Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Φιντέλ: Οι άνθρωποι φεύγουν, οι ιδέες μένουν.

by Δημήτρης Αργυρός on 26 Νοεμβρίου 2016

Αποχαιρετώ τον σύντροφο Φιντέλ, εκεί στο αιώνιο μηδέν, ας μεταφέρει τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μας στο άγιο Ερνέστο… Ακόμη και νεκροί οι ιδέες του Φιντέλ και του Ερνέστο θα τρομοκρατούν τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές.

Τώρα που ο φίλος και σύντροφος Φιντέλ πέθανε, ας χαρούν για λίγο τα φιλελέδια και οι ακροδεξιοί, η σπορά και οι ιδέες που αφήνει πίσω του, θα συνεχίζουν να εργάζονται, για την διασάλευση της τάξης και της ασφάλειας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Η επιτυχία του Φιντέλ του Ερνέστο και των συντρόφων τους δεν είναι μόνο πως κατάφεραν να πάρουν την εξουσία σε μια χώρα που ήταν πορνείο των ΗΠΑ, λίγα μίλια από τις ακτές τους. Η επιτυχία τους ήταν που κατάφεραν να την κρατήσουν, διατηρώντας μια σχέση ενότητας  μεταξύ των κυβερνώντων και των παραγωγών. Σχέση ενότητας που μειώνει το χάσμα ανάμεσα στις κομματικές και γραφειοκρατικές ελίτ και τον Κουβανικό λαό, σχέση ενότητας που όχι μόνο κρατάει ζωντανή την επαναστατική εξουσία, αλλά αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και αποφυγή για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής και τις καπιταλιστικές ελίτ τους αντίστοιχα.

Η σχέση ενότητας κυβερνώντων- παραγωγών έχει ως αποτέλεσμα την οικοδόμηση ενός κράτους που έχει να προσφέρει στους πολίτες του, υγεία και παιδεία, πρότυπο για πολλές παρά πολλές χώρες στο κόσμο, όπως έχει δηλώσει- και τα κάθε άλλο παρά σοσιαλιστικός- ΟΗΕ. Σίγουρα αυτή η κατάκτηση δεν έκανε και πολύ περισσότερο δεν κάνει την Κούβα σοσιαλιστική.

Την μετατρέπει όμως  σε μια χώρα που η αντικαπιταλιστική/ αντιιμπεριαλιστική επαναστατική ηγεσία της- με τα πολλά, πολλά λάθη της, τις ανεπάρκειες της, τις διώξεις σε ομοφυλόφιλους, αντιφρονούντες  και αναρχικούς, φυσικά τώρα είναι η χώρα που η εγχείρηση αλλαγής φύλου γίνεται δωρεάν και η ομοφοβία είναι ποινικοποιημένη- αυτή η αντικαπιταλιστική/ αντιιμπεριαλιστική επαναστατική ηγεσία της κατάφερε μαζί με τον Κουβανικό λαό, όχι μόνο να τσαλαπατήσει το γόητρο του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού, αλλά να οικοδομήσει ένα αντικαπιταλιστικό μεταβατικό κράτος/ κοινωνία.

Ένα αντικαπιταλιστικό μεταβατικό κράτος/ κοινωνία με σοσιαλιστικά, σοσιαλδημοκρατικά, βοναπαρτιστικά, κρατικοκαπιταλιστικά- και τελευταία ιδιωτικοκαπιταλιστικά- όπως  και  κομμουνιστικά στοιχεία. Πέτυχε εκεί που οι χώρες  του «υπαρκτού σοσιαλισμού» απέτυχαν. Γιατί; Όχι μόνο λόγω της ηγεσίας ή του λαού,  αλλά των δομών ενότητας- αντιφατικής αλλά διαλεκτικής ενότητας των δυο. Μια ενότητα που σε πολλά δεν είχε να ζηλέψει από την αρχαία ελληνική δημοκρατία και τις αμεσοδημοκρατικές κοινοτίστικες δομές της. Δίχως φυσικά τους δούλους αλλά με μια αντιφατική και συγκρουσιακή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων/ παραγωγικών σχέσεων.  Τέλος εποχής ο θάνατος του Φιντέλ,  αλλά να μου επιτρέψετε να αμφιβάλω και να αμφισβητώ πως εύκολα η Κούβα θα ξαναγίνει το απέραντο πορνείο- όχι ως δεν υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα σήμερα- αλλά άλλο να υπάρχει πορνεία., και σε αναπτυγμένη μορφή – και άλλο ένα νησί ολόκληρο πορνείο και καζίνα. Για να ξαναγίνει κάτι τέτοιο μάλλον θα χρειαστεί μια αντεπαναστατική ενέργεια μέσα από την Κούβα, μέσα από τους ίδιους τους μηχανισμούς του κράτους και για να συμβεί αυτό θα πρέπει να διαρραγεί η ενότητα παραγωγών- κυβερνώντων. Είναι δύσκολο, είναι σε ένα δύσκολο,  αλλά δυστυχώς όχι αδύνατο.

Και αυτή παραμένει ζωντανή…, να τι γράφει στο facebook ο σύντροφος Τάσος Κατιντσάρος: «Ο Κρις Μαρκέρ, στη θρυλική ταινία του «Το βάθος του ουρανού είναι πάντα κόκκινο», προσπάθησε να «απομυθοποιήσει» τον Φιντέλ, εμφανίζοντάς τον να… παίζει με τα μικρόφωνα σε μια ομιλία του. Μιλούσε για την Τσεχοσλοβακία του 1968 και κατάγγελλε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό για τα γεγονότα στην Πράγα. Από τη δεκαετία του ’70 όμως, όπως μας γνωστοποιούσαν οι εκπρόσωποί τους, όλες οι επαναστατικές οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής (ΜΙR Χιλής, PRT Αργεντινής, MLN Ουρουγουάης κλπ.) διατηρούσαν γραφεία στη Λεωφόρο της Επανάστασης στην Αβάνα. Ο Κάστρο δεν γοήτευε απλώς τις στάρλετς του Χόλιγουντ. Αρκούν τα ντοκιμαντέρ του Όλιβερ Στόουν και του Μάικλ Μουρ για να αναδειχθεί η επαναστατική του προσωπικότητα.
Ένας παλιός μαοϊκός φίλος και σύντροφος πήγε στην Κούβα μετά την κατάρρευση των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και κυρίως της ΕΣΣΔ. Θεωρούσε πάντα την Κούβα… πρακτορείο του σοσιαλιμπεριαλισμού! Ήταν Πρωτομαγιά και ο Κάστρο θα μιλούσε στην Πλατεία των Ηρώων της Επανάστασης. Πήρε ταξί για να πάει, και ο ταξιτζής άρχισε να βρίζει τη φτώχεια, την κουβανική οικογενειοκρατία κλπ. και να εκθειάζει τον καπιταλισμό, που εκτός των άλλων δίνει σε όσους δουλεύουν ευκαιρίες πλουτισμού. Θα έρθω κι εγώ μαζί σου για να σε συνοδέψω και ν’ ακούσω την ομιλία του Κάστρο, του δήλωσε όταν έφτασαν. Κάθονταν αδιάφορα και παρακολουθούσαν τον ηγέτη του ΚΚΚούβας, ενώ ο ταξιτζής σε διάφορες φάσεις έκανε γκριμάτσες δυσφορίας και αντίθεσης με τα λεγόμενα του Κάστρο. Η ομιλία κράτησε αρκετά, περίπου μια ώρα και… Όπως μου είπε ο φίλος, σε μια αποστροφή του Κάστρο ενάντια στους Γιάνκηδες και σε ένα Πατρίδα ή Θάνατος, ο ταξιτζής έχει συγκινηθεί και αφήνει ένα δάκρυ να κυλήσει στο μάγουλό του. Να μην πολυλογούμε, μετά από λίγο έκλαιγε με λυγμούς και δήλωνε «παρών» στην υπεράσπιση των κατακτήσεων της Επανάστασης! Ο Κάστρο είχε κερδίσει (έστω πρόσκαιρα) την αποδοχή ενός αντιφρονούντα! Ο φίλος μου γύρισε σίγουρος ότι με τον κουβανικό λαό δεν πρόκειται να ξεμπερδέψει έτσι εύκολα ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός…»( https://www.facebook.com/tasos.katintsaros/posts/1270744676332316?notif_t=close_friend_activity&notif_id=1480183355254129)

Υ.Γ. Αν  είχα να επιλέξω ανάμεσα στα μνημόνια και το να γίνουμε ΚΟΥΒΑ, Ε ΚΟΥΒΑ  χιλιάδες φορές  

Δημήτρης Αργυρός  

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *