Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Για τις ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης

by Δημήτρης Αργυρός on 6 Απριλίου 2017

Προχθές αγόρασα το νέο βιβλίο του Ε. Μπιτσάκη «οι θύελλες της προόδου», και το πρώτο πράγμα που διάβασα είναι το 5ο κεφάλαιο που αφορά την ΕΕ. Σε αυτό το κεφάλαιο πολύ σωστά  δικαίως κριτικάρει την ΕΕ ως ένα προϊόν, ένα μηχανισμό του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί.  

Ταυτόχρονα -και πάλι δικαίως και σωστά- κριτικάρει μια θέση που λέει έξω από την ΕΕ και έξω από το ευρώ, όταν αυτή δεν θέτει το ζήτημα της οικοδόμησης των ενωμένων σοσιαλιστικών πολιτειών της Ευρώπης.  Θεωρώντας πως- σκέτα/ νέτα- το έξω από την ΕΕ/ ευρώ οδηγεί σε μια επιστροφή στο έθνος/ κράτος, σε μια προηγούμενη φάση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Επίσης γράφει πως μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί να παίξει ένα ρόλο μιας συνολικής αλλαγής στο επίπεδο της Ευρώπης. Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα: Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια τέτοια κυβέρνηση, γιατί αν ήταν μάλλον ατυχήσαμε, και δεν μπορεί μια κυβέρνηση, στο βαθμό που την εξουσία την έχουν οι αστοί, και τα σύμμαχα στρώματα τους.

Αν δεν είναι αυτή η κυβέρνηση για την οποία μιλάει ο Ε. Μπιτσάκης, τότε για τι είδους αριστερή κυβέρνηση μιλάει; Για μια κυβέρνηση που θα βγει μέσα από των δομών  εξουσίας του οργανωμένου εργαζόμενου λαού; Ε τότε μάλλον μιλάμε για μια επαναστατική διαδικασία που δεν δύναται να μείνει στο «λάκκο των λεόντων» όπως είναι η ΕΕ.

Μιλάμε για μια διαφορετικού τύπου διαδικασία,  που κινείται σε μια αντικαπιταλιστική μεταβατική προοπτική, με την εξουσία και τις παραγωγικές δομές να περνούν μέσα από τα αυτοδιαχειριζόμενα εργατικά συμβούλια. Όχι δεν μιλάω για ένα ουτοπικό και αντιδραστικό «σοσιαλισμό σε μόνο μια χώρα» αλλά για μια διαρκή και αδιάκοπη επαναστατική διαδικασία, με ανοικτό το θετικό ή το αρνητικό αποτέλεσμα.

Από την δική μου οπτική το ΚΚΕ έχει ένα δίκιο όταν συνδέει την έξοδο από την ΕΕ-ευρώ με την λαϊκή εξουσία, άδικο όταν και εφόσον ταυτίζει αυτή την λαϊκή εξουσία με την αντιδραστική θεωρία του  «σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα», πόσο μάλλον όταν και αυτή την προοπτική την βάζει , την τοποθετεί στο μακρινό μέλλον.

Κατά συνέπεια αυτό που μένει είναι η θέση πως κάθε έξοδος από την ΕΕ- ευρώ, είναι καταστροφική για τα λαϊκά στρώματα, που είναι αν παραμείνει η εξουσία στην αστική τάξη.

Μα είναι δυνατή μια τέτοια προοπτική στις σημερινές συνθήκες; Λυπάμαι αν θεωρούμε, αν πιστεύουμε πως δεν είναι τότε να το κλείσουμε το μαγαζί.

Ή να ασχοληθούμε με το κοινωνικό μόνο, στηρίζοντας έμμεσα ή άμεσα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως σε μεγάλο βαθμό πράττει όλη η αριστερά, ακόμη και το ΚΚΕ ή και εμείς σε ένα βαθμό, ή το πράττει η αναρχία.  Ακόμη και αν αυτό το πράττουμε από αδυναμία ή απουσία στρατηγικής/ τακτικής, αυτό δεν αλλάζει τα δεδομένα, το αποτέλεσμα μετράει.

Επομένως το πρωτεύον είναι ο πρακτικός και ιδεολογικός  αγώνας- με όλα τα μέσα- για την εργατική σοσιαλιστική εξουσία, που η κατάκτηση της θα οδηγήσει στην αναγκαστική έξοδο μας από την ΕΕ-ευρώ.

Μια κίνηση που ίσως αποτελέσει το εναρκτήριο λάκτισμα για να διαμορφωθεί  ένα ρεύμα, μια κίνηση, μια διαδικασία που θα καταστρέψει την ΕΕ, δημιουργώντας τις συνθήκες για την πανευρωπαϊκή σοσιαλιστική οικοδόμηση, για τις ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης.

Πρόκειται για μια ανοικτή διαδικασία καταστροφής του παλαιού και οικοδόμησης του νέου, δίχως να υπάρχουν οι αυταπάτες πως αυτό που ονομάζουμε νέο, δεν έχει και το παλαιό ή στοιχεία του παλαιού, ή πως ότι εμπεριέχεται στο παλαιό είναι για πέταμα, ούτε πως το νέο, και στην συγκεκριμένη περίπτωση ο σοσιαλισμός θα είναι μια διάφανη- καθαρή και χωρίς αντιθέσεις- διαδικασία.

Ένα είναι το βέβαιο όταν δεν αναπτύσσονται ή και δεν δυναμώνουν ανοδικές κοινωνικές δυναμικές τόσο το μπλοκάρισμα των κοινωνικών δυναμικών, οδηγούν σε μια αντίστροφη καθοδική πορεία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *