Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

αλήθεια, μπορούμε να νικήσουμε ;;;

by admin on 18 Μαΐου 2017

Με βάση την χθεσινή απεργιακή κινητοποίηση στα Γιάννενα, νιώθω την επιθυμία να εκφράσω κάποιες σκέψεις, σε σχέση τόσο  με την συνολική κίνηση, όσο  και με κάποια επιμέρους ζητήματα.

    •  Οι απεργιακές πορείες είχαν κάποιο κόσμο, με το ΕΚΙ να έχει την πλειοψηφία του κόσμου, την μαζικότητα και την αγωνιστικότητα. Η συγκέντρωση των δυνάμεων της ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ και κυβερνητικών, δεν είχε τον κόσμο, την μαζικότητα που θα ήθελαν να είχαν, την επιτυχία που θα ήθελαν να είχαν. Και από αυτή την οπτική.  Πόσο μάλλον που συμμετείχε σωματείο, το σωματείο εργαζόμενων της ΔΩΔΩΝΗΣ που δεν είχε καν απόφαση, τόση δημοκρατία λοιπόν η ΔΑΚΕ και η ΠΑΣΚΕ.

  •  Συνολικότερα μάλλον η απεργία, η συμμετοχή στην απεργία, τα ποσοστά της απεργίας,  δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε να είναι για να αποτελέσει πρόβλημα για την κυβέρνηση και τις μνημονιακές δυνάμεις, αξιοσημείωτη βέβαια η συμμετοχή των μικρομάγαζων στην απεργία, ως αντίδραση στο άνοιγμα των μαγαζιών για 30 Κυριακές.
  • Ενώ δεν υπάρχει και κανένα σχέδιο κλιμάκωσης, σχέδιο γενικευμένης ταξικής σύγκρουσης και αντεπίθεσης, από κανένα φορέα, ούτε από εμάς, είτε λόγω αδυναμίας, είτε λόγω επιλογής. Πχ η άποψη πως δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για αυτό. Και κατά συνέπεια όσο αναγκαίο είναι το σημερινό συλλαλητήριο, 7 μμ το απόγευμα στο ΕΚΙ, άλλο τόσο και ανεπαρκές είναι.
  • Το μέγα ζητούμενο είναι πως υπάρχει ένας διχασμός ανάμεσα στο συνδικάτο και την εργατική τάξη. Και αυτό για ποικίλους λόγους : Είτε γιατί η εργοδοτική τρομοκρατία έχει φτάσει στα ύψη, λαμβάνοντας υπόψη και την ανεργία και το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα δίνει μάχες χαρακωμάτων και αδυνατεί να απαντήσει,
  • Είτε γιατί έχει μια προδοτική και εργοδοτική ηγεσία ΓΣΣΕ και ΑΔΕΔΥ, είτε γιατί ο μαχόμενος ρεφορμισμός του ΠΑΜΕ οργανώνοντας μάχες χαρακωμάτων, το μόνο που πράττει είναι να κρατεί δυνάμεις για τις εποχές που θα έχουν ωριμάσει οι συνθήκες. Ταυτόχρονα μπετονάρει τον κόσμο του, διαχωρίζοντας αυτούς που κατέχουν την «επαναστατική αλήθεια» από τους άλλους. Πρόκειται για μια εκδοχή ενός σεχταριστικού μανιχαιστικού νεοπλατωνισμού, για μια «θρησκευτική οργάνωση» με ψευδο/υλιστικά χαρακτηριστικά.
  • Δεν είναι μόνο το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ που κατέχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αυτού του μανιχαιστικού τύπου συμπεριφορές και δομές τις βλέπουμε σε όλες τις αριστερές, αναρχικές και ακροαριστερές δομές. Και σε αυτό δεν βγάζω έξω ούτε το δικό μου χώρο.
  • Είμαστε σε ένα βαθμό προϊόντα του χριστιανικού μηδενισμού που θα έλεγε και ο Νίτσε και είναι πιο σύνηθες να μας πλημυρίζουν αρνητικά θλιβερά πάθη και όχι η χαρά, όπως θα έλεγε και ο Σπινόζα.
  • Νιώθουμε, αισθανόμαστε πως κατέχουμε την αλήθεια και την δύναμη να αλλάξουμε τα πάντα και αυτό σε ένα βαθμό παράγει αποτελέσματα, αν και σε κάποιες στιγμές   μας οδηγεί σε περίεργες ατρόπους.
  • Κατά μια έννοια πρέπει να κατανοήσουμε την κίνηση ως μια ανοικτή διαλεκτική διαδικασία που συμμετέχουμε στην  παραγωγή και την εμφάνιση της Αλήθειας, είμαστε τμήματα της διαδικασίας παραγωγής και της εμφάνισης της και όχι αυτοί που την κατέχουμε ως καρδινάλιοι
  • Το επαναλαμβάνω: Θεωρώ το κίνημα μια ανοικτή αντιφατικά διαλεκτική ολότητα, ένα πεδίο συσχετισμού δυνάμεων, με το ΠΑΜΕ να είναι μια πρωταγωνιστική δύναμη με ταξικές κατευθύνσεις, και με ρεφορμιστικές αυταπάτες στο βαθμό που θεωρεί πως δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, Και με την επαναστατική αλήθεια να είναι το αποτέλεσμα υποκειμενικών και αντικειμενικών συνθηκών και κατά συνέπεια σήμερα να μην την κατέχει κανείς, σε ένα βαθμό δηλαδή όλοι μας είμαστε μαχόμενοι ρεφορμιστές.
  • Τέλος ο διχασμός μεταξύ του συνδικαλιστικού κινήματος και της εργατικής τάξης μπορεί και να είναι αποτέλεσμα της παραγωγικής φάσης που βρίσκεται ο μοντέρνος ολοκληρωτικός καπιταλισμός με την εργασία, την ζωντανή εργασία να μην έχει την βαρύτητα που είχε παλαιότερα και κατά συνέπεια να μην είναι δυνατό για το εργατικό κίνημα να έχει νίκες, με αποτέλεσμα να υποχωρεί η ισχύς του και να μην το στηρίζουν οι εργαζόμενοι. Και κατά συνέπεια πρέπει σε ένα βαθμό να οικοδομήσουμε τις σύγχρονες μορφές οργάνωσης του προλεταριάτου και της εργατικής τάξης.
  • Νομίζω πως πρέπει να γίνει μια διάκριση μεταξύ των μορφών οργάνωσης: Άλλο πράγμα το συνδικάτο, άλλο το μέτωπο, άλλο το κόμμα. Η σχέση που αναπτύσσουν είναι η σχέση ενότητας και αντίθεσης, συμμετρίας/ ασυμμετρίας, αντιφατικής ενότητας και όχι ταυτότητας. Η λογική της ταυτότητας αντι να βαθαίνει το πλαίσιο, αντι να εκφράζει το πλούτο των στιγμών, τον κλείνει, εκπίπτει από τον πλούτο της πραγματικότητας.
  • Στο τέλος ας επιστρέψουμε στην ίδια την πραγματικότητα, την πραγματικότητα των μνημονίων και όχι στην έλλογη πραγματικότητα, όπως θα επιθυμούσαμε. Σε αυτή την πραγματικότητα που όλα φαντάζουν μαύρα, και ίσως σε ένα μεγάλο βαθμό και να είναι. Μόνο που φανταστείτε πόσο μαύρα μπορεί και να ήταν τα πράγματα αν δεν υπήρχαν και αυτές οι αντιδράσεις που στην περίοδο 2010-12 απέκτησαν εξεγερσιακά χαρακτηριστικά. Ή φανταστείτε πόσο μαύρα θα είναι ή θα γίνουν τα πράγματα αν πάψουν και αυτές οι αντιδράσεις, αν γεμίσει η Ελλάδα ραγιάδες και κυρ παντελήδες….
  • Φίλες και φίλοι υπάρχουν στιγμές που η ιστορία προχωρεί με γρήγορους ρυθμούς, υπάρχουν στιγμές που βαδίζει αργά, στιγμές που ασθμαίνει και στιγμές που πάει πίσω. Μπορεί να έτυχε να είμαστε η γενιά που βλέπει την ιστορία να πηγαίνει προς τα πίσω βλέποντας τα πράγματα να καταρρέουν. Αγωνιζόμενοι να κρατήσουμε την φωτιά αναμμένη μέχρι να αλλάξει ο καιρός, να αλλάξουν οι άνεμοι.
  • Το καλύτερο στις υπάρχουσες συνθήκες ήταν να τα κάνουμε όλα «σάδι», να μην αφήσουμε τίποτε όρθιο και να τα πάρουμε όλα από την αρχή. Το καλύτερο, μα πόσο δυνατό σήμερα;;

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *