Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Δυνατή και αναγκαία μόνο μια σοσιαλιστική αυτοδιαχειριζόμενη Ευρώπη

by Δημήτρης Αργυρός on 27 Μαρτίου 2017

Αλήθεια τι αντανακλούν οι λογικές και οι διεργασίες μιας ΕΕ πολλών ταχυτήτων, πάνε πίσω το εγχείρημα  ή του δίνουν μια νεα δυναμική. Ύστερα από 60 χρόνια  είναι δυνατή και αναγκαία μια ενωμένη Ευρώπη. Η απάντηση που εκ εξαρχής δίνω, είναι πως ναι. Όχι όμως αυτή η «ενωμένη Ευρώπη» που ούτε ενωμένη είναι, ούτε Ευρώπη. Μα μια  σοσιαλιστική αυτοδιαχειριζόμενη ευρώπη…

Οι άνθρωποι μπαίνοντας στην φάση της ανθρωπομεταμορφωσή τους, δημιουργώντας τις πρώτες κοινότητες τους, επιχείρησαν, είχαν την περιέργεια, την επιθυμία να δουν τι υπάρχει στο διπλανό χωριό, στην διπλανή πόλη, στην διπλανή περιοχή.  Δεν είχαν μόνο την περιέργεια ή την επιθυμία, άλλα οι ανάγκες τους οδήγησαν να συνάψουν και σχέσεις μαζί τους.

Σχέσεις όχι πάντα ισότιμες και ειρηνικές, αλλά σχέσεις εξουσίας, επιβολής, καταπίεσης και εκμετάλλευσης.  Μια κατάσταση πραγμάτων που στην ιστορική ταξική περίοδο πήρε χαρακτήρα γενικευμένης βαρβαρότητας που οδήγησε στην οικοδόμηση, στην δημιουργία των πρώτων αυτοκρατοριών, που ταυτόχρονα όμως αποτέλεσαν την κοιτίδα των πρώτων οργανωμένων πολιτισμένων κοινωνιών.

Στην ιστορία των ταξικών κοινωνιών πολιτισμός και βαρβαρότητα πάνε μαζί. Αυτές οι πρώτες οργανωμένες αυτοκρατορίες, ήταν οι πρώτες μορφές παγκοσμιοποιημένων ολοκληρώσεων, ήταν οι πρώτες απόπειρες το μερικό να συναντήσει ή και να νιώσει την ουσία του καθολικού.

Με ένα τρόπο και σε ένα βαθμό ποιοτικά και ποσοτικά τρομερά ελλειπτικό, με το ανισόμετρο, παρά τον συνδυασμένο χαρακτήρα του, να ηγεμονεύει επάνω στο συνδυασμένο, συνδυασμένο που εκφράζεται και αντανακλά μια μερική κίνηση και εικόνα ακόμη.

Ταυτόχρονα με την κίνηση της παραγωγής των αυτοκρατοριών, στο επίπεδο του τοπικού, των πόλεων- κρατών, δημιουργούνται εξαιρετικά σπουδαία γεγονότα, γεγονότα που δίνουν έμφαση στην αυτονομία, στην ανεξαρτησία, στην αυτοδιάθεση, στην δημοκρατική συγκρότηση, στο άτομο και στην έννοια του πολίτη.

Η δημοκρατία γεννιέται στα μικρά μεγέθη και στα εύφορα εδάφη, δίπλα στην θάλασσα που δίνει ένα ανοικτό χαρακτήρα στο τοπικό. Η φιλοσοφία και η δημοκρατία δεν μπορούσε παρά να γεννηθεί σε αυτό το ανοικτό ορίζοντα, με το τοπικό να ενοποιείται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, τόσο ποσοτικά, αλλά κυρίως ποιοτικά με το συνδυασμένο.

Με την ρωμαϊκή αυτοκρατορία στην ρεπουμπλικανική, δημοκρατικής φάση της, να αλληλεπιδρά στο ανώτερο βαθμό σε σχέση με το τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο, σε σχέση με την ανισόμετρη και συνδυασμένη ιστορική κίνηση.

Η παρακμή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας οδήγησε σε μια κρατική αποσάθρωση στην δύση, και στην παραγωγή μιας νέας παγκοσμιότητας, μιας νέας χριστιανικής παγκοσμιότητας στην ανατολή.

Παγκοσμιότητα που μες στους μεγαλοπρεπείς βυζαντινισμούς της παγίωσε τις δυναμικές κοινωνικές κινήσεις και δεν επέτρεψε στην συνδυασμένη κινητικότητα να πάρει κεφάλι. Απεναντίας η ανοδική πορεία των πραγμάτων σε ανατολή και δύση μπλοκαρίστηκε και ένα καθοδικό κύμα οδήγησε σε μια περίοδο γενικευμένης βαρβαρότητας.

Ο μεσαίωνας από πολλές πλευρές ποιοτικά και ποσοτικά και ειδικότερα στην δύση είναι η χαρά του ανισόμετρου και της δυναμικής αποσάθρωσης του συνδυασμένου χαρακτήρα της ιστορικής κίνησης.

Κοινωνική, πολίτικη και πολιτιστική αποσάθρωση από την μία στην δύση και μπλοκάρισμα της κίνησης στην ανατολή, με την Οθωμανική αυτοκρατορία να παίρνει την θέση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αντίθετα η αποσάθρωση της δύσης μες στο διάβα του ιστορικού χρόνου επέτρεψε νέες κοινωνικές , πολιτικές και πολιτιστικές δυνάμεις να αναδειχθούν και να ηγεμονευόσουν. Σε αυτή τους την κίνηση σημαίνοντα ρόλο έπαιξε και το νέο επιστημονικό μοντέλο, οι τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις.

Με την αποικιοκρατία και τον αστισμό να εκφράζουν την νέα δυναμική των πραγμάτων, την νέα δυναμική της συνδυασμένης κίνησης, συνισταμένη τόσο των κοινωνικών και πολιτικών ανοδικών ρευμάτων όσο και των τεχνολογικών και επιστημονικών εξελίξεων.

Στην σύγχρονη εποχή από την μια οι κοινωνικές δυναμικές και οι τεχνολογικές και παραγωγικές επαναστάσεις δίνουν στο συνδυασμένο -ποιοτικά και ποσοτικά- ένα ολιστικό χαρακτήρα, καθολικότερο από κάθε άλλη φορά. Με το δυνάμει και ενεργεία σοσιαλιστικό χαρακτήρα του συνδυασμένου για δεκαετίες να δίνει ρυθμό στο ανοδικό κοινωνικό κύμα.

Και από την άλλη ο στενός και κλειστός χαρακτήρας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και η ιμπεριαλιστική αδηφαγία κάνουν το ανισόμετρο, όσο ποτέ ανισόμετρο. Με τον ιμπεριαλιστική σαπίλα να πολιτικοποιεί την μικροαστικά αδημονία και βαρβαρότητα στο πρόσωπο του φασισμού/ ναζισμού

Με αποτέλεσμα στον 20ο αιώνα μέσα σε λίγες δεκαετίες να έχουμε δυο παγκόσμιους πολέμους, που στην περίπτωση του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, να φτάνει την ανθρωπότητα στα όρια εκβαρβαρισμού της. Όσες και αν είναι οι διαφωνίες μας με την σταλινική ηγεσία της ΕΣΣΔ δίχως τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της, η ανθρωπότητα θα είχε κυλήσει στην φασιστική ναζιστική βαρβαρότητα.

Ο πρωτοπόρος αντιφασιστικός της χαρακτήρας και ο ρόλος της που έπαιξε στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο είχε ως τίμημα για την ίδια να ενισχυθούν οι γραφειοκρατικές παραμορφωτικές ανισόμετρες τάσεις σε βάρος του δυνάμει και ενεργεία συνδυασμένου χαρακτήρα της κοινωνικής της βάσης, ολοκληρώνοντας την σταλινική αντεπανάσταση, με την εισαγωγή ως κυρίαρχο μοντέλο του νόμου της αξίας. Για μια ακόμη φορά στην ανατολή μπλοκάρεται η ανοδική κοινωνική κίνηση και στην δύση με την αλλαγή του βιομηχανικού και τεχνολογικού παραδείγματος, κερδίζει όσα έχει χάσει από το στενό χαρακτήρα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Η αναγκαιότητα της ενωμένης Ευρώπης δεν εκφράζει μόνο τις ανάγκες του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να βρεθεί ενωμένο απέναντι στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ ή απέναντι στους λαούς και τις εργατικές της τάξεις. Εκφράζει βαθύτατες αναγκαιότητες του συνδυασμένου χαρακτήρα των κοινωνικών δυναμικών και των τεχνολογικών επαναστάσεων. Μόνο που δεν μπορούσε και δεν μπορεί να ολοκληρωθεί στα καπιταλιστικά, ιμπεριαλιστικά πλαίσια, όπως σωστά είχε πει ο Λένιν. Η μόνη δυνατή, η μόνη αναγκαία ενωμένη Ευρώπη, είναι η σοσιαλιστική Ευρώπη.

Οι παγκόσμιες εξελίξεις ύστερα από το “89” οδήγησαν από την μια στην αποσάθρωση και την κατάρρευση των σοσιαλιστικών μοντέλων και από την άλλη σε μια σχεδόν αυτοκρατορική παγκοσμιοποιημένη ενοποίηση με τις χώρες και τις οικονομίες όσο ποτέ να αλληλεπιδρούν και να αλληλοεξαρτώνται, αλλά και ταυτόχρονα το ανισόμετρο όσο ποτέ να παίρνει ένα τόσο διευρυμένο και καθετοποιημένο χαρακτήρα.

Η εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού είναι η εποχή των πλέον ολοκληρωμένων και ολιστικών τεχνολογικών, πολιτικών και πολιτιστικών αλληλεπιδράσεων και αλληλεξαρτήσεων και από την άλλη των πλέον βαθέων εκφράσεων της οικονομικής, παραγωγικής, τεχνολογικής, περιβαλλοντολογικής, πολιτικής και πολιτιστικής ανισομετρίας.

Το ανισόμετρο είναι όσο ποτέ καθολικά ανισόμετρο και το συνδυασμένο είναι όσο ποτέ καθολικά συνδυασμένο και αυτή η αντίθεση δεν φαίνεται να μειώνεται, απεναντίας η τάση είναι να βαθαίνει ποιοτικά και ποσοτικά σε βαθμό που κάνεις, μα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις.

Πόσο μάλλον που σε παγκόσμια κλίμακα ηγεμονεύουν καθοδικές πολιτικά και κοινωνικά δυναμικές και μια νέα μορφή ιμπεριαλιστικού φασιστικού εκβαρβαρισμού- με την μια ή την άλλη μορφή- παίρνει κεφάλι. Η ΕΕ των πολλών ταχυτήτων αυτή την καθοδική δυναμική εκφράζει σε βάρος και των παλαιών αστικών κοσμοπολίτικων αντιλήψεων για μια πραγματική ενωμένη Ευρώπη.

Σήμερα έχουμε μια διπλή κρίση ταυτότητας, από την μια την κρίση της ταυτότητας του έθνους- κράτους και ταυτόχρονα των παγκοσμιοποιημένων διαδικασιών και περιφερειακών ενοποιήσεων. Πρόκειται για μια κρίση που η μια πλευρά θρέφει την άλλη, καθώς η μια αλληλοεξαρτάται από την άλλη, όπως περίπου συμβαίνει με την αντίθεση κεφάλαιο- εργασία ή με την αντίθεση μέσων παραγωγής και σχέσεων παραγωγής. Η εν λόγω δυναμική της συνδυασμένης ανάπτυξης δένεται αλληλένδετα με το ανισόμετρο χαρακτήρα τους και οδηγεί στην έκρηξη των παγκόσμιων αντιθέσεων.

Μου φαίνεται παράξενο το πράγμα να κυλήσει με ένα ομαλό, γραμμικό και κανονικό τρόπο. Το ζήτημα που παραμένει ανοικτό είναι με πια μορφή θα εκφραστεί η μη- γραμμικότητα, η μη- κανονικότητα, η πολιτική και κοινωνική ανωμαλία.

Και αν αυτή χρωματιστεί με ανοδικά πολιτικά και κοινωνικά διακυβεύματα, όπως ενός νέου επαναστατικού σοσιαλιστικού διαφωτισμού ή αν χρωματιστεί από την ολοκληρωτικά καπιταλιστική, ιμπεριαλιστική και νεοφασιστική βαρβαρότητα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *