«κόκκινη κλωστή δεμένη» με την μαύρη τρομοκρατία τυλιγμένη

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη… κάπως έτσι αρχίζουν τα παραμύθια , κάπως έτσι αρχίζει και ο κύκλος του αίματος που προκάλεσε η μαύρη, φασιστική, τρομοκρατία, ύστερα από την προδοσία της Βάρκιζας. Στην ταινία «Κόκκινη κλωστή δεμένη» η μαύρη, φασιστική, τρομοκρατία οδηγεί τους αριστερούς και ΕΑΜογενείς στο περιθώριο και στο βουνό, τους οδηγεί στην παρανομία, τους οδηγεί να πάρουν τα όπλα, τους οδηγεί στην «ιερή βία» της κόκκινης τρομοκρατίας.

Μόνη της η μαύρη, φασιστική, τρομοκρατία;; Όχι βέβαια, όπως πάντα, όπως παντού, όπως και σήμερα το κράτος και το παρακράτος συνεργάζονται σαν δυο αδέρφια ενάντια στο «εσωτερικό εχθρό». Χθες στους κομμουνιστές και τους αριστερούς, σήμερα ενάντια στους αναρχικούς και τους κομμουνιστές που αμφισβητούν το «μονοπώλιο της βίας» στο κράτος και στο παρακράτος, αύριο στο εξεγερμένο λαό.

Υπάρχει η άποψη για την ταινία, πως δίνοντας έμφαση στις προσωπικές ιστορίες και με έντονη την «σπλάτερ» εικόνα της, χάνει την ροή των γεγονότων και των ιστορικών συγκείμενων. Απεναντίας θα έλεγα πως δίνοντας έμφαση στις προσωπικές ιστορίες αναδεικνύει τις μικροιστορίες που συμμετέχουν στην μεγάλη αφήγηση, στο μάτωμα και στην σφαγή ενός κόσμου, που σήκωσε το ανάστημά του, αναμετρήθηκε με το μεγαλείο και την απεραντοσύνη των σκοπών της κοινωνικής απελευθέρωσης. Οι προσωπικές ιστορίες αναδεικνύουν της δομές της βιοεξουσίας του κράτους και του παρακράτους, το έμφυλο χαρακτήρα της καταπίεσης και της τρομοκρατίας. Αναδεικνύουν τις τάσεις υποταγής και χειραφέτησης που ενυπάρχει στο καθένα μας και παίρνει μέσα στο ιστορικό πλαίσιο διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Ενώ την ίδια στιγμή οι  βιωματικοί προσωπικοί  χρόνοι  φέρνουν στο «εδώ και τώρα» το στοίχημα της κοινωνικής απελευθέρωσης με ένα καθολικό ρυθμό και χαρακτήρα. Πόσο μάλλον όταν δεν παίζουν με ευκολία το χαρτί της συγκίνησης και της ταύτισης με την εικόνα του θύματος ή του ιστορικού θύματος, αλλά του δρώντος υποκειμένου, που παίρνει την ζωή στα χέρια του, κερδίζει την αξιοπρέπεια του, έστω και αυτή κερδίζεται με το όπλο στο χέρι ή μέσα από ένα χέρι τιμωρού και εκδικητή. Μακριά από την τάση να ηρωοποιούνται τα  θύματα, με ανοικτό το ζήτημα της σκοτεινής ανθρώπινης φύσης, της κατασκευασμένης φύσης εντός του καπιταλισμού.

Σκηνοθέτης: Κώστας Χαραλάμπους Ηθοποιοί: Θάνος Σαμαράς, Τάσος Νούσιας, Στεφανία Γουλιώτη, Έφη Γούση, Βασίλη Χρηστίδη, Ντίνα Μιχαηλίδου, Γιώργος Γαρνάβος, Μαρία Φιλίππου, Χρήστος Λιακόπουλος, Γιώργος Γεροντιδάκης, Τάσος Παλαντζίδης, Ανέστης Βλάχος, Σπύρος Μπιμπίλας

vliegtickets nice

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση