μετά τις εκλογές: σύγκρουση και επαναστατική επαναθεμελίωση

Όλες αυτές τις μέρες που πέρασαν από τις εκλογές, διάβασα πολλές εκτιμήσεις των αποτελεσμάτων και σκέφτηκα πολύ για το τι συμβαίνει σε αυτή την πολιτική συγκυρία. Με κάποιες από τις εκτιμήσεις συμφωνώ σε κάποια σημεία, και με άλλες διαφωνώ, γιατί προσπαθούν να δικαιολογήσουν την πολιτική τους στάση. Όπως είναι η άποψη που λέει πως η αύξηση λίγων χιλιάδων ψήφων, αποτελεί ελπιδοφόρο αποτέλεσμα, επειδή οι άλλοι έχασαν σε ψήφους. Πιο κοινοβουλευτικό επιχείρημα δεν θα μπορούσε να υπάρξει για μια αριστερή συλλογικότητα που βλέπει το κοινοβούλιο και τις εκλογές ως μια απλή μάχη, και οχι  ως μάχη των μαχών. Το ίδιο αντιστοιχεί και στην αντίθετη εικόνα στην περίπτωση της πτώσης ή της στασιμότητας. Δίχως να ξεχνάμε πως η ψήφος αποτελεί μια σφυγμομέτρηση της ταξικής πάλης, διαμεσολαβημένη βέβαια και εξατομικευμένη.

Στις εκλογές νίκησε η αντιμνημονιακή διαχείριση του μνημονίου, αυτή που είδε τα όρια της διαπραγμάτευσης, μιας διαπραγμάτευσης που δεν ήθελε να σπάσει αυγά, μιας διαπραγμάτευσης που ήθελε και το σκύλο χορτάτο και την πίττα γεμάτη. Θέλουμε δεν θέλουμε ο ελληνικός λαός, η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι με άμεσο ή και έμμεσο τρόπο, δια της αποχής, βαθιά ρεφορμιστικός, στήριξε η γραμμή της διαχείρισης του μνημονίου. Ευελπιστώντας πως τα μέτρα του νέου μνημονίου είτε δεν θα τους πιάσουν, είτε θα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι πιο ελαφριά. Και από την δική μου πλευρά μακάρι να ισχύει, δεν θέλω να κτίσω σοσιαλισμό πάνω σε ερείπια και ανθρωπινά ράκη. Μόνο που φοβάμαι πως θα είναι το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο και θα λέμε, κάθε πέρσι και καλύτερα. Και για αυτό το λόγο το κίνημα πρέπει να πάρει τα πάνω του.

Ένα πολύμορφο κίνημα που πάρα τις μάχες του 2010-2012, έχει πάρει τα κάτω του, και δεν μπορεί να αντισταθεί στα απανωτά κτυπήματα που δεχόμαστε. Με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι διαθέσεις διαπραγμάτευσης, υποταγής και της ρεφορμιστικής προσμονής πως κάτι μπορεί να αλλάξει, πως κάτι μπορεί να σωθεί. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις ακόμη και οι μικροαλλαγές, φαντάζουν ελπιδοφόρα επαναστατικές, αλλά στην πλειοψηφία είναι συστημικοί ελιγμοί και όχι επιτυχίες ενός κινήματος. Αυτό δεν συνεπάγεται πως υπάρχει μια άμεση αλληλεπίδρασή κινήματος και εκλογών, τα ζητήματα είναι πιο πολύπλοκα, παρόλα αυτά, αν επί 3 χρόνια δεν κινείται τίποτε, τότε τα πράγματα, μάλλον δεν είναι καλά.

Ναι υπάρχει σχεδόν μια καταθλιπτική κυριαρχία του κεφαλαίου επί της εργασίας και της τάσης υποταγής επάνω στην τάση χειραφέτησης και αυτό αντανακλάται και στα αποτελέσματα των εκλογών, όπως και στο ποιόν της αριστεράς που στηρίχθηκε πιο πολύ. Το συντηρητικό- ρεφορμιστικά σταλινικό- ΚΚΕ και η απομίμηση του φλωρακικού ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ του 2012, ΛΑΕ και όχι το συγκρουσιακό αντικαπιταλιστικό ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΕΚ. Δίχως βέβαια αυτό να συνεπάγεται πως πλευρές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν θυμίζουν ΚΚΕ ή ΛΑΕ, δυστυχώς θυμίζουν κι παραθυμίζουν.

Τα πράγματα είναι μαύρα, έχει αποκτήσει συντηρητικό χαρακτήρα ο κόσμος; Σε ένα βαθμό ναι, μόνο που αυτό είναι αποτέλεσμα και της αντισυστημικής αδυναμίας μας να παρεμβούμε και να προτείνουμε ένα εναλλακτικό σχέδιο, ρεαλιστικό και ταυτόχρονα ελπιδοφόρα ανατρεπτικό. Όταν η απάντηση στην συστημική τραγωδία είναι ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε ή το λειψό και φοβικό έξω από τοπ ευρώ, άρα δραχμή, δίχως έξω από την ΕΕ και έξω από τον καπιταλισμό, το πιο πιθανό είναι να πει ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα ο κόσμος δεν είναι ώριμος, δεν είναι έτοιμος να φτάσει στα άκρα, να σπάσει αυγά, να χύσει το αίμα του, αλλά νιώθει ακόμη πιο σίγουρος να το πράξει αν δεν δει, αν δεν γοητευτεί και παθιαστεί από κάτι νέο, από κάτι πραγματικά νέο.

Μέσα σε ένα πλαίσιο που του αποδομεί τις παλιές συλλογικές ταυτότητες και τον αφήνει μόνο του να τα βγάλει πέρα, εμείς δεν μπορούμε να του μιλάμε στο όνομα των παλαιών ταξικών ταυτοτήτων, και να επιθυμούμε να τις ξανακτίσουμε, πόσο μάλλον που ούτε αυτός δεν το θέλει. Η αποδομημένη ατομικότητα του πάρα το περιβάλλον της αλλοτρίωσης και την μοναξιά του πλήθους του είναι θελκτικότερη. Προτιμά κατά μια έννοια να προχωρήσει διαμέσου της ηθικής των κυρίων και των δούλων του Νίτσε, παρά να ξαναπέσει στην διαλεκτική κυρίου και δούλου του Χέγκελ. Και δίχως από την άλλη σε μεγάλο βαθμό η τελευταία να έχει πάψει να υφίσταται. Και αυτό είναι ένα μεγάλο ανοικτό ζητούμενο για μια επαναστατική επαναθεμελίωση.

Αλλά ας επιστρέψουμε στις μάχες της επόμενης μέρας. Θέλουμε δεν το θέλουμε θα ματώσουμε και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που θα θυμίζει πόλεμο. Πιθανό είναι επίσης λόγω γεωπολιτικών συνθηκών να υπάρξει μια ευρύτερη πολεμική εμπλοκή που θα μας επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα. Και αυτά είναι ζητήματα που θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με ανοικτά τα μάτια και την καρδιά.

Όχι δεν θα συμφωνήσω πως θα πρέπει να κατεβάσουμε το πήχη για να συναντήσουμε τις μάζες. Όσο και να το κατεβάσουμε δεν θα τις συναντήσουμε, αν δεν προσφέρουμε ελπίδα, ελπίδα που μπορεί να κοστίσει, μα θα δώσει προοπτική. Επίσης δεν θεωρώ λύση την ενότητα άνευ όρων και πλαισίων. Η ενότητα αν και πρέπει να υπάρξει είναι από «τα κάτω», στους μαζικούς χώρους και στα συνδικάτα σε μια γραμμή σύγκρουσης, ανατροπής και επαναστατικής επαναθεμελίωσης και ελπίδας.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

2 σχόλια:

  1. Ξέχασες ένα όχι: και ΟΧΙ η μάχη των μαχών

Αφήστε μια απάντηση