Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

ΤΕΡΜΙΝΟΥΣ: Ένα κόμικς για τους ηττημένους ήρωες του επαναστατικού αγώνα 1940-49

by admin on 19 Ιουνίου 2017

Τέρμινους- που σημαίνει τελικός- είναι η επιχείρηση του Ελληνικού στρατού, του καπιταλιστικού Ελληνικού στρατού, υπό την καθοδήγηση των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, ενάντια στο απελευθερωτικό Δημοκρατικό στρατό. Τέρμινους το κόμικς του φίλου και συντρόφου Λευτέρη Παπαθανάση, ένα κόμικς για τον ΕΑΜικό λαό, ένα κόμικς για τον κόσμο που έδωσε την ζωή και λευτεριά του για μια Ελλάδα απελευθερωμένη από τον ντόπιο και το ξένο ζυγό.

Ένα κόμικς για τους ανθρώπους- τις γυναίκες, τους άνδρες και τα παιδιά-που σήκωσαν τα όπλα στους ντόπιους και τους ξένους κατακτητές ονειρεύτηκαν και έζησαν την λευτεριά, έζησαν και ονειρευτήκαν την απελευθέρωση με το όπλο στο χέρι.  

Το κόμικς Τέρμινους – όπως γράφει και ο ίδιος ο συγγραφέας στην εισαγωγή- σε αντίθεση με το ιστορικό Τέρμινους, μπορεί να διαβαστεί σαν το σχέδιο των σκλάβων «για την οριστική τους απαλλαγή από την εκμετάλλευση. Είναι αυτή η διπλή ανάγνωση της λέξης, ένας εφιάλτης που μέσα του γεννιέται η ελπίδα, που δίνει το όνομα σε τούτο το εικονογραφημένο αφήγημα».

Το Τέρμινους είναι ένα κόμικς για τα Τζουμέρκα της  Ηπείρου  για το τόπο που όπως ξαναλέει ο συγγραφέας στην εισαγωγή- βρέθηκαν  στην μεθόριο, στα σύνορα ανάμεσα στην λευτεριά και την σκλαβιά, ανάμεσα στο Ελληνικό κράτος και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ανάμεσα στο ΕΑΜ και τον  ΕΔΕΣ, ένας τόπος ανάμεσα στο Άραχθο και στον Αχελώο ποταμό. Μήπως σαν τα Τζουμέρκα δεν είναι και η δική μας ζωή, μήπως και εμείς στην ιστορική μας παρουσία δεν είμαστε πάντοτε ανάμεσα στην λευτεριά και την σκλαβιά, μήπως δεν πολεμούν μέσα μας η τάση χειραφέτησης και η τάση υποταγής.

Όχι το Τέρμινους δεν είναι ένα αντικειμενικό ιστορικό αφήγημα, είναι ένα πρότυπο στρατευμένο κόμικς για τους ανθρώπους που ηττήθηκαν σε αυτό που ονομάστηκε εμφύλιος πόλεμος, που δεν είναι παρά ένας παρατεταμένος λαϊκός απελευθερωτικός πόλεμος, από το 1940 έως το 1949.

Ένα κόμικς που σε μεγάλο βαθμό δικαιώνει την επιλογή τους να στρατευτούν στην υπόθεση της κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης, αυτό δεν συνεπάγεται πως δικαιώνει και τις επιλογές της ηγεσίας των καταπιεσμένων και σωστά πράττει.

Μέσα από τις μικροιστορίες των στρατευμένων ηρώων του κόμικς παρουσιάζεται ο λαϊκός απελευθερωτικός αγώνας / πόλεμος/ επανάσταση. Και ο συγγραφέας παρουσιάζει με έμμεσο- άλλα εμφανή  τρόπο- την δική του θέση, την δική του στρατευμένη θέση και παρουσία. Θέση και παρουσία που βρίσκεται όπως είπαμε δίπλα στους ηττημένους, αλλά ιστορικά δικαιωμένους. Άλλωστε σε μεγάλο βαθμό το κόμικς κτίστηκε και στην οικογενειακή παράδοση του συγγραφέα, επάνω στα οικογενειακά βιώματα.

Όχι το  εν λόγω κόμικς δεν είναι  για όλους:  Δεν είναι ένα κόμικς για όσους  διαβάζουν την ιστορία από την πλευρά των νικητών, που νιώθουν σκλάβοι,  υποταγμένοι, κολαούζοι των αφεντικών , και έτσι μόνο βλέπουν την  δική τους παρουσία και ιστορία.

Δεν είναι για αυτούς που η ταξική τους θέση,  τους εχει  μετατρέψει , τους  εχει κάνει αφέντες και σε αυτή την θέση νιώθουν και βλέπουν την ζωή και την παρουσία τους.

Είναι  για αυτούς που δεν  χωρούν στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Είναι για αυτούς που αγωνιούν και κυρίως  αγωνίζονται για να αλλάξουν τα πράγματα, για να αλλάξουν συλλογικά και ατομικά τα πράγματα,  προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Για αυτούς που βλέπουν την σκλαβιά τους,  αλλά ονειρεύονται και κυρίως αγωνίζονται για την απελευθέρωση. Ή για αυτούς που γεννήθηκαν αφέντες και έγιναν προδότες της κοινωνικής τους τάξης, θεωρώντας πως και η δική τους λευτεριά, η δική τους απελευθέρωση,  περνάει μέσα από την καθολική απελευθέρωση.    Η δική τους  λευτεριά παιρνάει μέσα από την κατάργηση της σχέσης αφέντη- δούλου.

Για αυτούς που επιθυμούν να συνδεθούν να μετέχουν στο υπόγειο ρεύμα της ανατροπής και  της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Ή για αυτό που μετείχαν και τώρα έχουν απογοητευτεί και επιθυμούν, παρά την απογοήτευση να ξανασυμμετέχουν.

Στο 4ο μέρος του κόμικς νεκροί και ζωντανοί βρίσκονται μπροστά σε ένα ονειρικό στρατοδικείο, στην πραγματικότητα μπροστά στο δικαστήριο της ιστορία. Εκεί ο νεκρός αντάρτης αρνείται να παραδεχτεί την ήττα του, όχι μόνο την στρατιωτική ήττα του 1949, αλλά και την πολιτική ήττα του 1989.

Μπροστά στην πραγματική ηγεσία παραμένει αμετανόητος. Η πραγματική ηγεσία  δεν είναι οι εκφυλισμένοι γραφειοκράτες, δεν είναι οι κομματάρχες, δεν είναι αυτοί που υπόγραψαν  την Βάρκιζα, το «89» και σήμερα τα μνημόνια.

Η πραγματική ηγεσία είναι οι ίδιοι οι καταπιεσμένοι, ο εξεγερμένος ένοπλος λαός των καταπιεσμένων, αυτοί που ανασάνανε και πήρανε βαθιά μέσα τους την λευτεριά και με αυτή ζουν στον αιώνα των άπαντα, περιμένοντας το «Σαββάτο των Σάββατων» της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης.

Μπροστά σε αυτή την πραγματική επαναστατική ηγεσία  ο νεκρός αντάρτης αρνείται να κάνει δήλωση, αρνείται να παραδεχτεί την ήττα του. Γιατί αν κάνει δήλωση, αν παραδεχτεί την ήττα του, θα σπάσει το υπόγειο ρεύμα, το υπόγειο νήμα της επαναστατικής ανατροπής.

Παραμένει αμετανόητος επαναστάτης, αμετανόητος εραστής του έρωτα και της λευτεριάς. Και ως αμετανόητος παραδίδει την σκυτάλη, παραδίδετα όπλα στην νέα γενιά της επανάστασης και της ανατροπής.

Και αυτό το νήμα, αυτό το ρεύμα δεν πρόκειται να σπάσει, όσο και αν προσπαθούν οι κυρίαρχοι και οι αφέντες, όσο και αν νικούν, πάντα θα υπάρχουν αμετανόητοι- που ζώντας εν ελευθερία- θα κρατούν τα όπλα ζεστά , και όχι μόνο παρά πόδας, παραδίδοντας τα , στην επόμενη γενιά των ανταρτών.

Σε Τέρμινους φάση,  το  κόμικς του Λευτέρη Παπαθανάση, ενδείκνυται για αυτούς που είναι και παραμένουν νέοι, και νέος σημαίνει να αμφισβητείς, να αμφισβητείς, να αμφισβητείς, σημαίνει να αγωνίζεσαι, να αγωνίζεσαι, να αγωνίζεσαι.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *