Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

ΟΧΙ: παλλαϊκός , εργατικός ξεσηκωμός

by Δημήτρης Αργυρός on 2 Ιουλίου 2015

Το ζήτημα είναι μάλλον σχετικά απλό: Πίσω από την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδος που την οδηγούν στο να μετατραπεί σε μια αποικία χρέους βρίσκεται τόσο μια βαθιά συστημική κρίση, αλλά και ένας αδυσώπητος οικονομικός πόλεμος εντός της χώρας,  αλλά και εκτός της.    

1) Από την μια ένας παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός που λόγω υπερανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και ολοκλήρωσης του παγκόσμιου αποικισμού του πλανήτη, αδυνατεί πλέον να βγάλει σημαντικά κέρδη από την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας.  Έτσι είτε επιχειρεί με κάθε τρόπο να υποβαθμίσει την ζωντανή εργασία, βάζοντας την στο περιθώριο. Είτε επενδύει στην χρηματιστηριακή σφαίρα δημιουργώντας, φούσκες και χρέη, χρέη που τα μεταβιβάζει στα έθνη και κράτη, ενώ ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και τα πλούτη.  Γεγονότα που αποδεικνύουν πως ο κύκλος της πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου, είναι ένας κύκλος που κατά διαστήματα ξανανοίγει με διαφορετικά χαρακτηριστικά βέβαια και πως μπορεί να υπάρχει στο διηνεκές, εκτός και αν δεν ανατραπεί.

Αυτό δεν συνεπάγεται πως σε αυτό το παγκόσμιο πεδίο δεν υφίσταται ένας  ενδοιμπεριαλιστικός, ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός, το αντίθετο, οξύνεται.  Σε αυτό το παγκόσμιο ολοκληρωτικό καπιταλιστικό πεδίο ισχύει και οξύνεται  η ανισόμετρη και συνδυασμένη ανάπτυξη, άρα υφίσταται μια ιεραρχία χωρών που παλεύουν για τις ζώνες επιρροής, αγορών, ενέργειας και ισχύος. Ταυτόχρονα η καθετοποιημένη ιεραρχία των χωρών τις ενοποιεί με αντιφάσεις  και αντιθέσεις η παγκόσμια ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας και τεχνολογίας.

Ενώ απέναντί στην εξέγερση των υποτελών τάξεων της, ενοποιούνται οι άρχουσες τάξεις και οι ελίτ, λειτουργώντας- λίγο πολύ- ως χωροφύλακες των συμφερόντων τους. Η παγκοσμιοποίηση είναι και παγκοσμιοποίηση των αφεντικών απέναντι στους δούλους, δυνητικά ισχύει και το αντίθετο.

Αυτός ο σύγχρονος ολοκληρωτικός  καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη και επιθυμεί να έχει όλο και λιγότερη δημοκρατία και λαϊκή παρέμβαση.  Αυτή η ολοκληρωτική δικτατορία των αγορών , των χρηματιστών, των τεχνοκρατών και των «οικονομικών δολοφόνων» βγάζουν σπυράκια στα ρεπουμπλικανικά ιδεώδη και τις σοσιαλιστικές ουτοπίες. Όπως σιχαίνονται να ακούν για εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

2) Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι λαοί των χωρών και των κρατών που βρίσκονται έμμεσα ή άμεσα εξαρτημένοι από  τα κράτη και τις πολυεθνικές των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και κρατών. Λαοί που τα τελευταία χρόνια  έχουν χάσει τμήμα των δικαιωμάτων που  είχαν κουτσοκατακτήσει με τους  αγώνες και τις αντιαποικιοκρατικές επαναστάσεις.

Αστικές και αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις που δεν οδήγησαν σε  μια καθολική πολιτική και οικονομική χειραφέτηση, αλλά έφεραν στην εξουσία ελίτ, που γρήγορα συμβιβάστηκαν με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, είτε της δύσης , είτε της ανατολής, είτε πρώτα της ανατολής και ύστερα της δύσης. Κάποιες από αυτές τις χώρες έγιναν πλούσιες, για διάφορους αντικειμενικούς ή γεωστρατηγικούς λόγους, μα λίγα πράγματα κέρδισαν οι εργαζόμενοι και οι λαοί τους.

Βρίσκονται οι εργατικές τάξεις των ιμπεριαλιστικών χωρών που στην αρχή της καπιταλιστικής ανάπτυξης  έδωσαν άγριους οικονομικούς αγώνες, κατέκτησαν δικαιώματα που σε ένα μεγάλο βαθμό τα έχουν και σήμερα.  Όχι το κεφάλαιο αυτών των χωρών δεν έχασε και ιδιαίτερα από αυτή την παραχώρηση. Μέσα από τις αποικιοκρατικές, νεοαποικιοκρατικές και ιμπεριαλιστικές   επεμβάσεις, ένα σημαντικό τμήμα της προσόδου από τα ιμπεριαλιστικά κέρδη γεμίζαν και τις κοιλίες των εργατών στις ιμπεριαλιστικές χώρες.  Αυτό σε μεγάλο βαθμό οδήγησε στην ενσωμάτωση των εργαζόμενων στην δύση και στην επικράτηση της αντεπαναστατικής τάσης επάνω στην τάση χειραφέτησης.

Φυσικά η κρίση της δεκαετίας την δεκαετία του  70  οδήγησε σε μια δύσμορφη κατάσταση, με την ταξική πάλη να επανέρχεται στο προσκήνιο που σε κάποιες περιπτώσεις χωρών να πάρει δυνητικά επαναστατικό χαρακτήρα, με κορύφωση το παρατεταμένο εξεγερσιακό ιταλικό εργατικό Μάη της δεκαετίας του 70.

Με τον νεοφιλελευθερισμό να παίρνει κεφάλι, ως απάντηση στην εργατική αμφισβήτηση,  ένας νεοφιλελευθερισμός που απέκτησε ηγεμονικό χαρακτήρα με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την ενσωμάτωση τους στο παγκόσμιο καπιταλιστικό πεδίο. Μια ενσωμάτωση που στην πλειοψηφία των χωρών τις μετέτρεψε σε αποικίες, προσφέροντας φτηνό εργατικό δυναμικό στις ιμπεριαλιστικές χώρες.

Ένας νεοφιλελευθερισμός που διάλυσε τις παλαιές εργατικές συλλογικές ταυτότητες, εξατομικεύοντας τις εργατικές ροές. Εργατικές ροές που όσα έχαναν από το μισθό τους, τα «κέρδιζαν» μέσα από την βιομηχανία των δανείων, που τους μετέτρεπαν σε σκλάβους των χρεών τους. Κατά αυτόν τον τρόπο διπλασιάζονταν η εξάρτηση, προσφέροντας στο σκλάβο μια πρόσβαση στο καταναλωτικό όνειρο. Και όλα κυλούσαν σχετικά ομαλά μέχρι την στιγμή που η φούσκα των δανείων και των χρεών έσπασε, παρασύροντας και τον άμεσο παραγωγικό τομέα που είναι συνδεμένος με την φούσκα των παράγωγων, των ομολόγων και των δανείων.  Τινάζοντας στο αέρα  οικονομίες και κράτη που ήταν και παραμένουν ο αδύνατος κρίκος αυτής της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής απόφυσης, όπως είναι η Ελλάδα.

3)  Η Ελλάδα είναι μια εξαιρετικά περίεργη χώρα στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Μια χώρα  που συνδυάζει την οικονομική- βιομηχανική περισσότερο- καχεξία με την οικονομική- ιμπεριαλιστικού τύπου-επεκτασιμότητα. Με μια άρχουσα τάξη που κινείται στα παγκόσμια δίκτυα πολύ πριν δημιουργηθεί το σύγχρονο  Ελληνικό κράτος. Μια αστική τάξη επιθετική, παμπόνηρη, τυχοδιωκτική και σε ένα μεγάλο βαθμό λούμπεν. Μια αστική τάξη που μέσα σε 150 χρόνια διπλασίασε το κράτος της, έπαιρνε πάντα το μέρος του νικητή και βρέθηκε νικήτρια σε ένα  εμφύλιο ταξικό πόλεμο με τις υποτελείς τάξεις της χώρας. Μια αστική τάξη που όταν την παίρνει εναντιώνεται ακόμη και σε δυνατότερες αστικές τάξεις, αλλά γνωρίζει τα όρια της και μπορεί επιδέξια να ελίσσεται .

Στην Ελλάδα παρά την ηγεμονία της αντίθεσης κεφάλαιο- εργασία, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ η πλήρης υποταγή των υποτελών τάξεων στα συμφέροντα του κεφαλαίου, νοθεύοντας την ταξική πάλη.  Ίσως γιατί φτιάχτηκε ως κράτος μέσα από μια λαϊκή εθνικοαπελευθερωτική κοινωνική επανάσταση, που είχε ως αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό τα λαϊκά συμφέροντα να εκφράζονται με δύσμορφο τρόπο, εντός του κρατικού, κοινωνικού σχηματισμού.  Αυτό με την σειρά του είχε ως αποτέλεσμα οι λαϊκές τάξεις να μην αποκτήσουν ποτέ καθαρή ταξική θέση, συνείδηση και προσδιορισμό.

Έτσι ο εργάτης, ήταν και είναι και λίγο αγρότης και συχνά νοίκιαζε και νοικιάζει  και μια γκαρσονιέρα. Ακόμη και στην φάση μετά τον εμφύλιο τα ηττημένα λαϊκά, εργατικά στρώματα  με αριστερό προσδιορισμό, μετατράπηκαν σε μικροϊδιοκτήτες και μικρέμπορους και στην συνέχεια κάποιοι από αυτούς  σε μεγαλοϊδιοκτήτες και μεγαλέμποροι. Κρατώντας μόνο ως μια γενικόλογη «καντιανή αρχή» το αριστερό τους φρόνημα, αφού ταξικά μάλλον ανήκαν στις κυρίαρχες τάξεις.  Μια γενικόλογη «καντιανή αρχή» που με την απέλαση του χρεωστικού  καταναλωτισμού τις τελευταίες  αλώθηκε με ευκολία.

Ταυτόχρονο ο κρατικοδιαιτισμός ως άποψη και θέση  ηγεμόνευε από την άκρα δεξιά  έως την άκρα αριστερά και από τον αγρότη έως και τον εφοπλιστή. Με αποτέλεσμα να αδυνατίζει το κοινωνικό πεδίο και να ισχυροποιείται το πολιτικό και το ιδεολογικό.  Ένας κρατικοδιαιτισμός που μετατράπηκε σε ευρωκρατικοδιαιτισμό με την ΕΕ και την εισαγωγή του ευρώ, μετατρέποντας όλους τους κοινωνικούς φορείς, μκο και κοινωνικά δίκτυα, σε υποχείρια των επιδοτήσεων και των προγραμμάτων.

Ο Ελληνικός καπιταλισμός εκμεταλλεύτηκε σε ένα μεγάλο βαθμό  την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Επεκτάθηκε στην βαλκανική ενδοχώρα και εισήγαγε φτηνό εργατικό δυναμικό, ρίχνοντας το εργατικό κόστος. Ήταν μια επέκταση με πήλινα πόδια που έβγαζε κερδισμένες τις ελίτ, αλλά λόγω της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αδυνάτιζε την εγχωρία παραγωγή, στο βαθμό που ήταν συνδεμένη με τις ποσοστώσεις του  ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Ταυτόχρονα κοντόθωρα σκεπτόμενη η ντόπια ελίτ, δεν ανάπτυξε τις παραγωγικές δυνάμεις, εκεί που τις επέτρεπαν οι αποφάσεις τις ΕΕ.

Θεωρώντας πως οι χρονιές των «πλούσιων αγελάδων» θα κρατήσουν αιώνια. Ακόμη πιο άφρονα σκέφτηκε όταν το νόμισμα της Ελλάδος συνδέθηκε με το ευρώ, που δεν ήταν πάρα μεταμφιεσμένο ένα πλασματικό, χρεωστικό μάρκο, που επεκτείνονταν καρκινικά. Κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους, τους φτωχούς, φτωχότερους, εξαγοράζοντας μέσω δανείων την σιωπή των μεσαίων στρωμάτων. Το ευρώ που μετατρέπει τα ελλείματα των άλλων χωρών, σε πλεονάσματα της Γερμανίας και σε λιγότερο βαθμό των άλλων πλούσιων κρατών.

Η κατάσταση εκτροχιάστηκε μετά  την κρίση του 2008 όπου για να στηριχθούν οι τράπεζες, χρεωθήκαν σε απίστευτο βαθμό  τα κρατικά ταμεία. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η οικονομική κατάρρευση ήταν μια προδιαγεγραμμένη πορεία και τα μνημόνια μια συστημική απάντηση που προσδοκάει όχι μόνο να κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους, αλλά και να οικοδομήσει ένα διαφορετικό μοντέλο κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης, με ακόμη πιο ανίσχυρο τον πόλο της εργασίας, με καθαρότερη την σχέση κεφάλαιο- εργασία.

Προσοχή∙ αυτό δεν συνεπάγεται πως ελληνικό και ξένο κεφάλαιο προσδοκούν το ίδιο, το να μετατραπεί η Ελλάδα σε μια αποικία χρέους, δεν νομίζω πως συμφωνεί το ελληνικό κεφάλαιο ή μερίδα αυτού. Για αυτό το λόγο άλλωστε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατά την εκλογή της  στηρίχθηκε και από το Ελληνικό κεφάλαιο, μια στήριξη που δεν υπάρχει σήμερα σε αυτό το βαθμό και σε αυτό το επίπεδο, δίχως να έχει αρθεί ολοκληρωτικά.

4) Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όπως και κάθε κυβέρνηση εντός του αστικού κοινοβουλευτικού πλαισίου δεν μπορεί πάρα να εκπροσωπεί το κόμμα της κεφαλαιοκρατικής τάξης και κανονικότητας, το κόμμα του κεφαλαίου. Και αυτό την τοποθετεί μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια που θα πρέπει να σεβαστεί. Δεν μπορεί λόγου χάρη να κτυπήσει με ριζικό τρόπο την ατομική ιδιοκτησία, παρά μόνο να την ελέγξει.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εκλέχτηκε με ένα μετριοπαθές σοσιαλδημοκρατικό  πρόγραμμα, αλλά εντός της ΕΕ και των μνημονίων και αυτό φαντάζει επαναστατικό. Είχε ως στόχο να τα βρει με τους δανειστές και να βελτιώσει την μνημονιακή πολιτική. Μόνο που οι τελευταίοι-   είτε γιατί αδυνατούν λόγω κρίσης να το επιτρέψουν, είτε γιατί βγάζουν σπυριά με τον ροζ ριζοσπαστισμό του ΣΥΡΙΖΑ- ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ κάθε βελτίωση.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 2 πραγματικές επιλογές. Είτε να υποτάσσονταν, όπως έπρατταν τα προηγούμενα τσιράκια τους, είτε να τραβούσε μπροστά ετοιμάζοντας τον λαό για την αντίσταση που απαιτείται.  Μια ρήξη που θα αποκτούσε μια ρεαλιστική προοπτική αν ήταν μια ρήξη έξω από την ΕΕ και το ευρώ. Το πρώτο θα ήταν μια καταστροφή για την κυβέρνηση  και γενικότερα για την αριστερά,  μα ούτε το δεύτερο τόλμησε.

Έπραξε κάτι ενδιάμεσο, πετώντας το μπαλάκι στο λαό με το δημοψήφισμα. Με ένα ΝΑΙ που αν επικρατήσει θα σημαίνει την πιο βαριά  και φασιστική μνημονιακή δικτατορία. Και με ένα ΟΧΙ που για την κυβέρνηση δεν σημαίνει ρήξη και έξοδο από την ΕΕ-ευρώ, αλλά διαπραγμάτευση από νέα βάση για την αποδοχή ενός Συριζαίικου μνημονίου. Η καθαρή γραμμή λέει αποχή και άκυρο, μόνο που αντικειμενικά  ενισχύει το βαριά φασιστικό  ΝΑΙ.

Αντίθετα η επικράτηση του ΟΧΙ αφήνει τα ζητούμενα ανοικτά και δυναμώνει το αντιστασιακό φρόνημα του ελληνικού λαού και των εργαζόμενων. Έτσι ώστε το ΟΧΙ να μην είναι ένα καλύτερο μνημόνιο, αλλά το άνοιγμα μιας ανατρεπτικής διαδικασίας, με τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα και δυνάμεις να κάνουν αντεπίθεση.

Μια αντεπίθεση που θα αλλάξει τους ταξικούς συσχετισμούς και θα οικοδομήσει τους όρους μιας νέας μεταπολίτευσης. Ο Ελληνικός λαός και οι εργαζόμενοι το χουν ξανακάνει, μπορούν και από την Κυριακή.   Το πρόβλημα  είναι πως η κυβέρνηση δίνει αυτή την μάχη με την ψευδαίσθηση του συμβιβασμού, ενώ  θα έπρεπε να οργανώσει την λαική αυτοάμυνα, που σημαίνει όχι μόνο να εξασφαλίσει τις συμμαχίες της με τα λαικά στρώματα,  αλλά και να οργανώσει την άμυνα τους, εξασφαλίζοντας  το λαικό εισόδημα, τις συντάξεις και τις λαικές καταθέσεις.   Πως; μα εθνικοποιώντας τις τράπεζες και τις μεγάλες στρατηγικού τύπου επιχειρήσεις.

Αντί επιλόγου

Οι παλιοί θα έλεγαν πως ζούμε στιγμές αντικειμενικά επαναστατικές.  Μόνο που χρειάζεται η παρέμβαση των επαναστατικών δυνάμεων να μετατραπούν σε υποκειμενικά επαναστατικές. Και αυτό θα γίνει υπερψηφίζοντας  το ΟΧΙ και από δευτέρα γειώνοντας το ΟΧΙ σε κάθε χώρο δουλειάς, εργασίας, γειτονιάς και πλατεία.

Μετατρέποντας το ΟΧΙ άμεση ΣΕ ΔΥΑΔΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ στην κατεύθυνση της εργατικής εξουσίας. Και ας μην φοβηθούν κάποιο τον διχασμό, το έθνος πάντα διχασμένο ήταν. Στο λαό και τους προλετάριους από την μια και τους μεγαλοαστούς και τα τσιράκια τους από την άλλη. θα ενωθεί μόνο όταν περάσουμε στην αταξική κοινωνία, με τον πλούτο να ελέγχεται συλλογικά από τους «ελεύθερους συνεταιρισμένους παραγωγούς».  Μέχρι τα τότε θα διαμεσολαβειται από την ταξική πάλη που παίρνει διάφορες μορφές και εκφράσεις.

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *