Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Δημοψήφισμα: Η ευκαιρία του ΟΧΙ

by Δημήτρης Αργυρός on 30 Ιουνίου 2015

Τόσο η  άρνηση των δανειστών να αποδεχθούν την μνημονιακή πρόταση της κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που θα έσωζε τα προσχήματα, όσο και η επιμονή τους σε μια χείριστη μνημονιακή εκδοχή, που δεν θα μπορούσε να την  αποδεχθεί καμιά Ελληνική κυβέρνηση, οδήγησε στο δημοψήφισμα.  Ο στόχος τους ολοφάνερος: Να ξεφτιλίσουν την κυβέρνηση,  να ξεφτιλίσουν κάθε τι που να έμοιαζε και είναι  αριστερό.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έκανε το λάθος να συρθεί σε μια αδιέξοδη 4μηνη διαπραγμάτευση. Ένα πρόγραμμα διαπραγμάτευσης στα  πλαίσια ΕΕ-ευρώ- ΔΝΤ, με τους «οικονομικούς δολοφόνους» των δανειστών και των τράπεζων να της αρνούνται την δυνατότητα να εφαρμόσει και αυτό το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.  Είναι ολοφάνερο πως  αυτή την εποχή, τα περιθώρια- εντός του ΕΕ- ευρώ- ΔΝΤ-  για να εφαρμόσεις μια στοιχειώδη φιλολαϊκή πολιτική είναι μηδαμινά.

Κάτω από αυτά τα πλαίσια  διαμορφώνονται δυο δρόμοι: Ο ένας είναι της υποταγής, του ΝΑΙ, στα πλαίσια του ΕΕυρωκρατικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Ο δρόμος που επιχειρεί να μας μετατρέψει σε Βουλγαρία, με επενδύσεις σε καζίνα και μπουρδέλα και μισθούς και συντάξεις πείνας. Και ο δρόμος της άρνησης του, ο δρόμος του Όχι της Κυριακής. Που δεν πρέπει να  είναι ένα στείρο Όχι. Αλλά να είναι το ναι σε μια άλλου τύπου παραγωγική ανάπτυξη. Το ναι σε μια άμεση/ έμμεση δημοκρατία που δεν θα εξουσιάζεται και δεν θα κυβερνάται από το  χρήμα, τις τράπεζες και τους «οικονομικούς δολοφόνους».

Η κυβέρνηση έπρεπε άμεσα και χωρίς ταλαντεύσεις να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, να στείλει στον αγύριστο την ΕΕ και το ΔΝΤ και το ευρώμαρκο τους. Να σχίσει μια και καλή τα μνημόνια και να μην παζαρεύει νέα. Από αυτή την οπτική η προκήρυξη του  δημοψηφίσματος δείχνει αδυναμία να συγκρουστεί, θεωρώντας το ένα ακόμη διαπραγματευτικό χαρτί.   Από την άλλη μεριά δεν υπόκυψε- όπως ο Γ. Παπανδρέου- στις πιέσεις και στα οικονομικά πραξικοπήματα της ΕΚΤ, που οδήγησαν στο προσωρινό κλείσιμο των τραπεζών, για να εκλεχθούν  τα διαθέσιμα.

Και εδώ γεννιούνται 2 ερωτήματα: 1) τι οικονομική, κοινωνική και πολιτική ανεξαρτησία και  δημοκρατία έχει μια χώρα, που οι τράπεζες και η οικονομία της, στηρίζεται στην ευχέρεια, στην δυνατότητα ή στην επιλογή των μεγάλων αφεντικών να την ενισχύσουν με ευρώ;  2) Τι είδους Ευρώπη των ανθρωπίνων και δημοκρατικών δικαιωμάτων και του διαφωτισμού είναι αυτή, που συμπεριφέρεται ως  κοινός εγκληματίας, ως ωμός εκβιαστής, ως «Πινοσέτ»;

Άλλο ένα ερώτημα είναι αν τελικά κυβέρνηση θέλει να επικρατήσει το ΟΧΙ. Ή εύχεται να επικρατήσει το ΝΑΙ, που θα προκαλέσει την αξιοπρεπή αποχώρηση της από την κυβερνητική εξουσία.  Θα μου πείτε, γιατί το λες αυτό; Μα γιατί απουσιάζει η απάντηση στο ερώτημα: ύστερα από το ΟΧΙ τι; Την ίδια στιγμή, με κάθε τρόπο και μέσο, οι υποστηρικτές  του ΝΑΙ οργανώνονται. Είναι ευρέως γνωστό οι πάσης φύσεως εργοδοτικές πιέσεις προς τους εργαζόμενους για το ΝΑΙ, αποδεικνύοντας την βαθιά ταξική φύση του ΟΧΙ.

Όσο απουσιάζει η απάντηση μετά το ΟΧΙ τι, τόσο θα αυξάνεται ο φόβος. Ο λαός γνωρίζει πως με το ΝΑΙ θα συνεχίσει να είναι ένας φτωχός ραγιάς, που θα περιμένει την ΕΚΤ και τους δανειστές. Με το ΟΧΙ θα ναι λεύτερος, αλλά με τι τίμημα; Και αυτή η απάντηση απουσιάζει, είτε γιατί η κυβέρνηση δεν γνωρίζει τι θέλει να κάνει, είτε γιατί ακόμη έχει αυταπάτες για έντιμους συμβιβασμούς, είτε γιατί το δημοψήφισμα είναι μια ευκαιρία αξιοπρεπούς εξόδου της.

Ο Ελληνικός λαός δεν πρέπει να τσιμπήσει από τις κινδυνολογίες των δανειστών και των υποστηριχτών του ΝΑΙ.  Την Κυριακή δίνεται μια μεγάλη ευκαιρία  στο Ελληνικό λαό να πει το μεγάλο ΟΧΙ.  ΟΧΙ σε όλα τα μνημόνια, ΟΧΙ σε όλες τις τρόικες,, εσωτερικές και εξωτερικές, ΟΧΙ στους δολοφόνους των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων, ΟΧΙ στην ΕΕ, το ευρώ, το ΔΝΤ. Όσο πιο μεγάλο το ΟΧΙ, τόσο μεγαλύτερη η αδυναμία των δανειστών να μας δολοφονήσουν για μια ακόμη φορά, τόσο δυσκολότερα θα υπογράψει η κυβέρνηση ένα νέο δικό της μνημόνιο.

Και είναι πραγματικά ανόητο να μας φοβίζει το «έξω από το ευρώ», το «έξω από την ΕΕ».  Σίγουρα θα είναι μια δύσκολη μεταβατική κατάσταση, που όμως θα μας δώσει την δυνατότητα να πάρουμε συλλογικά  στα χέρια μας τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. Και  όταν γραφώ  στα χέρια μας, εννοώ στα χέρια του εργαζόμενου λαού.

Συμμετέχουμε στο δημοψήφισμα, υπερψηφίζουμε το ΟΧΙ. Οργανώνουμε την μαζική  λαϊκή εργατική αντίσταση σε τόπους δουλειάς και γειτονιές, ενάντια σε όλες τις δυνάμεις που επιβουλεύονται το  μέλλον, κλέβοντας το βίο μας, τον πλούτο, την περιουσία μας. Ενάντια στα ντόπια και ξένα αφεντικά, ενάντια στις ντόπιες και ξένες τρόικες.   Ή αυτοί ή εμείς!

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *