συλλογικότητες : πως να αποφεύγουμε α-νόητες αψιμαχίες

Με αφορμή μια συζήτηση για το χαρακτήρα ενός συλλόγου, ενός αθλητικού συλλόγου, σε σχέση με ένα άλλο σύλλογο, ας πούμε ένα σύλλογο γονέων, που τους συνδέει μια σχέση κοινής καταγωγής, κοινής πορείας, και σαφώς φιλικής σχέσης θα σχολιάσω τα κάτωθι.

Στην ζωή τα παιδιά νιώθουν μεγάλη, μέγιστη, ευγνωμοσύνη στους γονείς, αλλά σε ένα ψυχαναλυτικό επίπεδο πρέπει να τους “σκοτώσουν” για να ενηλικιωθούν, αλλιώς παραμένουν παιδιά και δεν μεγαλώνουν, δεν αναπτύσσονται, δεν ωριμάζουν. Πεθαίνουν παιδιά, κάνοντας τα λάθη των παιδιών, ενώ τους χρεώνονται οι ευθύνες των μεγάλων. Ενώ κάνοντας μια ιστορική, και ολίγον φιλοσοφική αναδρομή, μάλλον αυτό πάθαμε και ως Έλληνες, σε σχέση και με αυτό που είπαν οι ιερείς της Αιγύπτου στον Πλάτων, πως οι Έλληνες, οι αρχαίοι Έλληνες , παραμένουν πάντα παιδιά. Και εμείς γερασμένα παιδιά. Στην ίδια κατεύθυνση οι γονείς δεν πρέπει να βλέπουν τα πράγματα από μια ιδιοκτησιακή οπτική αλλά να βοηθούν τα παιδιά να αυτονομηθούν ή να τους βοηθήσουν να τους “σκοτώσουν” γιατί έτσι η σχέση τους θα μπει σε μια άλλη φάση, ουσιαστικά πιο παραγωγική και δημιουργική, βοηθώντας και τον εαυτό τους και τα παιδιά τους να ωριμάσουν. Το ίδιο ισχύει με ένα “γεννήτορα” σύλλογο σε σχέση με ένα παράγωγο σύλλογο, δηλαδή μέσα στην αυτονομία των επιπέδων ότι ισχύει για το διατομικό επίπεδο ισχύει και για το συλλογικό.

Τα πράγματα και κυρίως τα γεγονότα, όσο και αν θέλουμε ή δεν θέλουμε, μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, θέλουμε να ακούσουμε ή δεν θέλουμε να ακούσουμε, τα πράγματα και κυρίως τα γεγονότα, παραμένουν πολιτικά. Αρκεί να κατανοούμε πως το πολιτικό δεν ταυτίζεται πάντα με το κομματικό, το κομματικό είναι στοιχείο, μέρος, τμήμα του πολιτικού, και δεν ταυτίζεται πάντα. Ενώ στην πλειοψηφία των περιπτώσεων όταν έχουμε ταύτιση το πολιτικό εκπίπτει σε απολιτικό. Η πολιτική είναι μια στάση ζωής, ένα συστατικό στοιχείο των “μορφών ζωής”, των ατομικοτήτων και των συλλογικοτήτων που τείνουν, φιλοδοξούν, και αγωνίζονται να κατανοήσουν, να ερευνήσουν, να δομήσουν και να συνειδητοποιήσουν το τι και πως παίζεται, να αποκτήσουν την “εξουσία” επί των όρων ζωής. Και αυτό ισχύει ακόμη για κάθε μορφή συλλογικότητας ακόμη και για τις τυπικά αθλητικές συλλογικότητες.

Και πολιτικό ζήτημα- με αυτή την πλατιά και παραγωγική- λογική είναι το να λειτουργεί ένας αθλητικός σύλλογος- ως ένα κοινωνικό κίνημα. Δηλαδή ως ένα κίνημα που θα φιλοδοξεί να αναπτύξει πολύπλευρες και πολυσύνθετες δεξιότητες, στην συναντίληψη νους υγιής εν σώματι υγιεί”. Και αυτό δεν απαιτεί μόνο ένα δικό του τόπο, μια δική του βάση, αλλά και μια ολοκληρωτικά αυτόνομη λογική, σκέψη, και πορεία. Έχοντας όμως ένα δικό του χώρο, μια δική του βάση, που να ικανοποιεί κάποια στάνταρς τότε δημιουργούνται οι δυνατότητες και οι δυναμικές, δημιουργούνται οι υλικές προϋποθέσεις για να υπάρξει σε πρώτο βαθμό η αυτόνομη παρουσία, και σε ένα δεύτερο βαθμό να υπάρξει η πολύπλευρη και πολυσύνθετη ανάπτυξη του οργανισμού, ως μια υλικοπνευματική ολότητα.

Γιατί αλίμονο αν δεν προσεγγίσουμε ένα σύλλογο, ένα σωματείο, όχι μόνο ως ένα κοινωνικό κίνημα, που θα παράγει πολιτισμό, αλλά και ως ένα οργανισμό, μια υλικοπνευματική ολότητα που θα αναπτύσσεται, θα ωριμάζει και θα παράγει έργο.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση