Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Και αν νικάγαμε ….

by Δημήτρης Αργυρός on 30 Αυγούστου 2016

Σαν χθες, στις 29 Αυγούστου του 1949, τελείωσε με ήττα, η επαναστατική εποποιία που ξεκίνησε με τον αντιφασιστικό απελευθερωτικό αγώνα ενάντια στο χιτλερική κατοχή. Εποποιία που καθοδηγήθηκε  από το ΚΚΕ μέσα από το ΕΑΜ. Ένας αγώνας στην αρχή,  ενάντια στο κατακτητή, τους συνεργάτες του και τον Ελληνικό αστισμό που επιχείρησε να βγει  κερδισμένος από την κατοχή και τους ναζιστές, αν και παραδοσιακά Αγγλόφιλος.  

Αγώνας  που οδήγησε στην συνειδητοποίηση της πλειοψηφία των λαϊκών και εργατικών τάξεων, που με το όπλο στο χέρι και μέσα από το ΕΑΜ, είδαν και ένιωσαν τι πάει να πει λαοκρατία. Ένα γεγονός που ο ελληνικός αστισμός όχι μόνο δεν είδε με θετικό μάτι, αλλά και δεν το συγχωρέσε ποτέ στο ΚΚΕ/ ΕΑΜ, επιχειρώντας στην αρχή να το διασπάσει και στην συνέχεια να το καταστείλει, κατανοώντας τον κίνδυνο που σήμαινε για τα συμφέροντα και την εξουσία του, ο ένοπλος οργανωμένος και συνειδητοποιημένος λαός.

Από την άλλη πλευρά η ηγεσία του ΚΚΕ,  παρόλο που στόχευε στην εξουσία, ενταγμένη 1) στην στρατηγική του αντιφασιστικού λαικοδημοκρατικού αγώνα σε συνεργασία με τους καλούς αντιφασίστες αστούς και ιμπεριαλιστές, που με την Γιάλτα, πρόσφεραν την Ελλάδα στην Αγγλο/αμερικάνικη επιρροή και 2) στην στρατηγική της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, δεν έθετε ζήτημα εξουσίας.

Επιχειρώντας έναν αξιοπρεπή και συνετό συμβιβασμό που θα του έδινε χρόνο και τόπο να συμμετάσχει στο μεταπολεμικό πολιτικό παιχνίδι. Με αυτή την τακτική και λογική ξεκίνησε και τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα, βλέποντας πως οι αστοί το μόνο που επιδίωκαν, ήταν η εξόντωση του, και η υποταγή του ΕΑΜικου λαού.

Κατά αυτή την έννοια συρθήκαν στο ένοπλο επαναστατικό αγώνα, 1946-49, ενάντια σε όλους και όλα, ενάντια και στην πολιτική της ΕΣΣΔ, της Γιάλτας, αναγκάζοντας τον Νίκο Ζαχαριάδη να αυτονομηθεί σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική του Στάλιν, αν και βαθύτατα Σταλινικός. Στο τέλος- και με την προδοσία του Τίτο- η ένοπλη επαναστατική πάλη έμεινε μόνη της και έπεσε ηρωικά.

Η ιστορία δεν γράφεται με αν, όπως γράφει και ο Γιώργος Αλεξάτος σε ένα μυθιστόρημα εναλλακτικής εξουσίας, με τίτλο «πλατεία Μπελογιάννη», με το αν  κανουμε μεταφυσική και οχι ιστορία ,  στην καλύτερη των περιπτώσεων γράφεις μυθιστορήματα εναλλακτικής εξουσίας, εφόσον και όταν γνωρίζεις ιστορία.

Εμμένοντας στο αν όμως-και ας κατηγορηθούμε για μεταφυσική- αν δηλαδή εξαρχής το ΕΑΜ και το ΚΚΕ είχαν μια λογική κατάκτηση της εξουσίας ή τουλάχιστον μια αίσθηση πως αυτοί θα ελέγξουν σε μεγάλο βαθμό το μεταπολεμικό παιχνίδι,  συνεχίζοντας ο ένοπλος λαός να κατέχει την εξουσία. Αν ακολουθούσαν την λογική του βαλκανικού κέντρου και όχι την υποταγή του στο Κάιρο.

Αν συνέχιζαν να έχουν την βοήθεια των Γιουγκοσλάβων ή αν κέρδιζαν μια μεγάλη πόλη, μετατρέποντας την σε πρωτεύουσα της Ελεύθερης Ελλάδος. Αν όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, αν πχ ο Νίκος Ζαχαριάδης ακολουθούσε όντως μια αυτόνομη ανεξάρτητη πολιτική και από τους Αμερικάνους και από την Μόσχα, μια γραμμή παρόμοια με τον Τίτο. Αν λοιπόν όλα τα παραπάνω, τότε ίσως και το μέλλον των σοβιετικών πειραμάτων να ήταν διαφορετικό, και η κόκκινη κατάρα, η κατάρα του κομμουνισμού, η κόκκινη καταιγίδα του προλεταριάτου να τραβούσε προς την δύση. Ίσως πάλι να οδηγούμαστε σε ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ- ΕΣΣΔ, κάτι που διόλου δεν επιθυμούσε  ο Στάλιν εκείνη την στιγμή, πόσο μάλλον που οι ΗΠΑ είχαν στα χέρια τους την ατομική βόμβα. Απο την αλλη πλευρά,  η κατάκτηση της εξουσίας στην Ελλαδα  από τον ένοπλο αγωνιζόμενο λαό, μπορούσε να δημιουργήσει τέτοιες δυναμικές που να επεβαλαν την πιο στενη συνεργασία ΗΠΑ- ΕΣΣΔ, ως απόροια του φόβου της Σοβιετικής γραφειοκρατίας, μπροστα στον ανεμο της επανάστασης, ας μην  ξεχνάμε  κόκκινη Κίνα, και τον ανατολικό άνεμο. Ναι στα βουνά της  Επαναστατημένης Ελλαδας, με την ήττα του ένοπλου αγωνιζόμενου ελληνικού λαου, του αγωνιζόμενου ελληνικού προλεταριάτου, κρίθηκε σε μεγαλο βαθμο το μέλλον της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης.

Η ιστορία όπως γνωρίζουμε  έκρινε αλλιώς, και η Ελληνική επαναστατική εποποιΐα 1940-49 εγγράφεται στο συνειδητό και στο ασυνείδητο των αγώνων των καταπιεσμένων. Μια νέα απόπειρα σε διαφορετικές συνθήκες και πλαίσια δεν μπορεί παρα να αγωνιστεί και για τον ένοπλο αγωνιζόμενο λαό του ΕΑΜ-ΚΚΕ της περιόδου 1940-49, θα αγωνιστεί και θα νικήσει… Και από αυτη την οπτική και στις νέες συνθήκες πρεπει να δούμε όχι πως θα εφαρμόσουμε το «όπλο παρα πόδας», με τρόπο πολιτικά πρακτικό και όχι συμβολικό, αλλα πως και τι συμαίνει σήμερα «επιθετική αριστερά»

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *