Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Σε τι πιστεύω, αν πιστεύω

by admin on 19 Απριλίου 2017

null

Μα τι γίνεται με σένα που πιστεύεις, αν πιστεύεις και  γιατί δείχνεις τέτοιο σέβας ή και συμπάθεια στις θρησκείες και δη τις μονοθεϊστικές, με ρωτούν συχνά καλοπροαίρετα, κακοπροαίρετα ή και προβοκατόρικα γνωστοί, φίλοι ή και σύντροφοι.

Καταρχήν σε ένα μεγάλο βαθμό δείχνω σεβασμό σε κάθε μεγάλη ή μικρή πνευματική παράδοση ως ένα στοιχείο αναζήτησης της καθολικής αλήθειας. Και που ως τμήμα μιας καθολικής αλήθειας η κάθε πνευματική παράδοση συνομιλεί με τις υπόλοιπες δίχως να χει αξίωση ισχύος να εμφανιστεί ως αυτή που κατέχει την απόλυτη αλήθεια, θέτοντας τις άλλες στην «παρανομία». Μου φαίνεται αδιανόητο κάποιος ή κάποια παράδοση να θεωρεί τον εαυτό της ως τον απόλυτο  φορέα τα καθολικής αλήθειας, για αυτό το λόγο πλέον ρέπω σε ένα γνωσιολογικό σχετικισμό και συγκρητισμό, δίχως να θεωρώ πως μεταμοντερνίζω, αγαπώντας τόσο τους σοφιστές όσο και τον Πλάτωνα, αγαπώντας τους σούφι μυστικούς, αυτούς τους συγκρητιστές της πίστης, που θέτουν το συναίσθημα , τον έρωτα,  την πράξη και την πίστη επάνω από την διάνοια και τις ηθικές αρχές.

Από την άλλη δεν αποδέχομαι οι πνευματικές παραδόσεις που θέτουν τον εαυτό τους σε θέση ισχύος  να αποκτούν υλική θεσμική δύναμη που τις μετατρέπει σε εξουσίες, σε απόλυτες εξουσίες που κυβερνούν, εξουσιάζουν τις ψυχές και τα σώματα των ανθρώπων , περιφράζοντας και περιορίζοντας την ελευθερία τους.  Για αυτό το λόγο  είμαι ενάντια και στην χριστιανική, εβραϊκή και μουσουλμανική θρησκεία. Η κάθε μία από αυτές τις πίστες αγωνίζονται για το μονοπώλιο της πίστης, μετατρέποντας την πίστη σε εξουσία. Η αλήθεια είναι πως παρόμοια έπραξαν και οι άθεες θρησκείες, είτε ονομάζονταν φιλελευθερισμός, είτε και κομμουνισμός. Το αίτιο βρίσκεται  στην μεταβίβαση της δύναμης μας  σε αλλότριες δυνάμεις, με αποτέλεσμα να μετατρέπεται η δική μας δύναμη σε εξουσία επί των σωμάτων και των ψυχών μας.  Η χειρότερη όλων των καταστάσεων είναι να ταυτίζονται πνευματική, οικονομική και πολιτική εξουσία, κατά συνέπεια ,πάρα το αστικό χαρακτήρα της, έχει νόημα η διάκριση των εξουσιών, μια πραγματική ισχυροποίηση της διάκρισης των εξουσιών, γιατί αυτό που ζούμε τώρα είναι μια ταύτιση των εξουσιών υπό την κυριαρχία των συγκεκριμένων υλικών ολιγαρχικών, καπιταλιστρικών συμφερόντων.

Αλλά ας προσπαθήσω να απαντήσω στην καρδιά του ερωτήματος: Πιστεύω στο άνθρωπο και τις δυνατότητες του, στον κοινωνικό άνθρωπο και τις δυνατότητες του, μπορεί και έχει κάνει θαύματα που έχουν δώσει σε μεγάλο βαθμό απαντήσεις, αλλες όμως απαντήσεις παραμένουν αναπάντητες με διαφορετικό χαρακτήρα και πρόσημο σε κάθε εποχή, ενώ  γεννιούνται και νέα ερωτήματα με βάση την ιστορική και τεχνική εξέλιξη. Επίσης νομίζω είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξει ποτέ μια εντελώς διαφανής κοινωνία, μια κοινωνία δίχως ερωτήματα, όσο τέλεια και ώριμη κι είναι. Ταυτόχρονα δεν έχω μια αφελή ανθρωποκεντρική πίστη, τα εγκλήματα της ανθρωπότητας δεν τα έπραξαν κάποιοι τρελοί ή κάποιες τρελές εξουσίες εις βάρος της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Τα έπραξαν άνθρωποι που λειτούργησαν συλλογικά κάτω από το λάβαρο μιας πίστης, πίστης που υπόσχονταν την αλήθεια και την ελευθερία, και συχνότατα στρωμένα με το χαλi των καλύτερων προθέσεων. Δισεκατομμύρια  δε,  ζούνε μέσα στο φόβο, την ηθική, συναισθηματική και οικονομική εξαθλίωση, ζώντας και πεθαίνοντας, αγωνιζόμενοι για το επιούσιο, όπως κάθε ζώο, μόνο που τα ζώα δεν σκοτώνουν μαζικά για ιδέες, ο άνθρωπος το κάνει.  Να όμως που ο άνθρωπος μπορεί να κάνει και έχει κάνει και θαύματα και αν η ανθρωπότητα επιβιώσει, αναπτυχτεί περαιτέρω και κάποια στιγμή ωριμάσει σε αυτόν θα οφείλεται. Αν….. !!

Όχι δεν πιστεύω στο θεό σε μια δύναμη έξω από εμένα, ικανή και δυνατή να με καταστρέψει και να με σώσει, αυτός ο θεός πάρα είναι ανθρωποκεντρικός και είναι ίσως μια καλύτερη και ολοκληρωμένη εκδοχή του ανθρωποκεντρικών ολύμπιων θεών.  Υπάρχει μια ανώτερη δύναμη, μια θεϊκή δύναμη, υπάρχει μια σκοποθεσία και σκηνοθεσία στο σύμπαν; Δεν ξέρω, δεν έχω στοιχεία, αν και μου φαίνεται αδιανόητο να γίνονται όλα  επί ματαίω.  Χεγκελιανά και από μια άλλη άποψη  Αριστοτελικά δεν είδαμε την ολοκλήρωση της εμφάνισης του απόλυτου πνεύματος ή το Τέλος για να δούμε που και πως θα εμφανιστεί η κουκουβάγια της Αθηνάς  ή τι τραγούδι θα πει ο ποιητής.  Και δεν νομίζω να προλαβαίνουμε ούτε το ένα, ούτε το άλλο, αν υπάρξει μια τέτοια τελική εμφάνιση ή ένα τέτοιο Τέλος.

Παλαιότερα  φοβόμουν την επόμενη μέρα που θα έχω ξεχάσει να πάρω ανάσα, φυσικά δεν είχα και δεν έχω  καμιά ελπίδα και αυταπάτη για τις ανθρωποκεντρικές εκδοχές και εικόνες του παραδείσου και της κόλασης, ούτε για τις εικόνες για τα λιβάδια και λουλούδια που έβλεπαν άνθρωποι που βρεθήκαν για λίγο στο μηδέν.  Οι πρώτες εικόνες  είναι βέβαιο πως επρόκειτο για διανοητικές κατασκευές, ενώ οι δευτέρες για την  παραγωγή του ασυνειδήτου,  προετοιμάζοντας τον σώμα για την μετάβαση στο μηδενικό επέκεινα.

Λοιπόν όπως είπα παλαιότερα φοβόμουν την μέρα που θα χω ξεχάσει να πάρω αέρα, σήμερα όχι τόσο, περισσότερο ανησυχώ να ζήσω με αξιοπρέπεια σε ελευθερία και κοινότητα, προσφέροντας και παίρνοντας αγάπη. Δίνοντας και παίρνοντας αγάπη, αυτή την κοσμική δύναμη,  φτιάχνουμε ένα παράδεισο- ατομικό και κοινοτικά- επί γης, που μου είναι αδιάφορο αν μετατραπεί σε υποστασιακή ενεργειακή παραδεισένια αγάπη μετά θάνατω. Κακά τα ψέματα,  μεσα σε ένα ωφεμιλιστικό πλαίσιο, στο βάθος, βάθος, ευελπιστώ πως αυτή η ενεργειακή υποστασιακή παραδεισένια αγάπη θα με ακολουθήσει με ένα άφατο τρόπο και μετά θάνατω, όπως θα ακολουθεί το μίσος σε όσους ζουν σκοτεινά. Και από αυτή την οπτική η σωτηρία μας είναι έργο και λόγο της ενθάδε ύπαρξης και πράξης, ύπαρξη και πράξη αγάπης.  Ναι μάλλον κατά βάθος παραμένω ένας αδιόρθωτος χριστιανός.

Τιμώ τον Χριστό όχι ως  θεάνθρωπος, υιός του θεού και τα συναφή. Τον τιμώ ως επαναστάτη, τιμώ την επαναστατική μεσσιανική δυναμική του πρωτογόνου χριστιανισμού προτού μετατραπεί σε εξουσία. Την επαναστατική δυναμική του αγαπάτε αλλήλους, την  οικουμενικότητα του, την κοινοκτημοσύνη του. Και με αφήνει αδιάφορο αν υπήρξε ή δεν υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο, υπήρξε και υπάρχει το μήνυμα του, η δυναμική του που βρίσκεται αντίκρυ από κάθε εξουσία ακόμη και από αυτή του χριστιανισμού ως εξουσία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *