Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Βρετανία: Ναι ή όχι στην ΕΕ ;

by Δημήτρης Αργυρός on 23 Ιουνίου 2016

Δημοψήφισμα στην Βρετανία για το αν μείνει η χώρα στην ΕΕ. Η χώρα δείχνει διχασμένη με το ναι στην ΕΕ να συσπειρώνει δεξιές και αριστερές δυνάμεις ή και τα συνδικάτα που βλέπουν μια εθνική ή εθνικιστική περιχαράκωση, που θα φέρει και μείωση της απασχόλησης, λόγω εξαγωγών. Και από την άλλη στο όχι συντάσσονται εθνικιστικές και εθνοκεντρικές δυνάμεις που θέτουν σε πρώτο καθήκον, τα εθνικά αστικά συμφέροντα,  την προστασία τους από την λαίλαπα των μεταναστών, και τα κοινωνικά δικαιώματα που μπαίνουν στο Προκρούστη της ΕΕ. Συμπληρωματικό- και όχι δυστυχώς καθοριστικό τόνο- στο όχι δίνει και η αριστερή καμπάνια για την εξόδου από την ΕΕ (Lexit), σε μια γραμμή διεθνιστικής, ταξικής,  ενδυνάμωσης  των εργαζόμενων ενάντια στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο.    

Ότι αποτέλεσμα και αν έχουμε με το δημοψήφισμα στην Βρετανία επιβεβαιώνει δυο πράγματα: Α) Το οικοδόμημα της ΕΕ βρίσκεται σε πολύ βαθιά- ιστορική- κρίση. Κρίση που 1)είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, σε πρωταρχική και τελευταία ανάλυση 2) των ενδοιμπεριαλιστικών συγκρούσεων μεταξύ του άξονα ΗΠΑ- Βρετανία και Γερμανία- Γαλλία, αλλά και των δυο αξόνων ενάντια στον άξονα Ρωσία-Κίνα.  3) Της σύγκρουσης ανάμεσα στις δυνάμεις που πιέζουν για ενίσχυση των μηχανισμών της οικονομικής και πολιτικής διεθνοποίησης, με το επόμενο σκαλί να είναι η συμφωνία TTIP και των δυνάμεων της εθνικής ή και εθνικιστικής ανάσχεσης των ολοκληρώσεων, από αστική και μικροαστική σκοπιά 4) των μορφών και των εκφράσεων που λαμβάνει και παίρνει η ταξική πάλη. Οι παραπάνω 4 αιτίες βρίσκονται σε αυτονομία και σε αλληλεξάρτηση μεταξύ τους.  Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα η κρίση θα βαθύνει περισσότερο, με το  Brexit, θα επιταχυνθούν κάποιες διαδικασίες, ήδη στην Ιταλία δυνάμεις ζητούν αντίστοιχο δημοψήφισμα.

Β) Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα το δημοψήφισμα δεν είναι δεσμευτικό, άρα η κυβέρνηση της Βρετανίας θα επιλέξει σύμφωνα με τους δικούς της σχεδιασμούς. Είτε ναι, είτε όχι η Βρετανία δεν φεύγει από την ΕΕ, τουλάχιστον σύντομα. Όποιο και αν είναι το αποτελέσματα θα οδηγήσει σε ένα νέο καθεστώς στις σχέσεις Βρετανίας – ΕΕ, με ακόμη πιο δυνατό το διαπραγματευτικό χαρτί της Βρετανικής πλευράς, που θα είναι ακόμη δυνατότερο αν επικρατήσει το όχι.  Με τις αντιδραστικές ακροδεξιές, εθνικιστικές ή ΕΕυρωλαγνοκρατικές αντιλήψεις είτε με το ναι, είτε το όχι να βγαίνουν ενισχυμένες, όπως φάνηκε και με την δολοφονία της Αγγλίδας βουλευτίνας από νεοναζί- ένα φασιστικό έγκλημα- κάτι που αντικειμενικά ή υποκειμενικά λειτουργεί,  ως προβοκάτσια υπέρ του ναι

Φυσικά στην πολιτική και την κοινωνική πάλη και διαπάλη τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα με ομαλό τρόπο, πόσο μάλλον όταν έχουμε να κάνουμε με μια ασταθής και ανώμαλη εποχή. Ένα Brexit μπορεί να δημιουργήσει περίεργες δυναμικές, μια κατάσταση ντόμινο, που θα οδηγήσει ή θα συνεισφέρει σε μια περαιτέρω έκρηξη των κοινωνικών αντιθέσεων και αυτό είναι που σε μεγάλο βαθμό  φοβούνται πολλοί.

Προσοχή αυτό δεν συνεπάγεται πως θα αποκτήσει προοδευτικό ή επαναστατικό περιεχόμενο, πόσο μάλλον που την ηγεμονία και τον έλεγχο τον έχουν οι αστικές δυνάμεις, αλλά αλίμονο όμως αν αγωνιζόμαστε για την εξασφάλιση μιας- αδύνατης πλέον- καπιταλιστικής/ ιμπεριαλιστικής κανονικότητας, στοχεύοντας σε μια προοδευτική μεταρρύθμιση της ΕΕ.

Σίγουρα το δικό μας σχέδιο κινείται ή καλύτερα θα πρέπει να κινείται,  σε δυο ράγες. 1) διάλυση της υπερκρατικής  ΕΕ, όπως  και κάθε καπιταλιστικού εθνικούς/διεθνικού κρατικού μορφώματος, κάθε  ταξικής και εκμεταλλευτικής σχέσης. 2) την οικοδόμηση μιας πραγματικής ευρωπαϊκής/ βαλκανικής/ παγκόσμιας κοινότητας της λαϊκής και εργατικής εξουσίας, με ταυτόχρονη οικοδόμηση αποκεντρωμένων/ αυτοδιαχειριζόμενων  εθνικών/ περιφερειακών/ διεθνικών δομών και δικτύων  μιας πολυεπίπεδης οικονομικής/ κοινωνικής/ πολιτικής δημοκρατίας.

Ένα μακροχρόνιο και πολύμορφο σχέδιο που δεν κινείται ή δεν θα κινηθεί , με την ίδια ταχύτητα από όλους και από όλες, ούτε  σε μια γραμμική, σταθερή  τροχιά, από το καλό στο καλύτερο. Και σίγουρα στις μέρες μας,  δεν εκφράζει,  παρα μια μειοψηφία  κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, σε μεγάλο βαθμό με  αντιφατικές ακόμη τις πολιτικές και ιδεολογικές παραμέτρους.

Το ελπιδοφόρο  είναι πως αν και αδύνατες και με αδυναμίες  αυτές οι δυνάμεις υπάρχουν και βρίσκονται μέσα στους αγώνες και στην κίνηση της κοινωνικής και ταξικής πάλης. Το ζητούμενο είναι το επόμενο διάστημα α) ο συντονισμός και η ενότητα τους, μες την διαφορετικότητα β) την ακόμη μεγαλύτερη ανάδραση με τους κοινωνικούς αγώνες,  έτσι ώστε  να βρεθούν πάνω στο κύμα της έκρηξης των πολύμορφων αντιθέσεων.

Και πάλι όμως,  το παιχνίδι παραμένει ανοικτό,  προς κάθε ενδεχόμενο, με την ιστορική κίνηση ή την αδυναμία κίνησης από την άλλη να γεννοβολάει τέρατα και τερατάκια, και από πολλές οπτικές- όπως έχουν και γράψει πολλοί- είμαστε στην εποχή των τεράτων και των τερατογενέσεων.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *