Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Γιατί ψηφίζω ΟΧΙ

by Δημήτρης Αργυρός on 3 Ιουλίου 2015

Καταρχήν είτε βγει το ΝΑΙ, είτε βγει το ΟΧΙ τα πράγματα θα είναι δύσκολα και οριακά, αλλά δεν θα είναι το ίδιο δύσκολα και το ίδιο οριακά.  Αν βγει το ΝΑΙ είναι σαν να λέμε στους τοκογλύφους δανειστές μας, «σφάξε αγά μου να αγιάσω». Το τόνισε αυτό το α…ι ο Ντάισελμπλουμ: Το «ναι» στο δημοψήφισμα θα δείξει ότι οι Έλληνες αποδέχονται τη λιτότητα. Ε όχι δεν αποδέχομαι καμιά λιτότητα, δεν αποδέχομαι να με σφάξουν, δίχως αντίσταση. Για αυτό το λόγο ψηφίζω ΟΧΙ.

Στο  ΝΑΙ με τα δικά μας χεράκια θα βγάλουμε τα δικά μας ματάκια. Δεν θα έχουμε καμιά δικαιολογία να αρνηθούμε ότι μας ζητήσουν. Και τι θα μας ζητήσουν: μείωση μισθών, απελευθέρωση απολύσεων. Μείωση συντάξεων, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, ανεργία, φτώχια και εγκατάλειψη. Έμμεση φορολογία, άρα η πιο άδικη μορφή φορολόγησης αφού κατανέμεται το ίδιο σε πλούσιους και φτωχούς, φοροαπαλλαγές στους πλούσιους και τις πολυεθνικές. ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.  Φορολογία ή κούρεμα στις καταθέσεις

Το ΟΧΙ δεν σημαίνει αναγκαία και έξοδο από την ΕΕ-ευρώ, απεναντίας το ΝΑΙ, μέσα από την βαναυσότητα των μέτρων μπορεί να οδηγήσει στην έξοδο μας από την ΕΕ-ευρώ.  Σίγουρα το ΟΧΙ δεν συνεπάγεται ένα δρόμο που η σωτηρία  είναι εξασφαλισμένη.  Άλλα,  άλλο να παραδοθείς στους δήμιούς σου  και άλλο να οργανωθείς, να αντισταθείς, να κάνεις και τους συμβιβασμούς, αλλά να παλέψεις, και να παλέψεις από καλύτερες θέσεις.

Γιατί; Μα γιατί το ΟΧΙ δίνει μήνυμα σε ολάκερη την Ευρώπη, σε ολόκληρο τον κόσμο. Αφού η μικρή και πτωχευμένη Ελλάδα αντιστέκεται, όπως έκανε πάντα στην ιστορία της,   πόσα πράγματα θα μπορούσαν να κάνουν και άλλοι λαοί, απέναντι στην μπότα του οικονομικού φασισμού των πολυεθνικών, των τράπεζων, των χρηματιστών, που κρατικοποιούν τις ζημίες και ιδιωτικοποιούν τα κέρδη;  Και αυτό το μήνυμα το φοβούνται όσο τίποτε…. Και κατά συνέπεια αυτό το ΟΧΙ είναι πιο ευρωπαϊκό από το ΝΑΙ. Γιατί αυτό το ΟΧΙ είναι το ναι στην Ευρώπη των δικαιωμάτων, του διαφωτισμού, το ναι στην Ευρώπη της Γαλλικής επανάστασης και της κομμούνας των Παρισίων, ενώ το ΝΑΙ είναι η υποταγή στην Ευρώπη των χρηματιστών, των τεχνοκρατών, των τοκογλύφων και των τραπεζιτών, που για αυτούς όλα είναι αριθμοί.

Το Ελληνικό έθνος δεν το διασπά το δημοψήφισμα, η κρίση το έχει διασπάσει εδώ και καιρό.  Στην μια μπάντα είναι αυτοί  που έχουν βγει κερδισμένοι από την κρίση, αυτοί που δεν έχασαν αρκετά, αυτοί που έχουν  ακόμη αποθέματα και φοβούνται, αυτοί που έχουν ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό και ιδεολογικό στάτους, σαν την Βανδή και το Ρουβά.

Και στην άλλη μπάντα αυτοί που τα έχουν χάσει όλα, αυτοί που χρωστάνε παντού, αυτοί που τους έχουν τελειώσει τα αποθέματα, αυτοί που ο Κ. Μαρξ θα τους χαρακτήριζε: προλεταρίους. Αυτοί που βρίσκονται σε διαφορετικό πολιτιστικό και ιδεολογικό στάτους από τους πρώτους(δεν είναι τυχαίος ο διαχωρισμός των καλλιτεχνών: πχ ο Ρουβάς και η Βανδή στο ΝΑΙ, η Αλεξίου και ο Παπακωνσταντίνου στο ΟΧΙ). Αυτό που δεν καταλαβαίνουν αυτοί που έχουν κάποια ακόμη αποθέματα ή δεν τα χουν χάσει όλα,  είναι πως με το ΝΑΙ  θα τα χάσουν ΟΛΑ, ενώ με το ΟΧΙ, αν αγωνιστούν μπορεί  και να τα γλυτώσουν.

Ενώ αυτός ο βαθύς ταξικός, πολιτιστικός και πολιτικός διαχωρισμός ανάμερα στο ΝΑΙ και το ΟΧΙ, μόνο με ένα τρόπο θα σταματήσει: Μόνο αν κοινωνικοποιούν τα κέρδη των τραπεζών, των μεγάλων επιχειρηματιών και  τοκογλύφων και τους μείνει μόνο η χασούρα.  Ναι μπορούμε να κάνουμε και δίχως αυτούς. Μπορούμε να αναπτύξουμε μια οικονομία, παραγωγή και   κοινωνία δίχως αυτούς, δεν τους χρειαζόμαστε, είναι καρκίνοι που εμποδίζουν την πραγματική ανάπτυξη.

Τι σχέση έχει αυτό με το ΝΑΙ και το ΟΧΙ; Με το ΝΑΙ τους ενισχύεις, με το ΟΧΙ τους αποδυναμώνεις. Και όσο τους ενισχύεις τόσο περσότερο θα τους δίνεις εξουσία και πλούτο, ενώ αν τους αποδυναμώσεις τόσο πιο πολύ θα ενισχύεις την δική σου δύναμη να απαιτεί και να διεκδικεί να πάρει μερίδιο από τα κέρδη,  που βγαίνουν από την εργασία που κάνεις εσύ, μερίδιο εξουσίας, μέχρι να πάρεις όλο τον πλούτο που παράγεις και όλη την εξουσία.

Όσοι φοβούνται το ΟΧΙ  και οδηγούνται στο ΝΑΙ, ενώ ταξικά και οικονομικά τα συμφέροντά τους ανήκουν στο πρώτο, ας πάρουν στα  υπόψιν τους πως ΝΑΙ θα ψηφίσουν όσοι μας έφεραν σε αυτή την τραγική κατάσταση. Όχι γιατί ήταν κακοί πολιτικοί και επιχειρηματίες, αλλά γιατί τα δάνεια που πήραν  τα μετάτρεψαν σε δικά τους κέρδη και μεταβίβασαν σε εμάς  τις ζημίες:  Οι καλανάρχες/ mediaρχες, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, οι μεγαλοεργολάβοι,  οι  επιχειρηματίες που εκβιάζουν τους εργαζόμενους για να ψηφίσουν Ναι, οι μητροπολίτες, οι πολιτικοί της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙΟΥ, ΔΗΜΑΡ, οι πρώην πρωθυπουργοί που ευθύνονται για αυτό το χάλι, οι συνδικάλες που κρατούν τα «μαγαζιά» τους  ανοικτά, από τα κονδύλια της ΕΕ.

Όλοι αυτοί ψηφίζουν ΝΑΙ, πως μπορούμε εμείς που έχουμε διαφορετικά συμφέροντά από αυτούς να ψηφίσουμε το ίδιο με αυτούς; Δεν πρέπει να μας ψυλλιάσει αυτό για την παγίδα του ΝΑΙ; Πως μπορεί εγώ να ψηφίζω το ίδιο με αυτούς;;;

 Ψηφίζω ΟΧΙ, γιατί λέω ναι στην ελπίδα της ανατροπής, δεν ψηφίζω ΝΑΙ, γιατί αντιστέκομαι στο φασισμό που έρχεται με την θωριά του ΝΑΙ      

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *