ο καταναλωτικός «ερωτικός» οίστρος. Δέκα χρόνια αργότερα, ο εκφυλισμός μιας ολόκληρης γενιάς για να  μην πω μιας ολόκληρης χώρας, μας  έχει «αποκοιμίσει» τόσο πολύ, που δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, που δεν μπορούν να αντισταθούμε, μπροστά στις επιδιώξεις των δανειστών.

Εκείνη την μέρα είχε ανασταλεί προσωρινά το γκρέμισμα του Ξενία Ιωαννίνων από το συμβούλιο Επικρατείας. Ένα ακριβώς χρόνο αργότερα το συμβούλιο αποφάσισε, πως δεν πειράζει και να γκρεμιστεί το Ξενία και μέσα σε μια μέρα τα «καταδρομικά» της εταιρίας  το γκρεμίζουν. Δυο μέρες μετά το «νούμερο 7» κτυπάει την αφεντιά μου και την Άλεξ,  ενώ δυο χρόνια μετά κόβει το αφτί του Μενέλαου. Ας σημειωθεί πως  εκείνη την εποχή η ΧΑ ήταν ακόμη μια μικρή ακροδεξιά γκρούπα,  μόνο που ο φασισμός και ο εκφασισμός είχαν αρχίσει να βγαίνουν παγανιά και να αγκαλιάζουν μεγάλα τμήματα του εκφυλισμένου και αλλοτριωμένου πλήθους.

Όμως στις 5 Ιούνη του 2005 είχαμε πετύχει  μια μικρή νίκη και η επαναοικιοποιήση του Ξενία είχε μια χαρούμενη, αισιόδοξη και εορταστική διάθεση, παρόλο που είχαμε πληροφορίες πως η τότε δημοτική αρχή του ακροδεξιού Νίκου Γκόντα και του κολλητού του μεγαλοξενοδόχου θα κτυπούσαν.

Η μνήμη μου ζουμάρει στα ΕΚΑΜ και τα ΜΑΤ που μας περικυκλώνουν, στο αστυνομικό διευθυντή που ζητάει 5 άτομα που τους είχε κάνει από το πρωί μήνυση- προτού δηλαδή συμβεί το γεγονός, ο μεγαλοξενοδόχος Μήτσης – μας περικυκλώνουν, χτυπάνε, αρχίζουν να αρπάζουν στο σωρό αλλά και κάθε υπόδειξη του ρουφιάνου με το «νούμερο 7».

Πέφτω κάτω, βλέπω την μπότα του ΜΑΤατζη πάνω από το κεφάλι μου, κάνει πίσω, ο Νίκος με σηκώνει πάω και αράζω μαζί του, κάπως παράμερα, ενώ η σύγκρουση συνεχίζεται. Ηρεμώ λίγο και αποφασίζουμε να βγούμε εκτός του Ξενία. Πλησιάζοντας την πόρτα ο ρουφιάνος με δείχνει, λέγοντας «κάνει το κουτσό για να ξεφύγει». Κάποιοι ΕΚΑΜιτες,  ένας από αυτούς παλαιός μου συμμαθητής στο δημοτικό, με αρπάζουν από τα χέρια του Νίκου και με πετάνε σαν ασκί στην κλούβα.

Τα γεγονότα από εκεί και ύστερα λίγο πολύ γνωστά, διώξεις, τραμπουκισμοί, δικαστήρια, αθώωση μετά από 7 χρόνια. Αδυναμία του κινήματος να απαντήσει στην επίθεση στους ελεύθερους χώρους. Οι πολιτικές προτεραιότητες αλλάζουν, το πολιτικό κλίμα αλλάζει και το βαθιά ενωτικό κίνημα – από τις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας έως και την αναρχία- διαλύεται. Φυσικά σε αυτό βοήθησε και η ήττα που υπέστη το κίνημα, τόσο στην περίπτωση της πλατείας, όσο και κυρίως στο Ξενία.

Δέκα χρόνια μετά αυτό που με ενοχλεί δεν είναι τόσο η παρουσία  του «Γκραντ σαράι», όσο η σιωπή αυτών που βρέθηκαν εκείνες τις μέρες  στο Ξενία. Λες και θέλουν να ξεχάσουν το τι έπραξαν, λες και θέλουν να ξεχάσουν την ήττα. Και αυτό αφορά κυρίως τις δυνάμεις που προέρχονται από την αριστερά και όχι απ την αναρχία. Η τελευταία είχε πραγματοποιήσει μια εκδήλωση πριν από δυο ή τρία χρόνια, στην κατάληψη «αντιβίωση».

Προσωπικά όχι μόνο δεν ξέχασα, αλλά θεωρώ την υπόθεση του Ξενία, μια ανοικτή υπόθεση, μια ανοικτή μάχη, που συνδέεται με το τι πόλη θέλουμε, με τους ελεύθερους χώρους και την δημόσια περιουσία. Για αυτό το λόγο πολιτικά δεν νομιμοποιώ την παρουσία του «καταπατητή» μεγαλοξενοδόχου. Για αυτό το λόγο και αυτές τις μέρες ως οργανωτικός γραμματέας του σωματείου αναπήρων νομού Ιωαννίνων, απέχω από ένα σεμινάριο που πραγματοποιεί η ΕΣΑμεΑ   σε αυτό το χώρο με θέμα την απασχόληση.  Κατανοώ πως  έδωσε τις πιο καλές τιμές στην ΕΣΑμεΑ  ή την προσβασιμότητα του χώρου, μόνο που δεν κρίνονται μόνο έτσι τα πράγματα.

Το ερώτημα παραμένει, μπορούσε να νικήσει το κίνημα;  Έχω δώσει κάποιες απαντήσεις και αλλού, ενώ μεγάλο τμήμα ενός βιβλίου μου  που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο θα διαλέγεται με την μάχη του Ξενία. Ένα επιπλέον σχόλιο εδώ:  θεωρώ πως τόσο η μάχη του Ξενία, όσο και η μάχη της ΔΩΔΩΝΗΣ  θα μπορούσαν να νικήσουν εάν είχαν ένα πιο καθολικό επαναστατικό πνεύμα, που θα έκφραζε  την επαναστατική τάση της εποχής.  Αυτό όμως θα σήμαινε πως τόσο τα υποκείμενα που βρίσκονταν στην μάχη, όσο και τα υποκείμενα που είχαν αράξει στην γωνία θα βρίσκονταν σε πορεία διαχωρισμού από την αντεπαναστατική τάση.  Και αυτό δεν συνέβη, ίσως και να μην ήταν δυνατόν να συμβεί.

Δημήτρης Αργυρός

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

3 σχόλια:

  1. πάντως χαίρομαι που τρομάζει ακόμη το Ξενία τους αλλότριους και ενημερώνω πως κάθε χρόνο με κερνάει διακοπές ο Δασκακαντωνάκης, αρα τι να το κανω το βουλευτιλίκι

  2. Τότε που τα συμφέροντα στρατολόγησαν την αγνή ανιδιοτέλεια κάποιων ανθρώπων. Τότε που κάποιοι (εμφανείς ή αφανείς) πρωτεργάτες των «γεγονότων» εκείνων αντί να γκρεμίσουν τον παράνομο* δήθεν όροφο, γκρέμισαν, στη μέση, το ενοίκιο που εισέπραττε ο Δήμος, κοροϊδεύοντας τους πάντες.
    Και κάποιοι αγνοί αγωνιστές σήμερα ΣΩΠΑΙΝΟΥΝ ένοχα; Για την ΟΑΣΗ αποδεικνύοντας περίτρανα ότι τότε λειτουργούσαν υπαλληλικά υπέρ των συμφερόντων του κάθε Δασκακαντωνάκη.
    Ο (πραγματικός κι όχι ο μαϊμού) ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

    *ΥΓ:
    1)Η νέα μονάδα ήταν εξ αρχής νομιμότατη.
    2) οι (τζάμπα μάγκες) αγωνιστές των γεγονότων εκείνων μπορεί να εξαργύρωσαν στις αίθουσες των δικαστηρίων την τιμή και υπόληψή τους, έναντι λίγων ευρώ, πήραν την κανονική τους πληρωμή από τον λαό στις εκλογές την 25-1-2015 στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε βουλευτές με τη σέσουλα, …πλήν εκείνων, φυσικά.

Αφήστε μια απάντηση