Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Πόλεμος στην Συρία: Με ποιους πρέπει και μπορούμε να είμαστε;

by Δημήτρης Αργυρός on 19 Δεκεμβρίου 2016

Ποιος ευθύνεται για την τραγωδία στην Συρία, χθες στο Ιράκ , προχθές στην Λιβύη και ίσως αύριο σε εμάς; Ευθύνεται η κλίκα του Άσσαντ, ευθύνονται οι αντάρτες που ενισχύονται οι αντάρτες που ενισχύονται από την Τουρκία, οι αντάρτες που ενισχύονται από την Σαουδική Αραβία ή οι Κούρδοι; Ή μήπως ευθύνονται μόνο οι Αμερικάνοι και οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές και οι τοπικοί υποιμπεριαλιστές όπως η Τουρκία και το Ισραήλ και το Ιράν.
Εύκολη η ερώτηση , δύσκολη η απάντηση σε ένα τόσο μπλεγμένο σκηνικό με το ντόπιο, το θρησκευτικό, το εθνικό και το διεθνικό να αλληλοδιαπλέκονται, με τις συμμαχίες και τις προτεραιότητες να αλλάζουν όχι από μέρα σε μέρα, αλλά από ώρα σε ώρα.
Σε ένα μπλεγμένο σκηνικό που έχει παρελθόν και σίγουρα θα χει και μέλλον με τις παγκόσμιες αντιφάσεις και αντιθέσεις και τα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια και τις αντιπαραθέσεις να καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις. Σε μεγάλο βαθμό αυτό που ζούμε και σε μεγαλύτερο βαθμό το ζουν οι ίδιοι οι Σύριοι είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος δια αντιπροσώπων. Αυτό δεν μηδενίζει τις ευθύνες των αστικών τάξεων στην περιοχή ή των πολιτικών κλικών και του πάσης φύσεως και θέσεως θρησκευτικού σεχταρισμού.
Κανείς δεν είναι αθώος ή άμοιρος ευθυνών για την πολεμική τραγωδία και τις προσφυγικές ροές, αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται πως πρέπει να κρατήσουμε μια θέση Πόντιου Πιλάτου, μια χρυσή ουδετερότητα, εύκολο πράγμα για μια κρίση δίπλα μας, δύσκολο αύριο όταν θα πέφτουν βόμβες έξω από το σπίτι μας.
Για δεκαετίες τα πράγματα ήταν σχετικά τακτοποιημένα με τις αστικές τάξεις και σε ένα βαθμό και ο λαός να στηρίζει τα αντιδημοκρατικά- σε πολύ μεγάλο βαθμό- καθεστώτα του τριτοδρομικού αραβικού σοσιαλισμού. Αστικά καθεστώτα αντιιμπεριαλιστικής υφής και προέλευσης, αντιαμερικανικά και φιλοσοβιετικής και στην συνέχεια φιλορωσικής κατεύθυνσης.
Και παρόλο που στην συνέχεια συμβιβάστηκαν σε ένα βαθμό με τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, παρέμειναν εχθρικά απέναντι τους, στο βαθμό που δεν ήταν πλήρως ελεγχόμενα από αυτούς.

Οι εσωτερικές αντιφάσεις και αντιθέσεις των καθεστώτων, οι παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις και η παγκόσμια οικονομική κρίση οδήγησε σε κρίση τα καθεστώτα και στην ριζική τους απονομιμοποίηση από τις πλατείες λαϊκές μάζες. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν οι εξεγέρσεις της «αραβικής άνοιξης», που άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου.

Η αδυναμία   των εξεγέρσεων της «αραβικής άνοιξης» να μετατραπούν σε σοσιαλιστικές αντικαπιταλιστικές αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις που θα οδηγούσαν τις λαϊκές / εργατικές μάζες να πάρουν πραγματικά την εξουσία, άνοιξαν τον δρόμο σε τρεις αντεπαναστατικές δυνάμεις: 1) Οι αστικές τάξεις στην περιοχή και οι κομματικές γραφειοκρατίες του Μπαάθ, 2) οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, 3) ο θρησκευτικός σεχταρισμός και ειδικότερα ο σουνιτισμός εκ Σαουδικής Αραβίας, δηλαδή ο συντηρητικός ουαμπατισμός. Όχι πως ο Ιρανικός σιιτισμός ή η φιλελεύθερη εκδοχή του Συριακού αλαουτισμού δεν έχουν τις δικές τους ευθύνες, ειδικότερα ο Ιρανικός σιίτικος 12ιμαμισμός.

Η συγκρουσιακή συσχέτιση των 3 αντεπαναστατικών δυνάμεων οδήγησε στο τραγικό πέρας των εξεγέρσεων της «αραβικής άνοιξης» στην πολεμική έκρηξη των αντιθέσεων και των αντιφάσεων και στην πραγματική τραγωδία της καταστροφής του κράτους της Συρίας.

Όπως κάνω πάντα και όπως πρέπει να κάνουμε πάντα, δίχως αυταπάτες σε ένα βαθμό σε μια τέτοια καταστροφή δεν μπορούμε να μείνουμε ουδέτεροι, «πόντιοι Πιλάτοι», καθαροί επαναστάτες, αλλά ούτε και να σκεπάζουμε τα μάτια μας με ιδεοληπτικά γυαλιά.
Σε ένα γενικότερο πλαίσιο από την μια έχουμε τον άξονα της Ρωσίας, Ιράν, Συρίας – Κίνας και από την άλλη τις ΗΠΑ – ΕΕ- Τουρκία- Σαουδική Αραβία – ισλαμιστές τρομοκράτες- Ισραήλ . Με τους Κούρδους της Συρίας / Τουρκίας και του Βόρειου Ιράκ σε συνεργασία και αντίθεση μεταξύ τους, να παίζουν το δικό τους παιχνίδι ενάντια στους Τούρκους, δυνητικά σύμμαχοι του Άσσαντ ενάντια στους ισλαμιστές του isis, σύμμαχοι με τις ΗΠΑ. Επίσης το δικό τους ρόλο- σχετικά αυτόνομο ρόλο- παίζουν οι αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις των Παλαιστινίων ενάντια στις ΗΠΑ- Ισραήλ.

Το ζητούμενο σε αυτή την σύγκρουση είναι να στηρίξεις αυτό που ενισχύει την επαναστατική τάση απέναντι στην αντεπαναστατική τάση. Και με ένα αποφατικό τρόπο η ενίσχυση του ισλαμικού τερορισμού –σουνίτικης/ ουαχαμπιτικής προελεύσεως- ιδιαίτερα στις εκδοχές του ισλαμικού κράτους ενισχύει αφάνταστα την αντεπαναστατική τάση.

Εξίσου με ένα αποφατικό τρόπο την αντεπαναστατική τάση ενισχύει η πολιτική των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών να διαλύσουν αυτά τα ισχυρά κράτη ως απόρροια του γεγονότος πως δεν υπήρχαν φιλικά προς σε αυτούς καθεστώτα.
Ενώ με ένα- αντιφατικά και διαλεκτικά αντιθετικό – θετικό τρόπο την επαναστατική τάση την ενισχύουν ο ελευθεριακός κοινοτισμός της Κουρδικής Ροζάβα του Κόμπανι με την εξισωτική οικονομική/ εθνική/ φυλετική και θρησκευτική ισότητα και ισονομία.
Κάτω από αυτή την οπτική πρέπει να ηττηθούν αυτές οι δυνάμεις που δυναμώνουν την αντεπαναστατική τάση και να νικήσουν οι δυνάμεις που την ενισχύουν. Και επειδή κάποιοι θα ρωτήσουν: μια νίκη των δυνάμεων του Άσσαντ/ Ρωσίας/ Ιράν θα είναι νίκη των δυνάμεων που δυναμώνουν την επαναστατική τάση, θα τους απαντήσω : Όχι μόνο που το αντίθετο θα είναι ενίσχυση της αντεπαναστατικής τάσης που θα γίνει ακόμη πιο ισχυρή αν ηττηθούν οι Κούρδοι της Συρίας, η Ροζάβα, το ΠΚΚ και οι αριστερές προοδευτικές αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Τουρκίας και σε ένα άλλο βαθμό της Παλαιστίνης.

Το να διαλυθεί πλήρως η Συρία , όπως διαλύθηκε το Ιράκ ή αν έχουμε μια σημερινή Λιβύη ή ένα ακόμη Αφγανιστάν ,μάλλον θα είναι γλέντι για τους Αμερικανούς- και όχι μόνο- ιμπεριαλιστές και ήττα των προοδευτικών αριστερών λαϊκών δυνάμεων και της επαναστατικής τάσης.

Δημήτρης Αργυρός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *