σχόλια για την περιπέτεια του μικρού Βίκτορα- Λάμπρου

Το τέλος της περιπέτειας του μικρού Βίκτορα- Λάμπρου ανέδειξε ένα μεγαλύτερο ρήγμα με τις δυνάμεις και τους ανθρώπους που χουν αναλάβει την διαχείριση αυτής της απάνθρωπα απάνθρωπης κατάστασης, που σήμερα είναι οι κυβερνώντες του ΣΎΡΙΖΑ.  Για αυτό το λόγο ας μου επιτραπούν κάποια σχόλιο για το συγκεκριμένο ζήτημα:  

  • Η απόφαση να δοθεί το παιδί του Μαζίωτη και της Ρούπα στην γιαγιά ήταν μια μικρή νίκη του ανθρωπισμού και της λογικής, της κοινής λογικής, απέναντι στην κρατική βαρβαρότητα και την γραφειοκρατική αναλγησία των Συριζαίων. Και το γραφειοκρατική αναλγησία των Συριζαίων είναι η κομψότερη διατύπωση της υποταγής τους στο κράτος έκτακτης ανάγκης. Της συνειδητής τους μετατροπής σε ανθρώπους του κράτους έκτακτης ανάγκης. Όχι πως δυσκολεύτηκαν και πολύ να περάσουν σε αυτή την φάση, απεναντίας μόλις τους τέθηκαν αυτά τα καθήκοντα, με θέρμη και συνέπεια ,μετουσίωσαν τον ρόλο τους, με τρομακτική, τρομοκρατική,  συνέπεια. Με τέτοια θέρμη και συνέπεια που χουν ξεπεράσει τους δεξιούς και τους πασόκους, «αριστερή» συνέπεια για την πραγμάτωση και την εφαρμογή  της βαρβαρότητας.  Και από αυτή την οπτική όχι μόνο δεν θα μας λείψουν, απεναντίας ο Κούλης απέναντι τους μάλλον αποδεικνύεται τρομερά λίγος.
  • Κάποιοι φίλοι Συριζαίοι ανάγνωσαν αντιπολιτευτική κατάσταση στο όνομα των συμφερόντων του παιδιού και μας σήκωσαν το χέρι τι κάνουμε για τα άλλα παιδιά που είναι «μαντρωμένα» σε ιδρύματα: Ναι αναγνωρίζω μια αντιπολιτευτική διάθεση, αν και ενδόμυχα, περίμενα μια πιο αριστερή στάση σε σχέση με το παιδί του Μαζίωτη και της Ρούπα, αλλά σε σχέση με το ζήτημα της ένοπλης πάλης και των πολιτικών κρατούμενων. Τζίφος και απογοήτευση, αν και δε θα έπρεπε: Ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας πάντα ήταν και είναι αντεπαναστατικός. Όσο για την ιδρυματοποίηση και για το «μάντρωμα» των παιδιών στα ιδρύματα και εκεί φαίνεται η αποτυχία της διαχείρισης του Σύριζα. Μεγάλο σκάνδαλο τα ιδρύματα, τα  ιδρύματα των ΑμεΑ, των ιδρυμάτων των παιδιών ΑμεΑ, μεγαλύτερο- εγκληματικό-  σκάνδαλο η ιστορία με τις υιοθεσίες με την γραφειοκρατική διαχείριση των κρατικών υιοθεσιών να οδηγεί στις παράνομες υιοθεσίες.
  • Ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας ανήκουμε σε κάποιους, ούτε φυσικά ανήκουμε στο συλλογικό κεφάλαιο και εξουσία που ναι το κράτος. Ακόμη και αν χρειαστεί να χάσουμε την λευτεριά μας – για το χ, ψ, λόγο- ούτε το σώμα, ούτε το πνεύμα, ανήκει στο συλλογικό κεφάλαιο και την εξουσία. Για αυτό το λόγο είναι αδιανόητη έννοια η λέξη φυλακή, εξορία, τιμωρία, ποινή του θανάτου.  Υπάρχουν;  ναι υπάρχουν, όπως και η λέξη φτώχεια, ανεργία, πόλεμος, καπιταλισμός. Όσο αφορά το ζήτημα των παιδιών: υπάρχουν περιπτώσεις που το συγγενικό περιβάλλον αποδεικνύεται ακατάλληλο για το μεγάλωμα των παιδιών, το πλέον ακατάλληλο περιβάλλον για το μεγάλωμα των παιδιών είναι τα ιδρύματα.  Μα η οικογένεια δεν είναι η βάση της ιδιοκτησίας,  της εξουσίας και του κράτους. Ναι είναι, μα ταυτόχρονα το ίδρυμα και το κράτος είναι η γενίκευση, η καθολίκευση της ιδιοκτησίας, του κράτους και της εξουσίας, η  καθολίκευση της  έννοιας και της διαδικασίας περίφραξης του κοινού. Πεδία περίφραξης όπως είναι η εργασία, το εργοστάσιο, το ίδρυμα, η φυλακή, το νοσοκομείο και το σανατόριο. Από αυτή την οπτική η οικογένεια παραμένει η βάση της ιδιοκτησίας, της εξουσίας και του κράτους και ταυτόχρονα μια αντεστραμμένη κοινότητα που καλύπτει σε μεγάλο- ή σε ένα – βαθμό ανιδιοτελώς τις ανάγκες και τις επιθυμίες των μελών της. Μα δεν μπορούν να υπάρχουν εναλλακτικές αυτών των δομών περίφραξης; Θεωρητικά ναι υπάρχουν και πρακτικά υπήρξαν μόνο και όταν οι πολλοί, το πλήθος- έστω και για λίγο- είχε την εξουσία.  Σε αυτή την φάση η αντιοικογενιοκρατική λογική- με ιαχές: είστε με την πατρίδα, την θρησκεία και την οικογένεια από την αριστερά του Σύριζα ή κάποιων Συριζαίων βρωμάει κρατισμό. Είμαι τόσο ενάντια στο σύνθημα πατρίδα- θρησκεία-οικογένεια, όσο και ενάντια στο κρατισμό και την ιδρυματοποίηση. Και μην με ρωτάτε με τι είμαι, το γνωρίζεται; Με τις λαϊκές/ εργατικές  κομμούνες και την λαϊκή κινητοποίηση, όπως και με την αυτονομία του ολοκληρωμένου προσώπου/ ατόμου να επιλέξει αυτός τον τρόπο της συλλογικής/ και ατομικής/ του έκφρασης και αυτοσυνείδησης. Και φυσικά αυτό ισχύει και για τα παιδιά.…, και ας μη τα υποτιμούμε….
  • Απέναντι στην εξουσία του κεφαλαίου, απέναντι στην βία του κεφαλαίου, μόνο η βία, μόνο η εξουσία των ελεύθερων συλλογικοτήτων και των ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων είναι η απάντηση. Φυσικά το ζητούμενο είναι αν και κάτω από ποίες περιστάσεις και συνθήκες η βία και η εξουσία είναι της μορφής και των συνθηκών που δεν αναπαράγουν την αστική και κρατική βία και εξουσία. Και παρά τον ηρωισμό του το κίνημα της ένοπλης πάλης έχει αναπαράγει σε μεγάλο βαθμό και την κρατική και την αστική βία και εξουσία. Είτε μιλάμε για το κομμουνιστικό αντάρτικο, είτε για το αναρχικό αντάρτικο…
avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση