Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

Στην χώρα των ΚΙΜ: πέρα απο την κατασκευασμένη εικόνα της Δύσης

by admin on 3 Ιουλίου 2017

nullΚάτω από μια πλούσια δροσερή σκιά, δίπλα σε μια αγαπημένη παραλία, διάβασα με καλή πίστη- κυρίως με καλή πίστη- και με ανοικτό πνεύμα το βιβλίο της Φραγκίσκας Μεγαλούδη «Στη χώρα των Κιμ, δύο χρόνια στην Βόρειο Κορέα» από τις εκδόσεις Εντύποις.

Το βιβλίο μας ταξιδεύει στην κλειστή και  σχετικά απομονωμένη Λαϊκή Δημοκρατία της Βορείου Κορέας, στην χώρα που έχει «σηκώσει το γάντι» στον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, υπερασπιζόμενη με κάθε τρόπο, μέσο και θυσία την ανεξαρτησία της, υπερασπιζόμενη με κάθε τρόπο, μέσο και θυσία το δικαίωμα της να αποτελεί ένα ισότιμο συνομιλητή στην διεθνή σκακιέρα.

Στο εν λόγω βιβλίο η Φραγκίσκα Μεγαλούδη  καταθέσει την δική της αλήθεια, μια αλήθεια που την βίωσε για δυο χρόνια, διαμένοντας στην Βόρειο Κορέα,  την δική της αλήθεια για μια χώρα που – όπως λέει και η ίδια- την αγάπησε σαν δική της πατρίδα. Μια αλήθεια, την δική της αλήθεια, πέρα από πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες, κοντά και δίπλα στο απλό Βορειοκορεάτη και Βορειοκορεατισσα.

Μια αλήθεια πέρα από τα δυτικά στερεότυπα, μια  αλήθεια που επιχειρεί θα δώσει κάποιες απαντήσεις , μια αλήθεια που στο τέλος αφήνει αναπάντητα τα πιο πολλά ερωτήματα. Αντιμετωπίζοντας όπως με επιτυχία την δυτική οπτική, την δυτική «αλήθεια» που λίγο πολύ μεταμορφώνει τους Βορειοκορεάτες σε απλά ρομποτακία, ταπεινά και σιωπηλά υποχείρια, μιας απόλυτης και ολοκληρωτικής  αυταρχικής εξουσίας.

Προσωπικά με έπεισε πως τα πράγματα και οι καταστάσεις είναι πιο πολύπλοκα και πολυεπίπεδα από την εικόνα μιας ολοκληρωτικής δικτατορικής εξουσίας που επιβάλει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αυταρχική  βούληση της στο πλήθος.

Και φυσικά από την άλλη ούτε λόγος για ένα επίγειο σοσιαλιστικό παράδεισο, όπως θα το ονειρεύονταν ή τον ονειρεύονται κάποιοι ντόπιοι υπερασπιστές μιας εθνοκεντρικής σοσιαλιστικής αυτάρκειας, κάποιοι σταλινικοί υπερασπιστές του «σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα».

Όχι η Βόρειο Κορέα, η Λαϊκή Δημοκρατία της Βορείου Κορέας  δεν έχει και πολλά κοινά στοιχεία με μια ολοκληρωτική κομματική δικτατορια υπό την διοίκηση της οικογενείας Κιμ, ούτε φυσικά είναι ένα φιλελεύθερο δυτικό κράτος, ένα κράτος μιας κοινοβουλευτικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας.

Είναι ένα κράτος με πολλά στοιχεία σοβιετικού σοσιαλισμού, μιας χώρας που οικοδομούσε μια μορφή «εξισωτικού» – αυταρχικά- ελεγχόμενου  «σοσιαλισμού σε μόνο μια χώρα» και που τώρα ,και πάλι  με ένα ελεγχόμενο τρόπο ,επιχειρεί να εισάγει καπιταλιστικά στοιχεία, κρατώντας στα χέρια τους τον έλεγχο των εξελίξεων.

Κάτω από άλλες περιστάσεις ίσως και να μιλάγαμε για μια «ΝΕΠ», μόνο που τώρα σε αυτή την ιστορική συγκυρία μιλάμε για την ελεγχόμενη εισαγωγή του κλασικού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δίχως να μετατραπεί η χώρα σε αποικία ή προτεκτοράτο, όπως ονειρεύονται οι δυτικοί ιμπεριαλιστές.

Δίχως όμως μια καθαρή καπιταλιστική εξουσία, δίχως μια καθαρή καπιταλιστική σχέση, μια κατάσταση πραγμάτων που παραμένει ανοικτή προς τα πού θα εξελιχτεί, μια κατάσταση πραγμάτων ανοικτή όχι μόνο στη  Βόρειο Κορέα αλλά και στο Βιετνάμ, στην Κίνα ή και στη Κούβα.

Η αλήθεια είναι πως μόνο  αν δούμε το πολιτιστικό, θρησκευτικό, ιστορικό και ιδεολογικό πλαίσιο της Βορείου Κορέας  θα κατανοήσουμε, και πάλι σε ένα βαθμό,   το τι γίνεται στην Βόρειο Κορέα.

Και σε αυτό το επίπεδο το βιβλίο της Φραγκίσκας Μεγαλούδη επιχειρεί και δίνει κάποιες απαντήσεις. Ή τουλάχιστον μας προσφέρει ένα «μπούσουλα» προσέγγισης των ζητημάτων και των φαινομένων.

Το πρώτο  στοιχείο που καταθέτει η  Φραγκίσκα Μεγαλούδη κινείται σε ένα ιστορικό/ κοινωνικό πλαίσιο. Η χώρα δεν γνώρισε ποτέ καπιταλισμό δυτικού τύπου, το σύστημα της μέχρι που οι κομμουνιστές, το κόμμα εργασίας  υπό του Kim il – sung  πήραν την εξουσία, ήταν μια εκδοχή  ενός κλειστού φεουδαρχικού συστήματος.

Ένα κλειστό φεουδαρχικό σύστημα που η εξουσία των κομμουνιστών δεν κατέστρεψε,  αλλά το αντέστρεψε. Θέτοντας  στην κορυφή της ταξικής πυραμίδας αυτούς που πριν ήταν στην βάση.

Θέτοντας στην κορυφή αυτούς ου πολέμησαν τους φεουδάρχες, αυτούς πολέμησαν τους Ιάπωνες κατακτητές, αυτούς που πολέμησαν μαζί με τους κομμουνιστές, που ήταν μέλη του κόμματος Εργασίας. Και στην βάση της ταξικής πυραμίδας αυτούς που στάθηκαν μαζί με τους φεουδάρχες ή τους φεουδάρχες τους Ιάπωνες κατακτητές, το «αυτούς» περιελάμβανε όχι μόνο άτομα, αλλά και ολόκληρες οικογένειες

Το ταξικό σύστημα songbun- όπως γράφει και η συγγραφέας στο βιβλίο της στην σελίδα  220- ορίζει ποιος είσαι, από τι είσαι  φτιαγμένος, και αν τα υλικά σου σε καθιστούν εχθρό ή φίλο της κυβέρνησης. Το songbun υπολογίζεται με βάση την οικονομική και την ταξική θέση των προγόνων τους, όπως και την δική τους ταξική και οικονομική θέση.

Η εν λόγω κλειστή ταξική διαστρωμάτωση που προσεγγίζει μια κλειστή ταξική κοινωνία καστών, βρίσκεται  πιο κοντά στο μοντέλο του Πλάτωνα της Πολιτείας, με τους φύλακες, τους παραγωγούς και τους σοφούς βασιλιάδες «Κιμ», παρά σε ένα μεταβατικό σοσιαλιστικό σύστημα, ακόμη και του σταλινικού σοβιετικού  μοντέλου.

Στην σημερνή φάση της ανάπτυξης της Βορείου Κορέας, όμως αυτό το κλειστό σύστημα καστών, όπως γράφει  η συγγραφέας στην σελίδα 225 έχει πολύ λιγότερη αξία στην ζωή των πολιτών, καθώς το χρήμα παίζει πολύ μεγαλύτερη ρόλο, το σύστημα δεν έχει καταργηθεί, αλλά το προγονικό παρελθόν σου δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο, σε σχέση με το κοινωνικό ταξικό  παρόν σου.

Είναι σαν να ζούμε στην φάση της μετάβασης από την φεουδαρχία στο καπιταλισμό με το εμπόρευμα και το χρήμα να αλλάζει τις συνθήκες και τις καταστάσεις, απελευθερώνοντας τους ανθρώπους, από τις μεσαιωνικές αυταπάτες και τα μεσαιωνικά ταξικά status και habitus. Μόνο που αυτή η μετάβαση έχει συμβεί και από το κλειστό κομματικό φεουδαρχικό μοντέλο περνάμε με προσεγμένα βήματα στο σύγχρονο φεουδαρχικό ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

Και πάλι όμως πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα και μια απάντηση ίσως δίνει το δεύτερο στοιχείο που παρουσιάζει στο βιβλίο της η συγγραφέας: Η Βορειοκορεάτη κοινωνία ήταν και παραμένει μια πατριαρχική κοινωνία με έντονα τα πατερναλιστικά χαρακτηριστικά. Η οικογένεια και ο πατέρας αφέντης/ προστάτης ελέγχει τα πάντα και αποφασίζει για τα πάντα.

Όπως γράφει η συγγραφέας στην σελίδα 202 στον Κομφουκιανισμό ο πατέρας αφέντης και προστάτης λειτουργεί και ως ηθικό πρότυπο και όλα τα μέλη της οικογένειας / κοινωνίας.

Στα πλαίσια της Βορειοκορεατικής σοσιαλιστικής θεωρίας του juche όλη η κοινωνία θεωρείται σαν μια οργανικά δεμένη οικογένεια, με το κόμμα και τον πατέρα ηγέτη να λειτουργεί ως ο πλατωνικός σοφός βασιλιάς, ως  το ηθικό πρότυπο, ως ο προστάτης που συνδυάζει αυταρχισμό και καλοσύνη. Και έτσι βλέπει την εξουσία του κόμματος και των «Κιμ» η συντριπτική πλειοψηφία των Βορειοκορεατών.

Δεν είναι ο φόβος,  αλλά η αληθινή πίστη – πως όλοι οι Βορειοκορεάτες  ανήκουν σε μια οργανικά συνδεμένη κοινωνική ολότητα, με τον καθένα να έχει συγκεκριμένα καθήκοντα, υποχρεώσεις και ύστερα ελευθερίες- που δίνει παρόν και μέλλον στην Βόρειο Κορέα. Και μετατρέπει σε ανοησίες κάθε πίστη των Αμερικάνων και των δυτικών για την ανατροπή του καθεστώτος ύστερα απο λαϊκή εξέγερση.

Άσε που όπως λέει και η συγγραφέας και έχει δίκαιο μια απότομη αλλαγή καθεστώτος θα οδηγήσει στην καταστροφή εκατοντάδων χιλιάδων ζωών, μετατρέποντας την χώρα σε αποικία ή προτεκτοράτο.

Σωστά η   Φραγκίσκα Μεγαλούδη προτρέπει σε ένα ανοικτό και ειλικρινή διάλογο με την χώρα και την κυβέρνηση της. Μόνο που κάτι τέτοιο όχι μόνο φαντάζει αλλά είναι και αδύνατος. Οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θέλουν την κατάρρευση του καθεστώτος, όπως έπραξαν στο Ιράκ, στην Λιβύη ή και στην Συρία, με στόχο την περικύκλωση της ανταγωνίστριας Κίνας ή της Ρωσίας.

Με την πολιτική της σοσιαλιστικής αυτάρκειας (Juche) της στρατιωτικής προτεραιότητας(songun) και της πυρηνικής και οικονομικής ανάπτυξης(Byungjin) να αποτελεί την πιο σωστή πολιτική για το καθεστώς της Βορείου Κορέας. Είναι δυστυχώς  η μόνη πολιτική που μπορεί να κοιτάζει  τους ιμπεριαλιστές στα ίσια.

Και από την άλλη πλευρά ,  όπως τόσες χώρες έτσι και η Βόρειος Κορέα έχει κάθε δικαίωμα να αποφασίζει μόνη της για το πώς θα αναπτυχτεί, ακόμη και αυτό συνεπάγεται την παραγωγή πυρηνικών όπλων. Αλήθεια γιατί έχουν δικαίωμα  να το πράττουν οι ιμπεριαλιστές, γιατί εχουν δικαίωμα να το πράττουν οι φιλικές χώρες τους, τα τσιράκια τους με άλλα λόγια, και να μην μπορεί να το κάνει η Βόρειος Κορέα;

Και η δημοκρατία, ο σοσιαλισμός, τα ανθρώπινα δικαιώματα: Όπως συμβαίνει παντού στο κόσμο, όπως συμβαίνει στις δυτικές κοινοβουλευτικές ολιγαρχίες, όπως συμβαίνει ακόμη και στις ΗΠΑ, έτσι και στην Βόρειο Κορέα αυτά μένουν να κατακτηθούν από τους αγώνες των ίδιων των ανθρώπων, και όχι από τις εξαγώγιμες «πορτοκαλί» επαναστάσεις ή ακόμη χειρότερα από ανοικτές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Πάντως και σε κάθε περίπτωση όπως σημειώνει και η συγγραφέας η τωρινή κατάσταση πραγμάτων είναι πολύ καλύτερη από τι ήταν  πριν 10 ή 20 ή 30 χρόνια. Με τους κάτοικους της, την πλειοψηφία των κάτοικων της,  να εμπιστεύονται όσο ποτέ άλλοτε τους εαυτούς τους και να ζουν με πάθος  τις μικρές και μεγάλες χαρές της ζωής, παρά τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις ανεπάρκειες, τους αποκλεισμούς ακόμη και για ιατρικούς λόγους ή την έλλειψη των βασικών αναγκών επιβίωσης  σε συγκεκριμένες περιοχές.

Και αυτό είναι ένα στοίχημα που το έχει κερδίσει με εξυπνάδα η  ηγεσία της Βορείου Κορέας, με την βοήθεια  της Κίνας, της Ρωσίας και τον αντιφατικό- και σε ένα βαθμό περίεργο-  ρόλο των μκο και του ΟΗΕ.

Εν κατακλείδι το ανθρωποκεντρικό  βιβλίο της Φραγκίσκας Μεγαλούδη «Στη χώρα των Κιμ, δύο χρόνια στην Βόρειο Κορέα» από τις εκδόσεις Εντύποις, είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί. Αξίζει να διαβαστεί για να κατανοηθούν σε ένα βαθμό κάποια ζητήματα που διαφορετικά χάνονται η διαστρεβλώνονται από το διαβρωτικό ρόλο των κυρίαρχων δυτικών ΜΜΕ.

Υ.Γ

Και οποίος προβοκατόρικα μου γράψει:  αν σου αρέσει το καθεστώς της Βορείου Κορέας γιατί δεν πας να μείνεις σε αυτό, του απαντώ πως αγωνίζομαι για τον παγκόσμιο ελευθεριακό κομμουνισμό, για την παγκόσμια κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών και από αυτή την οπτική κάθε ταξική εξουσία – δημοκρατικά ή μη εκλεγμένη- δεν μου είναι απλώς ξένη αλλά και εχθρική.  Αυτούς μην τους δω συμβούλους ιδιωτικοποιημένων εταιριών των πρώην ή νυν  σοσιαλιστικών κρατών. Μην του δω συμβούλους στην Βόρειο Κορέα ή σε καμιά μκο.

Δ. ΑΡΓΥΡΟΣ

 

One thought on “Στην χώρα των ΚΙΜ: πέρα απο την κατασκευασμένη εικόνα της Δύσης

  1. Γιώργος says:

    Αγαπητέ δ.
    Καλά τα λες, όμως δύσκολα θα το γυρίσουμε σε κομμουνισμό.
    Οι λόγοι πολλοί. Αλλά ο κυριότερος είναι η τεχνολογία.
    Η εξέλιξη της τεχνολογίας μας ανοίγει νέους ορίζοντες.
    Ορίζοντες που ο Μαρξ και οι φίλοι του δεν μπορούσαν να φανταστούν. Και ποιος θα μπορούσε άραγε;
    Με λίγα λόγια καπιταλισμός / κομμουνισμός είναι ιδέες του 20 αιώνα.
    Χρειαζόμαστε ιδέες καινούργιες και αυτό γίνεται εφόσον αφήσουμε το παλιο για να κάνουμε χώρο στο καινούριο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *