Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

«Ξύλο και μπουκάλι σε κάθε απεργοσπάστη»

by Δημήτρης Αργυρός on 29 Ιουνίου 2017

nullΠροβοκατόρικα και σε ένα βαθμό μεταφορικά, ίσως και συμβολικά, προχθές στο χρονολόγιο μου στο Facebook έγραψα: «Ξύλο και μπουκάλι σε κάθε απεργοσπάστη» και όπως καταλαβαίνεται έγινε ένας μικρός χαμός.

Η αλήθεια είναι πως στόχευα στον απεργοσπαστικό μηχανισμό  που θέλει  να στήσει ο Μπουτάρης και όχι ο μεμονωμένος απεργοσπάστης που ηθελημένα ή μη οδηγείται στην απεργοσπασία.

Από την άλλη πλευρά ίσως και να πρέπει να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή: Ανήκοντας κάποιος σε μια «μορφή ζωής» είναι αναγκαίο να ακολουθεί τους κανόνες που καθορίζουν την λειτουργία αυτής της «μορφή ζωής». Αν η «μορφή ζωής» εργατικό σωματείο, αποφασίσει με δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες απεργία, τότε είναι αναγκαίο να υπακούσουν όλοι, όπως θα υπάκουαν στις προσταγές του εργοδότη τους.

Πόσο μάλλον που η εν λόγω υπακοή τους / της   είναι αποτέλεσμα μιας δημοκρατικής διαδικασίας στην οποία από αντικείμενα εργοδοτικής εκμετάλλευσης μετατρέπονται σε υποκείμενα  αγώνα, μετατρέπονται σε ελεύθεροι άνθρωποι. Ελεύθεροι άνθρωποι μετατρεπόμαστε όταν και εφόσον ελέγχουμε σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες της ζωής μας.

Το αντίθετο συμβαίνει εντός των εργασιακών συνθηκών: Ακόμη και  στις καλύτερες των περιπτώσεων, η σχέση εξουσίας εργοδότη- εργαζόμενου δομεί μια σχέση ισχύος και κυριαρχίας, μια εξουσιαστική σχέση που δεν επιτρέπει να μιλάμε για ελευθερία, για ελεύθερους ανθρώπους.

Ελευθερία υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει έξω από το χώρο της αναγκαιότητας και ο χώρος της εργασίας παραμένει χώρος αναγκαιότητας και αυτό σε ένα βαθμό θα συμβεί ακόμη και σε μια κοινωνική θέσπιση, σε ένα κοινωνικό σύστημα,  που δεν θα παράγεται και δεν θα αναπαράγεται η σχέση εργοδότη- εργαζόμενου.

Ή τουλάχιστον σε ένα μεγάλο βαθμό μέχρι να υπάρξει μια πλήρη αυτοματοποίηση της παραγωγής, διαφορετικά για πιο λόγο και με πιο τρόπο θα υποχρεώνεις κάποιος εσαεί να είναι οδοκαθαριστής ή βιομηχανικός εργάτης; Εκεί μάλλον όλοι όσοι ημπορούν για λόγους υγείας – ακόμη και αν είναι μορφωμένοι- να περάσουν από αυτή την εργασιακή αλυσίδα.

Η θέση:  μα εγώ είμαι άτομο και δεν μπορεί να μου καταπιέζεις τις προσωπικές μου επιλογές, είναι φύση και θέση ανόητη, γιατί μια δομή αναγκαιότητας την ή τον  οδηγεί  να εργαστεί και από αυτή την οπτική η άρνηση να απεργήσει, η απεργοσπασία δεν είναι δική της ή του, βούληση αλλά του εργοδότη της, του.

Και όσο δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό, τόσο θα βρισκόμαστε μόνοι μας μπροστά στην προσταγή του ή μπροστά στην βούληση του να μην μας πληρώσει ή να μας πληρώνει με κουπόνια, κρατώντας το σύνολο της  υπεραξία για αυτόν ή μένοντας μόνοι μας μπροστά στην απόλυση.

Το ίδιο ισχύει και για την στάση: μα τι μας λες τώρα, δεν με ενδιαφέρουν αυτά, τα βαριέμαι ή έχουν αλλάξει οι εποχές. Οι εποχές έχουν αλλάξει προς το χειρότερο και πλέον αποτελεί εγκληματικά αμελής, εγκληματικά ανόητη, η στάση:  τα βαριέμαι αυτά , δεν με ενδιαφέρουν κτλ.

Ενώ πολύ γρήγορα θα κατανοήσουν , θα κατανοήσουμε,  πως τα πάσης φύσεως οικογενειακά άλλου τύπου αποθέματα όπου να ναι τελειώνουν  και η σκληρή και σιδερένια αναγκαιότητα θα τους ( θα μας ) κτυπήσει την πόρτα και τότε η ανοησία τους θα τους καταστρέψει, και καλώς αν καταστραφούν αυτοί, το πρόβλημα είναι μήπως η ανοησία τους μας καταστρέψει όλους, όπως γνωρίζεται η ανοησία είναι σε μεγάλο βαθμό ανίκητη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *