Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

ποιός και πως κατέχει την Αλήθεια;

by admin on 11 Μαΐου 2017

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο στάθηκε μια συζήτηση στο «φατσοβιβλίο» σε σχέση με την δυνατότητα της άσκησης δημοσίου λόγου,  στα πλαίσια του ΕΚΙ(Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων).  

Εκατομμύρια χρόνια πριν, οι άνθρωποι και οι ανθρώπινες κοινωνίες, ήταν δεμένες με την φυσική σιδερένια αναγκαιότητα και συχνά την πρόβαλαν ως δέσιμο με την ισχύ μιας έξωθεν εξουσίας, μιας θεϊκά φυσικής οντότητας ή οντοτήτων.

Με την πάροδο των χρόνων και την ανάπτυξη της κοινωνίας το δέσιμο με την φυσική αναγκαιότητα γίνονταν όλο και πιο χαλαρό, απεναντίας ήταν ο άνθρωπος και η ανθρώπινη κοινωνία που επέβαλε στην φύση τις δικές της βουλήσεις, τις δικές της επιθυμίες, της δικές της αναγκαιότητες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το δέσιμο με τις θεϊκές οντότητες να μετουσιωθεί σε ένα δέσιμο με ανθρωπόμορφες θεϊκές οντότητες.

Η περαιτέρω αντιφατική ανάπτυξη  της κοινωνίας και η ενθρόνιση του Λόγου, του έλλογου Λόγου ως βασιλιά και όχι του Μύθου, δίχως αυτό να συνεπάγεται πως και ο βασιλιάς έλλογος Λόγος δεν έχει μυθικά στοιχεία, οδηγεί σε μια απεικόνιση του θεϊκού Λόγου ως μια αφαιρετική αρχή, ενώ δεν χάνεται και η ανθρωπομορφικότητα, έτσι οικοδομούνται πεδία δυνάμεων που η ανθρωπομορφικότητα αποκτά αφαιρετικά χαρακτηριστικά, με τον ανθρωποκεντρισμό να ηγεμονεύει, αυτό είναι και το χαρακτηριστικό του χριστιανισμού.

Ο οποίος μεταμορφώθηκε σε μια εγκόσμια παγκόσμια  θρησκεία με τον θεό να γίνεται άνθρωπος και τον άνθρωπο να γίνεται θεός.  Με τον χριστιανισμό γίνεται η πρώτη εκδίπλωση του πραγματικού καθολικού και της πρώτης εκδήλωσης μιας πρώτης  ανοικτής κοινωνικής ολότητας, μιας πρώτης ανοικτής κοινωνίας.

Η μεταμόρφωση του Χριστιανισμού σε μια θεσπισμένη και θεσμημένη θρησκεία έκλεισε τον ορίζοντα της καθολικότητας και της ανοικτότητας της κίνησης. Με την καθολικότητα και την ανοικτότητα να εκφράζεται σε ένα βαθμό από τις αιρέσεις και τον μουσουλμανισμό.

Μόνο που ο δεύτερος από μια καθολική – ολοκληρωτικά μονοθεϊστικά- θρησκεία, γρήγορα μεταμορφώθηκε  σε μια καθεστωτική θρησκεία, ενώ οι διωγμοί οδήγησαν τις αιρέσεις στο να εγκλωβιστούν στις δομές μιας ψυχολογίας της σέχτας.

Όσο πιο πολύ  δυνάμωναν οι διωγμοί,  τόσο πιο πολύ πίστευαν πως αυτοί είχαν την αποκλειστική/ καθολική αλήθεια. Με αποτέλεσμα να έβλεπαν παντού πράκτορες και εχθρούς, ορθόδοξα αιρετικοί που έβλεπαν στους διαφωνούντες  αιρετικούς που έθεταν την αλήθεια και την ενότητα σε κίνδυνο. Και από αυτή την οπτική έκλειναν αντί να ανοίγουν το πεδίο, περιχαρακώνονταν αντί να ανοίγονται, κλείνοντας τον ορίζοντα της καθολικότητας.

Το πνεύμα της σέχτας, ο χαρακτήρας και η ψυχολογία της σέχτας θα το συναντήσουμε και αργότερα στις  ορθοδοξίες  και στις αιρέσεις της αριστεράς, θα το συναντήσουμε και στο ΚΚΕ, ιδιαίτερα στο σημερινό ΚΚΕ.

Οι μόνες δυνάμεις που έσωσαν σε ένα βαθμό την ανοιχτότητα και την καθολικότητα της κίνησης ήταν οι αδερφότητες των σούφι  και για αυτό το λόγο βρέθηκαν και ακόμη βρίσκονται στο στόχαστρο κάθε δογματικού μονοθεϊσμού, και στην συγκεκριμένη περίπτωση του σουνιτικού -ουαχαμπίτικου μονοθεϊσμού τύπου Αλ-κάιντας ή του χαριζίτικου μονοθεϊσμού τύπου isis.

Η αντιφατική εξέλιξη της κοινωνίας, οι τεχνολογικές, επιστημονικές  και παραγωγικές επαναστάσεις ανοίγουν σε τεράστιο βαθμό τους ορίζοντες, τους ανοίγουν σε παγκόσμια κλίμακα, σε μικροσκοπικό αλλά και σε διαπλανητικό, κοσμικό επίπεδο.

Δίνουν νέα δύναμη στις κοσμικές επιστημονικές θεωρήσεις, στις ιδεολογικές αναζητήσεις , δίνουν δύναμη στις σημασιολογικές εκφράσεις του συλλογικού αλλά και του ατομικού πράττειν. Μεταμορφώνοντας τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινότητα σε «βασιλιά των βασιλέων».

Και όμως είτε άμεσα είτε πιο πολύ έμμεσα το θρησκευτικό πεδίο συνεχίζει και θα συνεχίζει να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τα δρώμενα. Ας δούμε τις μεγάλες θεωρίες του 20ού αιώνα  που με θετικό αλλά και αρνητικό τρόπο απέκτησαν χαρακτήρα θρησκευτικό, χαρακτήρα μιας κοσμικής θρησκείας, ακόμη και ο κομμουνισμός.

Αλλά και η επιστήμη ακολουθεί τα βήματα της θρησκείας ακόμη και όταν θεωρεί πως τίθενται στην βάσανο της διάψευσης, όπως επίσης δομές θρησκείας αποκτά ακόμη και ο αντιδογματισμός ο αθεϊσμός  ή ο σχετικισμός και ο σκεπτικισμός.

Η θρησκευτική δομή ίσως και να πρόκειται για μια δομή που θα αναπαράγεται κάθε φορά που ένα σύστημα αξιών, ένα σύστημα αληθειών, μια δομή εξουσιών θεωρεί πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια, ως μια κάκιστη, στενάχωρη και στενόμυαλη εκδοχή πλατωνισμού και νεοπλατωνισμού έστω και με κοσμική χροιά και φορεσιά.

Ενώ ίσως και ποτέ ο άνθρωπος, όσο υπάρχει άνθρωπος, να μην  συμβιβαστεί με το «είναι προς το θάνατο» ή και με τον ίδιο το θάνατο, και κατά συνέπεια πάντα να δημιουργείτε χώρος για το μεταφυσικό, το μυστικό, το μυστηριακό, χώρος για τον θεό και το θεϊκό.

Εκτός ίσως και αν, με ένα επικούρειο τρόπο συμβιβαστεί/ συμβιβαστούμε με την αναπόφευκτη πορεία μας ή σε κάποια ιστορική φάση στο μακρύ, στο πολύ μακρύ μέλλον οι άνθρωποι η ανθρώπινη κοινωνία κατακτήσει  με ένα τρόπο και την αθανασία. Αφού πρώτα λύσουμε ένα σορό από άλλα πιο σοβαρά προβλήματα, που επί το πλείστον είναι γέννημα των ταξικών κοινωνιών και  σήμερα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Η Αλήθεια την Αλήθεια δεν την κατέχει, δεν μπορεί να την κατέχει κανένας σε απόλυτο, αποκλειστικό επίπεδο. Ο καθένας ακόμη και μέσα από την λήθη ή το λάθος του, την άγνοια, την αίρεση το δόγμα ή την δοξασία του, σε ενότητα και αντίθεση, διαλεκτικά δηλαδή, κατέχουν ένα τμήμα της Αλήθειας.

Η Αλήθεια είναι μια εκδίπλωση, εμφάνιση της αντιφατικής αντιθετικής διαδικασίας, είναι μια εκδηλωνόμενη εκδιπλούμενη  αντιφατική διαδικασία, με βήματα, άλματα, στασιμότητες, υποχωρήσεις και καταστροφές, είμαστε μες στην κίνηση μας η Αλήθεια.

Και κατά συνέπεια κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να απαγορεύει την άποψη, την κάθε άποψη, γιατί τότε η άποψη, η κάθε άποψη μπορεί να μεταμορφωθεί στο αντίθετο της ή να μετατραπεί από όπλο της κριτικής  σε κριτική των όπλων, με ολέθρια αποτελέσματα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *