η «potentia» και η «potestas» του πρακτικού ανθρώπου και των ισχυρών

Στο κείμενο «το καλό, το κακό, η ιστορία και ο άνθρωπος της πράξης» επιχείρησα  να δείξω πως επάνω στις διαφορετικές φιλοσοφικές φόρμες, αναδύονταν η σχέση και η αντιπαράθεση της εξουσίας,  με τον άνθρωπο της πράξης. Μια σχέση που στην φάση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού οδηγείται σε μια αυτονόμηση της εξουσίας από τον πρακτικό άνθρωπο, τον άνθρωπο της πράξης. Αυτό δεν συνεπάγεται και διαλεκτικά πως έχουμε και μια αυτονόμηση του πρακτικού ανθρώπου, του ανθρώπου της πράξης από την εξουσία. Απεναντίας ακόμη μεγαλύτερη πρόσδεση του με ακόμη χειρότερους όρους ή ακόμη χειρότερα μια λουμπενοποίηση μεγάλων τμημάτων του που απαιτούν και αγωνίζονται να κρατήσουν την πρόσδεση τους με όρους εγκληματικότητας ή τερορισμού, παρα την αρχαϊκή τους εμφάνιση. Το γιατί αποκτά αυτή την λούμπεν εγκληματική σχέση θα το δούμε αμέσως παρακάτω.

Τι εννοούμαι όμως με την έννοια της σχετικής αυτονόμησης της εξουσίας. Μα το γεγονός πως όλο και πιο πολύ και  μάλιστα με δραματικό τρόπο, η εξουσία δεν παίρνει υπόψιν της, το σύμπαν των αναγκών και των επιθυμιών του ανθρώπου της πράξης, που είναι κατά βάση ο άνθρωπος που εργάζεται και παράγει.   Και μιλάμε για μια σχετική αυτονόμηση καθώς η εξουσία δεν μπορεί να ζήσει τελείως αυτονομημένη ή ανεξάρτητη  από τις «μορφές ζωής» και τα γλωσοπαίγνια- δίκτυα του ανθρώπου της πράξης. Άλλωστε αυτές τα γλωσοπαίγνια- δίκτυα και οι «μορφές ζωής» είναι το υλικό υπόβαθρο της ύπαρξης της εξουσίας.

Έτσι από την μια επιχειρεί να θέσει στο περιθώριο τις ανάγκες και τις επιθυμίες του πρακτικού ανθρώπου από την άλλη δεν είναι εφικτό αυτή η ολοκληρωτική αυτονόμηση. Ενώ η ενίσχυση της αυτονόμησης της εξουσίας από τις ανάγκες και τις επιθυμίες του πρακτικού  ανθρώπου- που συνεπάγεται και αυτονόμηση από την παραγωγική διαδικασία- μετατρέπει την εξουσία σε εγκληματική κάστα, καθώς το πλέον παραγωγικό πεδίο στην σημερινή εποχή είναι το έγκλημα.

Για αυτό το λόγο ένα σημαντικό τμήμα του πρακτικού ανθρώπου, μέσα σε αυτό το γενικευμένο κλίμα της αλλοτριωτικής συναισθηματικής πανούκλας, επιχειρώντας να κρατήσει του δεσμούς του, με την εγκληματική εξουσία, λουμπενοποιείται και ρέπει προς το έγκλημα.  Με εγελιανούς όρους μόνο έτσι αναγνωρίζει τον εαυτό του, σε σχέση με τους άλλους, αλλά και σε σχέση με την εγκληματική εξουσία.   Αντί λοιπόν να αναγνωρίσει τον εαυτό σε σχέση με τους ως αυτό που είναι, δηλαδή άνθρωπος της πράξης, ενταγμένος σε μια κοινότητα «μορφών ζωής» που εργάζεται για να καλύψει τις κοινωνικές τους ανάγκες, συνεχίζει να κρατά ή να τείνει να ενισχύσει το δεσμό του με μια εγκληματική εξουσία.

Με Σπινοζικούς όρους  επιχειρεί να κρατήσει την σχέση του με την potestas(εξουσία), αντί αντίστροφα να ενισχύσει την potentia(δύναμη) του, σε μια πορεία αυτονόμησης ή ακόμη χειραφέτησης  της potentia(δύναμη) από την potestas(εξουσία). Σε τι συνίσταται η potentia(δύναμη)  του πρακτικού ανθρώπου; Για τον Σπινόζα η  potentia(δύναμη) συνίσταται στην δύναμη του, να εμμένει στο «είναι» του. Δηλαδή στην δύναμη του σώματος του να ικανοποιεί τις ανάγκες και τις επιθυμίες του, όσο πιο δυνατό είναι ένα σώμα τόσο πιο θα πραγματώνει τις ανάγκες και τις επιθυμίες. Το ίδιο ισχύει και για το σώμα της κοινότητας  που η αύξηση της δύναμης του, εξαρτάται από την δύναμη των σωμάτων των πολιτών της.

Και αυτή με την σειρά της εξαρτάται από το διαμοίρασμα της εξουσίας σε ίσα μέρη, έτσι ώστε κανείς να μην έχει μεγαλύτερη. Έτσι ώστε κανείς να μην  γίνεται απόλυτος άρχοντας της, άλλα όχι να είναι σχετικοί άρχοντές, στο βαθμό που τους αναλογεί,  σύμφωνα με την εξουσία που μοιράζονται. Το ίδιο ισχύει και με τις άλλες μορφές εξουσίας, όπως πχ με την ηγεμονική οικονομική εξουσία, με τον πλούτο να μοιράζεται ανάλογα με την δύναμη τους, δηλαδή σύμφωνα με τις ικανοποίηση των επιθυμιών τους.

Με το ταξικό κριτήριο του διαμοιρασμού του πλούτου και της εξουσία,   να είναι μόνος σίγουρος δρόμος προς την χειραφέτηση της potentia(δύναμη) του πρακτικού ανθρώπου   από την potestas(εξουσία) των ισχυρών.   Ενώ πρόκειται για ένα δρόμο- που κατά ανάγκη και δυνατότητα- μάλλον θα πρέπει να βαδίσουμε. Σκέφτηκε το πλαίσιο: Έχουμε μια εξουσία που επιχειρεί να αποδεσμευτεί από την σχέση της  με την δύναμη και τις «μορφές ζωής» του πρακτικού ανθρώπου. Το πράττει σε πρωτόγνωρο ιστορικο βαθμό μετατρεπόμενη σε εγκληματική φράξια,  που σπέρνει την βαρβαρότητα. Έχουμε δυο επιλογές: Η πρώτη να την υπηρετήσουμε ή ως κρατικοί εγκληματίες ή ως πειρατές. Η δεύτερη να αρχίσουμε την διαδικασία εξόδου προς την κατεύθυνση, που παραπάνω περιγράψαμε

Δημήτρης Αργυρός

Καλό καλοκαίρι

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση