Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

μπροστά στο ιερό καθήκον μας

by Δημήτρης Αργυρός on 12 Οκτωβρίου 2015

Θα αποφύγουμε τελικά τον πόλεμο; Και αν τον αποφύγουμε με τι κόστος θα το πράξουμε; Και αν μπλεχτούμε, πια πλευρά θα επιλέξουμε; Ή μήπως όλα αυτά είναι αυταπάτες, μιας πραγματικότητας που τίποτε δεν έχει να κάνει με μια έλλογη πραγματικότητα, όπως θα ήθελε ο Χέγκελ; Και κατά συνέπεια τον ζούμε τον πόλεμο ή μια εκδοχή του και θα ζήσουμε κι άλλα, ακόμη χειρότερα, μέχρι να βάλουμε μυαλό ή μέχρι να αποφασίσουμε πως μπορεί να γίνουμε κάτι διαφορετικό από τι είμαστε.

Τιμώντας τους νεκρούς συντρόφους μου στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν δεν μπορώ παρά  να κατανοήσω πως ούτε έξω από χορό είμαι και πολύ γρήγορα- αν θέλω να είμαι συνεπής με τις ιδέες μου- θα βρεθώ μέσα στην δίνη των γεγονότων.  Και μιλάω προσωπικά τώρα,  γιατί σε προσωπικό επίπεδο μπαίνει το καθήκον να σταθώ/ να σταθούμε στο πλευρό των αγωνιζόμενων, με οποιοδήποτε τίμημα ή από την άλλη κρυφτούμε στην γωνία για να μην μας πάρουν τα σκάγια. Στην πραγματικότητα βέβαια  η δεύτερη στάση λίγο πριν ή και μέσα στην έκρηξη είναι μάλλον  στρουθοκαμηλισμός. Αν αρχίζουν να πέφτουν οι βόμβες ή να σκάνε πυρηνικές κεφαλές, κάνεις δεν γλιτώσει.  Το θέμα είναι να μην φτάσουμε στο σημείο να πέφτουν οι βόμβες και να μην σκάσουν οι πυρηνικές κεφαλές.

Βέβαια ο καθένας από εμάς  είναι λεύτερος να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και προσκλήσεις  με όποιο  τρόπο θέλει, αλλά δεν είναι λεύτερος- όσο και το αντίθετο του μαθαίνουν – να πράξει αυτό που επιθυμεί. Ούτε ήταν, ούτε θα είναι, ακόμη και στην πιο τέλεια και ελεύθερη κοινωνία.

Είναι αστείο και γελοίο συνάμα να πιστεύουμε πως η καμπάνα κτυπάει μόνιμα για τους άλλους και εμείς οι έξυπνοι θα την βγάζουμε πάντα καθαροί και άβρεχτοι. Όχι για εμάς κτυπάει  καμπάνα, για εμάς έχει κτυπήσει η καμπάνα και έτοιμοι πρέπει να την αντιμετωπίσουμε.

Χαμογελαστοί σαν τα πρόσωπα των ηρωικών Τούρκων και Κούρδων, χαμογελαστοί σαν τις Παλαιστίνιες και τους Παλαιστίνιους που τους συλλαμβάνουν οι ναζίδες Ισραηλινοί, χαμογελαστοί να σταθούμε όρθιοι. Έτοιμοι να εκπληρώσουμε  το χρέος, το καθήκον να κουβαλήσουμε την ανθρωπότητα και την ανθρωπινότητα πάνω μας.

Ο άνθρωπος, ο ελεύθερος άνθρωπος, κατά αναγκαιότητα αγωνίζεται να ζει ως άνθρωπος, ως ελεύθερος άνθρωπος, κανένα δεν χαρίζει αυτό το καθήκον του, αυτό το δικαίωμα του. Ως ελεύθερος άνθρωπος, δηλαδή ως κομμουνιστής, έρχομαι σε σχέση, ενώνομαι με τις δυνατότητες και τις δυνητικότητες της έλλογης πραγματικότητας, όχι της βίρτουαλ παραλογισμού. Και  αφού συναντήσω οντολογικά το «υπαρκτικό είναι» μου με το σώμα της έλλογης πραγματικότητας μεταμορφώνονται τα πάντα. Πρόκειται για μια δυναμική ενεργή καθολικότητα υποκειμένου- αντικειμένου, που είναι αδύνατό να την διαχωρίσει καμία εξουσία.

Όχι δεν θα αποφύγουμε τον πόλεμο, τον ζούμε και κάθε στρουθοκαμηλισμός είναι προδοσία. Δεν είμαστε με την ειρήνη τους, γιατί η ειρήνη τους είναι το άλλο πρόσημο του πολέμου τους.  Ας οπλιστούμε και ας γενικεύσουμε τον πόλεμο, ας τον μετατρέψουμε σε ένα  καθολικό ταξικό πόλεμο, για να μην μετατραπεί σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πυρηνικό πόλεμο.

Η πρώτη μορφή συνάντησης και ένωσης  με τις δυνατότητες και τις δυνητικότητες της έλλογης πραγματικότητας είναι η γενίκευση του πολέμου, είναι η άρνηση της άρνησης και η καταστροφή της βίρτουαλ πραγματικότητας.

Στο δρόμο των ηρωικών Τούρκων και Κούρδων σκοτωμένων από τον φασισμό συντρόφων, ας οπλιστούμε και ας δώσουμε την απάντηση που τους αναλογεί.

 

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *