τώρα εξέγερση για την εργατική εξουσία

Ok τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Πέντε χρόνια μνημόνιο, πέντε χρόνια αγώνες δεν έφεραν το αποτέλεσμα που ήθελαν τα μεγάλα αφεντικά μας. Και πια είναι αυτά τα αποτελέσματα; Μα να μας μετατρέψουν σε μια αποικία χρέους, με χαμηλό, χαμηλότατο κόστος εργασίας και παραγωγής, υποταγμένο λαό και ξεπουλημένο δημόσιο πλούτο.

Το όλο μοτίβο βέβαια είχε προετοιμαστεί μια δεκαετία πριν. Η εισαγωγή του ευρώ εκτίναξε τις εισαγωγές και ενίσχυσε το κεφάλαιο που απέσυρε τα κεφάλαια του από την παραγωγή και το έπαιζε εισαγωγές- εξαγωγές, με έμφασή στις πρώτες. Τα εκατομμύρια των ευρωπαϊκών κονδυλίων χρησιμοποιήθηκαν για να αλλοτριώσουν τις δομές του κοινωνικού πεδίου, κοινωνικών κινημάτων. Και τα εκατομμύρια των καταναλωτικών δανείων ολοκλήρωσε την αλλοτρίωση της εργατικής τάξης. Το πρόβλημα είναι πως ήταν δανεικά που έπρεπε να επιστραφούν, σε αντίθεση με τις δωρεές στο κεφάλαιο.  Ναι φίλε Πάγκαλε μαζί τα φάγαμε, μόνο που εγώ έτρωγα μαρίδα και εσύ συναγρίδα. Και όχι μόνο αυτό αλλά χρεώθηκα να σου την πληρώσω, σε αντίθεση με σένα, που ήταν δωρεάν.

Το τρίτο- τελειωτικό(;)- μνημόνιο ήρθε και η τραγική ειρωνεία είναι  πως το ψηφίζει μια ντεμέκ αριστερή κυβέρνηση. Ενός κόμματος που ενισχύθηκε από τους αγώνες που έγιναν και από την κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού επιτελείου της αστικής τάξης.  Τώρα έρχεται και η δική του σειρά να πληρώσει τα μνημόνια που φέρνει στο λαό. Βέβαια υπάρχουν και οι  αριστερές εκφράσεις του, που θα ψηφίσουν όχι. Τόσο για να εκφράσουν το λαϊκό ΟΧΙ, Θέτοντας υποψηφιότητα για την οικοδόμηση μιας νέας ρεφορμιστικής αριστεράς, με ενισχύσεις από την εκτός των πλαισίων αριστεράς, ύστερα από την μνημονιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ είχε και έχει ένα δίκαιο, δεν είμαστε έτοιμοι για ρήξη.  Το πρόβλημα του ήταν και είναι πως δεν έπραξε τίποτε, ούτε και πράττει τίποτε να την ετοιμάσει. Και ούτε θα το πράξει, αναγνωρίζοντας την αδυναμία του μπροστά στις ευθύνες  που του βάζει η ιστορία, συμφωνώντας με τον πρωθυπουργό πως η ιστορία- το μέλλον λέει το τσιτάτο- διαρκεί πολύ. Οι εξελίξεις το βρήκαν σε μια φάση που δεν έχει βγάλει ακόμη τα αναγκαία συμπεράσματα από τον ιστορικό κομμουνισμό του 20ού αιώνα. Και φοβάμαι πως οι εξελίξεις δεν θα το βοηθήσουν να τα βγάλει. Απεναντίας, αν ήταν έτοιμο, θα μπορούσε να παίξει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο τόσο στην φάση της συνειδητοποίησης του λαού, στην φάση του λαϊκού αγώνα και θα έδινε  ένα άλλο βάθος στο λαϊκό, ταξικό ΟΧΙ.

Αντίστοιχες ευθύνες και αντιστοιχίες υπάρχουν και στην άκρα- αντικαπιταλιστική- αριστερά, όπως λόγου χάρη στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.  Άσχετο από το γεγονός πως η τελευταία επιχειρεί με τις μικρές της δυνάμεις να προσδώσει ένα κινηματικό χαρακτήρα στο λαϊκό και ταξικό ΟΧΙ. ΣΥΜΦΩΝΩ πως το ΟΧΙ μέχρι τέλους  θα πρέπει να αποκτήσει ένα λαϊκό κινηματικό χαρακτήρα. Ένα όμως συγκρουσιακό εξεγερσιακό χαρακτήρα μιας δυαδικής εξουσίας. Μιας δυαδικής εξεγερσιακής επαναστατικής εξουσίας που με όλους τους τρόπους και τα μέσα θα θέτει ζήτημα μιας εργατικής εξουσίας, μια κυβέρνησης της εργατικής εξουσίας. Μια τέτοια εργατική εξουσία και κυβέρνηση που θα βγει από ένα λαϊκό εργατικό ξεσηκωμό είναι ο αναγκαίος δρόμος και το πλαίσιο για μια πραγματική έξοδο από την ΕΕ-ΔΝΤ- ΕΥΡΩ και την φυλακή του κεφαλαίου. Τότε και μόνο τότε μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί και να  εφαρμοστεί το μεταβατικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.

Οι μέρες και οι μήνες είναι γκαστρωμένες, αλλά μπορεί να γεννήσουν και τέρατα. Αν το λαϊκό και ταξικό ΟΧΙ δεν μπορεί να αποκτήσει ένα τέτοιο αντικαπιταλιστικό επαναστατικό εξεγερσιακό χαρακτήρα τότε ίσως να δούμε την άκρα  δεξιά, τον φασισμό και την ΧΑ  να το καρπώνεται.

 

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση