Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

2 χρόνια από το ΟΧΙ

by Δημήτρης Αργυρός on 6 Ιουλίου 2017

nullΠριν 2 χρόνια η αριστεροδεξιά αστική κυβέρνηση- μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε να σκίσει τα μνημόνια- οδήγησε τον Ελληνικό λαό σε δημοψήφισμα με ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ σε μια νέα μνημονιακή συμφωνία. Όπως φάνηκε στην  συνέχεια,  και σε πολλούς ήταν από τότε κατανοητό, το δημοψήφισμα ήταν μια έξυπνη κίνηση της κυβέρνησης και σε ένα άλλο επίπεδο και του αστικού κράτους ως το επίσημο κόμμα της καπιταλιστικής τάξης για να ενσωματώσει ένα λαό που για πάνω από 5 χρόνια αντιστέκονταν στο μνημόνιο και στις μνημονιακές πολιτικές. Και που είχε «στοιχηματίσει» και που είχε «επενδύσει» στο ΣΥΡΙΖΑ για να τον οδηγήσει πέρα από τα μνημόνια και την κρίση.

Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με το δημοψήφισμα- που θεωρούσε πως θα κυμανθεί σε ποσοστό 50/50-  πίστευε πως θα οδηγούσε στην υπογραφή μιας μνημονιακής συμφωνίας με το αιτιολογικό να μην διχάσει το λαό.

Η πλειοψηφία του λαού σε ποσοστό 61% του είπε ΟΧΙ και σημαντικό τμήμα αυτού ήταν έτοιμο να δεχτεί κάθε θυσία του αγώνα για την απελευθέρωση από τα μνημόνια. Άλλωστε εκεί που  έχουμε φτάσει  μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δεν ηχεί να χάσει παρά τις χρεωστικές,  εργασιακές και άνεργες αλυσίδες του.

Το συντριπτικό ΟΧΙ οδηγούσε σε δυο επιλογές: η πρώτη σε ανοικτή και με όλα τα μέσα σύγκρουση του εργαζόμενου λαού με την μνημονιακή δυσωδία, την ΕΕ, το ΔΝΤ, τους δανειστές, την Ελληνική αστική τάξη και η δεύτερη στην άνευ όρων παράδοσης του Ελληνικού λαού, σε μια νέα Βάρκιζα, σε ένα νέο «89».

Δεν νομίζω πως κανείς δεν περίμενε αυτή η κυβέρνηση, αυτή η κυβερνώσα αριστεροδεξιά, χωμένη μες στα σκατά του ατλαντισμού, του ευρωπαϊσμού και ευρωλαγνισμού, αυτή η αριστερά που βγήκε από την Βάρκιζα και το «89» θα οδηγούσε τον Ελληνικό εργαζόμενο λαό στον επαναστατικό αγώνα, γιατί για αυτό το πράγμα μιλάμε.

Δυστυχώς,  ακόμη χειρότερα, ο πλέον μαζικός αγωνιστικός πόλος της αριστεράς, αυτός ο πόλος που είχε και έχει την κρίσιμη μάζα για να οργανώσει την σύγκρουση,  κάθισε στην γωνία, των εξελίξεων, κάνοντας  κριτική εκ του ασφαλούς, εκ του μακρόθεν, σηκώνοντας το πήχη,  επί της θεωρίας, κατεβάζοντας τον επί της πράξης, δηλαδή εκεί που κρίνονται όλα. Και εκεί που κρίνονται όλα, μηδέν από το μηδέν οι σύντροφοι.

Και από μια πλευρά πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι διαφορετικό με αυτό το κόμμα που είχε υπογράψει την Βάρκιζα παρόλο που οι εξελίξεις το έφεραν να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα, από συτό το κόμμα που έγινε το μακρύ χέρι της σοβιετικής διπλωματίας, στηρίζοντας μέχρι και το «Γκρόρμπι», το κόμμα του «89».

Υπήρχε και υπάρχει και η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ που είχε και έχει την αυταπάτη πως σωστή η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά την πρόδωσε η ηγεσία, πως μένει η ενωμένη αριστερά να κινηθεί σε καθαρές αντιμνημονιακές ράγες και θα ανοίξει ο δρόμος που οδηγεί πέρα από τα μνημόνια. Μόνο που τα μνημόνια είναι ο σύνταγμα της ΕΕ, του ΔΝΤ, των τραπεζών, των δανειστών, τα μνημόνια είναι το σύνταγμα του παγκόσμιου κεφαλαίου, το σύνταγμα του Ελληνικού κεφαλαίου.

Κατά συνέπεια απαιτείται ένας γενικευμένος επαναστατικός αγώνας με όλα  τα μέσα ενάντια σε όλους αυτούς.  Ένας οργανωμένος επαναστατικός αγώνας  και ένα αυθόρμητο γιουρούσι., και αν υπάρξει μια ενωμένη αριστερά μόνο σε αυτά τα πλαίσια μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει αποτελεσματικά.

Πέρα από αυτές τις δυνάμεις υπάρχει, συνεχίζει να υπάρχει και να κρατάει ψηλά την σημαία του αγώνα και της αντίστασης η άκρα, η εξωκοινοβουλευτική, η αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική αριστερά,  η  αριστερά που στήριξε και συνεχίζει να στηρίζει το λαϊκό ΌΧ. Έχοντας όμως δυο μεγάλα προβλήματα: Παρά την αγωνιστική αυτοθυσία της, την «κουβανέζικη» αντίληψη της, την καθολική στράτευση της, κουβαλάει σε μεγάλο βαθμό την σκουριά του σοβιετικού μαρξισμού/ κομμουνισμού, με τους ιδεολογισμούς, τους δογματισμούς, τους σεχταρισμούς και τους μεσσιανισμούς της.

Δεύτερο,  καμιά, μα καμιά από τις πολλές συνιστώσες που συχνά διεκδικούν το επαναστατικό αλάθητο, δεν έχει αυτή την κρίσιμη μάζα για να υπάρχουν αυτοί οι υλικοί όροι έτσι ώστε να φανεί η αποτελεσματικότητα των γραμμών. .Και φυσικά και εδώ δεν χρειάζεται μόνο μια γραμμή ενότητας, αλλά μα ουσιαστική και αποτελεσματική γραμμή επαναστατικής επαναθεμελίωσης.

Στην πραγματικότητα και για την ιστορία ο  λαός του ΟΧΙ έμεινε μόνος του, γιατί καμιά πολιτική δύναμη, είτε γιατί δεν μπορούσε, είτε γιατί  άλλες- η πλειοψηφία αυτών- γιατί δεν ήθελαν, να πάνε παραπέρα το ΟΧΙ.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, παρά τους επιμέρους αγώνες, όπως λόγου χάρη των εργαζόμενων στην καθαριότητα που διεκδικούσε το αναγκαίο και δυνατό « μόνιμη και σταθερή εργασία», παρά αυτούς τους αγώνες,  να έχει κυριαρχήσει μια γενικευμένη πολιτική κατάθλιψη, μια γενικευμένη ηττοπάθεια.

Ο λαός του ΟΧΙ πέρα από την δική του αδυναμία να πάρει μόνο τους τα όπλα, πέρα από την δική του απουσία πίστης για ένα αγώνα με μεγάλες θυσίες, βλέπει και αισθάνεται την δική μας απουσία πίστης και την δική μας απουσία ικανότητας να το αρπάξουμε το δικό του ΟΧΙ και να το κάνουμε το κόκκινο λάβαρο της επανάστασης.

Όπως διαισθάνομαι εγώ τα πράγματα, παρά την κρίση, την πιο βαθιά κρίση από την γέννηση του καπιταλισμού, παρά τα πισωγυρίσματα, τις αγωνιστικές και κινηματικές εξάρσεις, παρά τις επιμέρους ελπίδες και εξάρσεις, παρά τις τεράστιες αντιθέσεις, και τις μεγάλες δυνατότητες, ο συντηρητικός χειμώνας παραμένει κραταιός.

Αυτό από την άλλη πλευρά δεν συνεπάγεται πως το παιχνίδι έχει τελειώσει, όπως λέει και το τραγούδι το παιχνίδι παίζεται ακόμη και θα συνεχίζεται να παίζεται, άλλωστε είναι οι αντικειμενικοί όροι που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για αυτό το παιχνίδι, υποκειμενικά όμως κάποτε,  εμείς οι όποιοι άλλοι πάρουν την σκυτάλη, ας αναστοχαστούν, ας πράξουν, ας πειραματιστούν  να το παίξουν λίγο διαφορετικά.

Δεν είναι πάντα στο χέρι μας αλλά είναι και στο δικό μας χέρι να ζωγραφίσουμε το μέλλον μας με τα δικά μας χρώματα. Δεν είναι πάντα στο χέρι αλλά είναι και στο δικό μας χέρι να συνθέσουμε και να τραγουδήσουμε ύμνους και τραγούδια που δεν έχουν ξαναπαιχτεί. Αν το μέλλον γεννιέται στα σπλάχνα του παλαιού κόσμου, το λιγότερο ή το περισσότερο απαιτείται  ένα χέρι, το δικό μας χέρι να το βγάλουμε στην επιφάνεια.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *