Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

«σωκρατική μύγα» και «ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί»

by Δημήτρης Αργυρός on 27 Απριλίου 2017

Τι ποιει η εποχή μας : Ιδιωτικό, κρατικό ή κοινωνικό ή καλύτερα αυτοδιαχειριζόμενα κοινό; Και σε πια βάση , σε τι υποκείμενο γίνεται η αναφορά   : Αστός, καπιταλιστής, εργάτης και προλετάριος ή καλύτερα «ελεύθερος συνεταιρισμένος παραγωγός»; Ειναι σαφές πως  πρόκειται για μια δύσκολη εξίσωση ενταγμένη στην πολυσυνθετικότητα των αντιθέσεων και των αντιθετικών ζευγών.  Με αντικειμενικές και υποκειμενικές συνισταμένες, μια δυσκολοεπίλυτη  άρρητη εξίσωση που μας έχει ταλανίσει και θα μας ταλανίσει για καιρό.

Μιλάμε για μια άρρητη εξίσωση που έχει μια επιπλέον δυσκολία:  στην απεικόνιση της και στην πολυσυνθετικότητα εμφανίζεται μεταμφιεσμένη, μεταμφιεσμένη σε τέτοιο βαθμό που έχουν χαθεί  οι πραγματικές αντιθέσεις, και περισσότερο έχει  χαθεί η προοπτική.  Ενώ είναι συχνότατο φαινόμενο τα μέρη της εξίσωσης να στρατεύονται σε αλλότριες υποθέσεις και να μεταλλάσσονται σε πράκτορες αντίπαλών δυνάμεων.

Είμαστε τμήματα, μέρη της εξίσωσης και ταυτόχρονα δυνητικά μετατρεπόμαστε σε μαθηματικά στρατηγικά πνεύματα που θα πρέπει να την επιλύσουν και να οδηγηθούμε πέρα από αυτήν .

Στην πρώτη  θέση βρισκόμαστε μέσα στην κίνηση της εξίσωσης στην δεύτερη βρισκόμαστε επάνω από την κίνηση,  ναι είναι όντως μια δύσκολη κατάσταση να βρισκόμαστε μέσα και επάνω από την αντιθετική κίνηση της εξίσωσης.

Στην πρώτη είναι αναγκαίο να μετέχουμε με πάθος στην κίνηση στην δεύτερη να δρούμε με λογισμό, στην ενότητα των δυο να μετέχουμε και να ζούμε με λογισμό και με όνειρο, όπως θα έλεγε και ο ποιητής.

Κάπως ξεστράτισα στην σκέψη και επανέρχομαι στην σημερινή εικόνα: Αν το ένα έρχεται σε σχέση και αντίθεση με το άλλο,  μιλάμε για το άλλο που σε μεγάλο βαθμό είναι η αντίθετη εικόνα του ίδιου, πχ ο αστός έρχεται σε σχέση με τον εργάτη ως η αντίθεση του, αλλά και ως η αντιστραμμένη εικόνα του αστού.

Μια  αντιθετική ενότητα που στην σχέση τους με θετικό τρόπο γεννάει το κεφάλαιο και τον κεφαλαιοκράτη, και με αρνητικό τρόπο γεννάει τον προλετάριο ως η καταστροφή του κεφαλαίου και του κεφαλαιοκράτη.

Καταστροφική ενέργεια, καταστροφική δημιουργία που ανοίγει δυο τουλάχιστον προοπτικές: η πρώτη το χάος που παράγει μια χαοτική τάξη, μια αναρχική τάξη φύση και θέση δημιουργική και παραγωγική, η δεύτερη προοπτική οδηγεί σε  μια νέα τάξη που έχει δομές χάους, δομές αναρχίας, φύση και θέση παραγωγική,  η απόλυτη τάξη οδηγεί στην αδράνεια, οδηγεί στην κατάρρευση, οδηγεί στο θάνατο.  Και στις δυο περιπτώσεις όπως είπε ο Μιχαήλ με τρόπο εγελιανό : το να καταστρέφεις είναι χαρά δημιουργική.

Στην σύμφυση και στην ταυτόχρονη στην  ασυμμετρία του χάους και της τάξης, του παραγωγικού χάους και της χαοτικής τάξης, ξεπροβάλει ο κόσμος, το πρόταγμα, η ενότητα υποκειμένου/ αντικείμενου που ονομάζονται ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί.

Ειναι ελεύθεροι , ταυτόχρονα, με ένα αρνητικό και ένα θετικό τρόπο…, ειναι  συνεταιρισμένοι μεν, όχι ομως  όχλος, όχι μισθωτοί σκλάβοι,  όχι υπήκοοι δε, και σαφώς ειναι παραγωγοί, με ένα ανοικτό πνεύμα της έννοιας, της σημασίας του παράγειν, του παραγωγικού πράτειν.

Με την σημασιολογία της έννοιας ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί να  αποκτά μια πολυδιάστατη εικόνα, διαφορετικών ποιοτικών χαρακτήρων, λειτουργιών και κυρίως διαδικασιών…. με άλλα λόγια,  ο κάθε «ελεύθερος συνεταιρισμένος παραγωγός» θα είναι διαφορετικός από τον άλλον, άρα θα κινείται τόσο αυτόνομα, ατομικά ή και συλλογικά. Σίγουρα βέβαια μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια που σήμερα είναι ζητούμενα, μα τότε θα είναι κατάκτηση, οντολογικά κατακτημένο υπόβαθρο.

Και εδω ας σημειώσω πως στο βιβλίο μου «οι δυναμικές της χειραφέτησης..» (2015) μίλησα για μια πολυεπίπεδη και πολύμορφη χειραφετική διαδικασία με πρωτοπορία- οντολογική πρωτοπορία- τους «ελεύθερους συνεταιρισμένους παραγωγούς», που θα ζούνε από τα τώρα,  σε μεγάλο βαθμό κομμουνιστικά. Μόνο που θα επρόκειτο για μια οντολογική μειοψηφία  για ένα μακρό διάστημα, μες στο ταξικό κοινωνικό γίγνεσθαι.

Παράλληλα,  για μακρόν θα υπάρχουν και άλλες εκφράσεις, στάσεις, συμπεριφορές, οντολογικής φύσεως. Και σε αυτό το σημείο κατανόησα- πως από μια οπτική- βρίσκομαι πιο κοντά στον  πλατωνικό ρεαλισμό της πολιτείας, δίχως όμως να απορρίπτω σε μια φιλοσοφική – οντολογική- και πολιτική ασυμμετρία, σε ενότητα και αντίθεση, το δημοκρατικο σχετικιστικό πνευμα των σοφιστών.

Απο μια οπτικη και εδω θέλει ιδιαίτερη μελέτη και προσοχή ο επιστημολογικός αναρχισμός του Φεγεραμπεντ, τείνει στον δημοκρατικό σχετικισμό δίχως να ερχεται σε συγκρουση με τις πλατωνικές αρχές ή το σωκρατικό δαιμόνιο.

Ως παραγωγική- στο ένα ή στο άλλο βαθμό- άρνηση της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων , δύναται, στο ένα στο άλλο βαθμό, στην μια ή στην άλλη οπτική, με την μια η την άλλη δυναμική εικόνα και κίνηση να συναντήσεις ως ελεύθερη ζώνη, ως taz και ως paz και σήμερα. Η ελεύθερη ζώνη ως μια δομή των ελεύθερων συνεταιρισμενων παραγωγών στην μερικοτητα της κίνησης του καθολικού όντος .

Δεν αποτελούν το ύψιστο των κινδύνων για το υπάρχον σύστημα, ενώ συχνά μεταλλάσσονται στο αντίθετο τους, ενσωματωμένες δομές στο βασίλειο του εμπορεύματος, επίσης συχνά μετατρέπονται σε μικρά κάστρα της μικροιδιοκτησίας στο όνομα του εναλλακτικού και της αναρχίας.

Μα στο βαθμό που παραμένουν ανυπότακτα κάστρα, πύλες ανταρσίας, επικούρειοι κήποι, τόποι προλεταριακής άρνησης, γαλατικά χωριά , τότε -δυνητικά και αναγκαία- μετατρέπονται σε φιλοσοφικές «μύγες» που δεν αφήνουν ήσυχους, ούτε τους πάνω, ούτε τους κάτω, για διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Φιλοσοφικές όχι από μια ιδεαλιστική πλατωνίζουσα οπτική, αλλά μια σωκρατική «μύγα» της αρχαίας αγοράς.

Και από αυτή την οπτική θα πρέπει να υπερασπιστούμε και να στηρίξουμε – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – αυτούς τους χώρους, αυτές τις ελεύθερες ζώνες, όπου και όταν υπάρχουν και στα Γιάννενα υπάρχουν αρκετοί, όπως πχ η Αντιβίωση.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *