ευρώ ή δραχμή , μέσα ή εξω από την ΕΕ;;

Στο παρακάτω σχόλιο θα επικεντρωθώ στην σχέση και την αντίθεση  του ερωτήματος ευρώ/ δραχμή και έξω ή μέσα από την ΕΕ, σε σχέση με το ζήτημα της εξουσίας και την σχέση εθνικού/ διεθνικού.  Υπερβαίνοντας τόσο τις εθνοκεντρικές αυταπάτες όσο και το αστικό κοσμοπολιτισμό.  Ευρώ ή δραχμή ; όπως μπαίνει μάλλον ψευδοδίλλημα, πάρα το ρόλο και κυρίως το  φετιχισμό του νομίσματος, αυτό δεν είναι πάρα το υποφαινόμενο του φετιχισμού του εμπορεύματος.  Παρά τον φετιχισμό του νομίσματος, που είναι ένα σημείο/ έκφραση του φετιχισμού του εμπορεύματος, μια «μερικότητα» που λογιάζεται για καθολικότητα, δεν είναι άνευ νοήματος η συζήτηση περί αυτού, αρκεί να αντιμετωπίζεται ως αυτό που είναι,  και όχι ως αυτό που θέλουν να το εμφανίσουν.   

Και αντιμετωπίζοντας το ως αυτό που είναι να θέσουμε στο στόχαστρο την πραγματική αντίθεση, δηλαδή το κεφάλαιο- εργασία, την εξουσία του κεφαλαίου και το πώς θα την αντιμετωπίσουμε. Θέτοντας σε συζήτηση τις διαδικασίες της σύγκρουσης και της συντριβής της καπιταλιστικής εξουσίας. Και ταυτόχρονα της οικοδόμησης της «άλλης» εξουσίας, της σοσιαλιστικής, εργατολαϊκής, εξουσίας, μόνο έτσι έχει νόημα η συζήτηση για το νόμισμα και την εξουσία του.

Αλλιώς θα μιλάμε μέσα από την οπτική ενός καπιταλισμού με δραχμή  και όχι ενός καπιταλισμού με ευρώ. Αν και η ύπαρξη ενός ενιαίου νομίσματος σε διακρατική κλίμακα μάλλον την εμφάνιση κρίσης αυτής της μορφής παγκοσμιοποίησης εκφράζει, παρά την ακμή της.

Ταυτόχρονα το έξω ή μέσα από την ΕΕ όπως εκφράζεται από πολλές δυνάμεις αντανακλά ή παράγει αυταπάτες για την σχέση εθνικού / διεθνικού, για την δυνατότητα ή την αναγκαιότητα επιστροφής σε ένα κυρίαρχο έθνος- κράτος σε σχέση με την κυριαρχία των διεθνικών ολοκληρώσεων.

Αδυνατώντας να δουν ή να ερμηνεύσουν πως  ζούμε τόσο την κρίση των σημερινών ολοκληρώσεων όσο και την κρίση του έθνους- κράτους.  Και αυτό είναι εμφανές από το ποιες δυνάμεις και πια συμφέροντα εκφράζουν τις ολοκληρώσεις και ποιες δυνάμεις και πια συμφέροντα εκφράζουν το έθνος- κράτος.    Και στις δυο περιπτώσεις και σε σχέση/ αντίθεση μαζί τους  εκφράζεται και αντανακλάτε τόσο η κρίση των διακρατικών ολοκληρώσεων, όπως η ΕΕ του ευρώ ή και συνολικότερα της ΕΕ,  και του έθνους- κράτους. Και μην πάτε μακριά, δείτε και τα πρόσωπα που εκφράζουν τόσο την κρίση  των ολοκληρώσεων, ας πούμε ο Σόιμπλε ή ο Τράγκι ή και ο Σουλτς  και από την άλλη την επιστροφή σε μια εθνοκεντρικότητα, πχ Λεπέν και Τραμπ.  Νεοφιλελέδικος εκμαυλισμός από την νεοφασιστική βαρβαρότητα από την άλλη.

Και όπως πρέπει να πολεμάμε και τις δυο μορφές της κρίσης κυριαρχίας, δηλαδή τις ολοκληρώσεις και το έθνος- κράτος, έτσι πρέπει να πολεμούμε μαζί και τους αντιπρόσωπους τους, δηλαδή και τους νεοφιλελευθέρους και σοσιαλφιλελεύθερους κοσμοπολίτες και τους εθνοκεντρικούς φασίστες ή πατριδοκάπηλους, και κυρίως να τους πολεμάμε στην χώρα μας.

Το σύστημα είτε μέσα από την βαρβαρότητα, αν δεν υπερβεί την κρίση του, είτε υπερβαίνοντας την κρίση του, σε βάρος μας θα βρει τις ισορροπίες του, οικοδομώντας μια νέα σχέση εθνικού/ διεθνικού, δυναμώνοντας την σχέση τους , με την ηγεμονία να ξαναπέφτει στις πλευρά του διεθνικού.

Φυσικά πάντα υπάρχει και η ελπίδα να οικοδομηθεί μια άλλη σχέση εθνικού ή τοπικού ή περιφερειακού/ διεθνικού  σε μια πραγματική σοσιαλιστική κατεύθυνση. Μια διαδικασία που θα ανοίξει το δρόμο στην επόμενη φάση του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Και μόνο από αυτή την οπτική πρέπει να συνδυαστεί και το σύνθημα / προοπτική έξω από το ευρώ, έξω από την ΕΕ.  Δίχως εθνοκεντρικές καπιταλιστικές αυταπάτες, δίχως τις αυταπάτες του «σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα» ή τις αυταπάτες μιας λαϊκής οικονομίας / εξουσίας  σε μόνο μια χώρα  και δίχως  να μετατρέπουμε την αντικαπιταλιστική πάλη σε ένα στάδιο ή προ-στάδιο  πριν  το σοσιαλισμό.

Με άλλα λόγια η έξοδος από το ευρώ/ ΕΕ δεν μπορεί παρά να συνδυαστεί με την  καταστροφή του καπιταλιστικού έθνους-κράτος και την ταυτόχρονη οικοδόμηση της εργατικής αντιεξουσίας στην κατεύθυνση της περιφερειακής/ διεθνικής/ βαλκανικής/ ευρωπαϊκής και παγκόσμιας σοσιαλιστικής δημοκρατικής ισοπολιτείας των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων», που θα είναι η διαλεκτική υπέρβαση του εργάτη που ακόμη και ως συνειδητοποιημένος προλετάριος παραμένει εντός της σχέσης κεφάλαιο- εργασία.

Φυσικά αποτελεί άλλης τάξεως ερώτημα αν και σε ποιο βαθμό στις σημερινές συνθήκες είναι δυνατή η οικοδόμηση μιας τέτοιας σοσιαλιστικής πρότασης.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση