Τα 3 ΟΧΙ και το μεγάλο ΝΑΙ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι ΤΕΛΟΥΣ Γιατί μόνο έτσι θα πάμε το ΟΧΙ του ελληνικού λαού μέχρι ΤΕΛΟΥΣ. Ένα λαϊκό και εργατικό ΟΧΙ που ο ΣΥΡΙΖΑ το μετάτρεψε σε ΝΑΙ στους δανειστές, τους τοκογλύφους, την αντίσταση την έκανε μέσα σε μια νύκτα υποταγή. Το ΚΚΕ, όπως και τα ρεύματα του Μ-Λ αδιαφόρησαν για την βούληση του ελληνικού λαού να αντισταθεί. Ενώ οι δυνάμεις της ΛΑΕ, μαζί με τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που επέλεξαν να αποχωρήσουν από αυτήν και να οδηγηθούν στην ΛΑΕ, κονταίνουν το ΟΧΙ, το εντάσσοντας το σε μια στρατηγική διαπραγμάτευσης. Περίπου σαν αυτό που έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ για 5 μήνες. Είναι σαν να λένε, δεν φταίει η συνταγή, μα ο μάγειρας. Το δικό τους «όχι μέχρι τέλους» λέει ευρώ, ΕΕ, και ελληνικό καπιταλισμό.

Λέει παραγωγική ανασυγκρότηση, δίχως να διευκρινίζει με ποιους στην εξουσία και για ποιους. Με τους εργαζόμενους στην εξουσία και την παγκόσμια κομμουνιστική απελευθέρωση στο τιμόνι ή την ντόπια και ξένη αστική τάξη στην εξουσία, τους εργαζόμενους στα καπιταλιστικά κάτεργα για ένα ακόμη γύρο κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης; Λυπάμαι τους πρώην συντρόφους μου, που οδηγήθηκαν σε ένα αδιέξοδο και ουτοπικό ρεφορμισμό, στο όνομα της μαζικής απεύθυνσης. Αντί να σπάσουν τις ρεφορμιστικές αυταπάτες των ΣΥΡΙΖαίων ή των μελών της ΛΑΕ, μετατρέπονται σε νεροκουβαλητές τους και σε αφισοκολλητές. Και όμως όλα δεν ξεκίνησαν ξαφνικά. Στα Γιάννενα αυτές οι δυνάμεις ΟΔΗΓΗΣΑΝ την δημοτική κίνηση ΔΡΑΣΥ στις αγκαλιές του ΣΥΡΙΖΑ και στο ρεφορμισμό.

Η εκρηκτική δυναμική του λαϊκού και εργατικού ΟΧΙ οδηγήσει σε τρεις αρνήσεις: ΟΧΙ στο ευρώ. Όχι στο νόμισμα που εξυπηρετεί τα μεγάλα ελληνικά και ξένα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα. ΟΧΙ στην ΕΕ. Όχι σε αυτή την λυκοσυμμαχία των ιμπεριαλιστών και των πολυεθνικών. ΟΧΙ στο καπιταλισμό, τις δυνάμεις και το κράτος του. Εδώ χρειάζεται μια προσοχή: Η εκρηκτική δυναμική του ΟΧΙ δεν οδηγεί αυτόματα σε αυτές τις αρνήσεις. Απαιτείται η παρέμβαση και η δράση των πλέον συνειδητών πολιτικών δυνάμεων και της πλέον συνειδητών κοινωνικών και εργατικών δυνάμεων. Διαφορετικά μπορεί να μετατραπεί σε μια αντιδραστική δύναμη και δυναμική που θα οδηγήσει τον κόσμο της εργασίας σε ένα εμφύλιο. Έλληνες εναντίον μεταναστών και προσφύγων. Μετανάστες εναντίον προσφύγων. Πρόσφυγες εναντίον προσφύγων. Άνεργοι εναντίον εργαζόμενων και το αντίθετο, άνεργοι εναντίον ανέργων και τούμπαλιν. Εργαζόμενοι εναντίον εργαζόμενων. Αγρότες εναντίον άλλων κατηγοριών και το αντίθετο. Ο κάθε καταπιεσμένος θα βλέπει ως εχθρό τον άλλο καταπιεσμένο και όχι τον καταπιεστή. Αν η εκρηκτική δυναμική του ΟΧΙ δεν οδηγήσει στον κομμουνισμό θα οδηγήσει στο φασισμό.

Και εδώ είναι το ΟΧΙ που μετατρέπεται σε ένα θετικό ΝΑΙ. Μετατρέπεται σε ένα κίνημα απελευθέρωσης, σε ένα κομμουνιστικό κίνημα. Όχι σε ένα κομμουνιστικό κίνημα που θα υπερασπίζεται τον σοσιαλισμό που ζήσαμε με τα καλά και τα κακά του. Τίποτε δεν επιστρέφει, πάρα μόνο ως φάρσα. Ο κομμουνισμός του 21ού αιώνα θα είναι ένα καινοτόμο ανοικτό σύστημα, με τις δικές του αντιφάσεις και αντιθέσεις, αλλά και με τις δικές του δυναμικές που θα εδράζονται στην νέα τεχνολογία και τις νέες αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις και δυναμικές. Δεν χρειάζεται να κατασκευάσει μια εργατική τάξη που θα είναι τάξη για τον εαυτό της. Η ίδια η δυναμική του καπιταλισμού την αποδήμει με αρνητικό τρόπο, αυξάνοντας τον συνολικό αριθμό των ανθρώπων που μένουν άνεργοι ή που δεν θα εργαστούν ποτέ. Ο στόχος ενός νέου κομμουνιστικού κινήματος είναι να την αναδομήσει με τρόπο θετικό. Όχι πια εργατική τάξη, αλλά ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί, που θα διαμοιράζουν τον πλούτο και την εξουσία, απελευθερώνοντας την κοινωνία από το βραχνά της μισθωτής σκλαβιάς και του εργάσιμου χρόνου.

Κάποιοι θα πουν πως αυτά είναι του μέλλοντος, εγώ θα αντιτάξω πως είναι του παρόντος. Πρακτικότατα: Σκεφτείτε αύριο να μοιράζονταν ο εργάσιμος χρόνος σε όλους το επιθυμούσαν, σε όσους ήθελαν να εργαστούν. Ο χρόνος εργασίας θα μειώνονταν στο ελάχιστο και σε εργασίες ωφέλιμες για τους ανθρώπους και την κοινωνία. Ο πλούτος που θα παράγονταν θα μοιράζονταν ανάλογα με τις πραγματικές τους ανάγκες και σε ένα δεύτερο βαθμό ανάλογα με τις πραγματικές τους επιθυμίες. Εννοώντας πραγματικές επιθυμίες αυτές τις επιθυμίες που δεν κατασκευάζονται από την κυρίαρχη ιδεολογία του κεφαλαίου που μας θέλει καταναλωτές και υπάκουους εργαζόμενους. Άλλα από τις επιθυμίες ελευθερίας, αυτογνωσίας, επικοινωνίας και αυτοεκπληρωσης. Μπορεί να υπάρξει μια τέτοια κοινωνία; Ναι μπορεί και μάλιστα αύριο το πρωί. Αρκεί την εξουσία και τους τόπους εργασίας να τους έχουν αυτοί που εργάζονται και όχι αυτοί που απαλλοτριώνουν την εργασία τους και τους κυβερνούν. Δηλαδή χρειάζεται η απαλλοτρίωση του κεφαλαίου και η εξουσία των εργατικών συμβουλίων. Και φυσικά αυτό σε μια ευρύτερη ή και παγκόσμια κλίμακα, δίχως αυτό να συνεπάγεται πως δεν το επιχειρούμε και σε μια εθνική και περιφερειακή κλίμακα.

Το ΟΧΙ μέχρι τέλους εκεί οδηγεί σε μια θετική υπέρβαση του. Μπορεί σήμερα να μην είναι δυνατόν να συμβεί, μπορεί σήμερα με τους συγκεκριμένους συσχετισμούς δύναμης να φαντάζει ουτοπία, αλλά αλίμονο αν δεν λεχθεί, αν δεν ζυμωθεί, αν δεν επιδιωχθεί με όλους τους τρόπους. Αλίμονο αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στις εκλογές δεν τα πει, αν δεν το ζυμώσει στο κόσμο στο βαθμό που μπορεί.

Σίγουρα δεν θα το πράξει αυτή, η δεν θα το πράξει μόνο αυτή. Θα το πράξουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, ο κόσμος της επιστήμης και της εργασίας. Με πρωτοπόρα δύναμη ένα μέτωπο δυνάμεων που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ευελπιστεί να ναι ο πλέον συνειδήτος κόμβος της. Οι εκλογές είναι μια μάχη ζύμωσης, μια μάχη που πρέπει και μπορεί να βγάλει πιο δυνατές τις ανατρεπτικές, αντικαπιταλιστικές, επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις, όπως είναι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Ένα σχόλιο:

  1. 1ον, ξεχωριζοντας την ηρα απο το σταρι, τι μενει;;;(ρητορικο)

    2ον (βασικα αυτο με παρακινησε να γραψω)
    «Ο κάθε καταπιεσμένος θα βλέπει ως εχθρό τον άλλο καταπιεσμένο και όχι τον καταπιεστή. Αν η εκρηκτική δυναμική του ΟΧΙ δεν οδηγήσει στον κομμουνισμό θα οδηγήσει στο φασισμό.»

    Τι ωριμη (υπερβατικη) σκεψη σε «ανωριμους» καιρους
    Η πηγη της σκεψης σου Δημητρη ποτιζει διψασμενα μυαλα.
    το θεμα ειναι να κραταμε ανοιχτα τα «παγουρια» μας

Αφήστε μια απάντηση