Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

από το όνειρο, στον εφιάλτη και στο όραμα

by admin on 27 Ιουλίου 2017

Το παρακάτω κείμενο ξεκινάει από τις απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ, σκάβει στο παρελθόν με στόχο τα ανοίγματα στο μέλλον, αν  υπάρχουν βέβαια  ή το μέλλον μας θα είναι μια κακοφορμισμένη δυστοπία.

Στο κείμενο μου: http://argiros.net/?p=7964, ένα τραχύ και σκληρό κείμενο, με βαρύς χαρακτηρισμούς, με πολεμικό τόνο, κατήγγειλα απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ.  Το κείμενο συνάντησε την σιωπή, την σιωπή όχι μόνο της ένοχης Δημοτικής αρχής που επιχειρεί να εξυγιάνει την άρρωστη ΔΕΥΑΙ, ξεκινώντας από το «αδύναμο κρίκο» των εργαζόμενων ΑμεΑ, και εδώ γελάμε…ή και κλαίμε…

Συνάντησε και την σιωπή  των κοινωνικών- συνδικαλιστικών- φορέων. Όπως και την σιωπή πολιτικών και κοινωνικών υποκειμένων, που είτε λόγω καλοκαιρινής ραστώνης, είτε λόγω της απουσίας πολιτικής «υπεραξίας», αδιαφορούν για αυτά τα ζητήματα.

Φαίνεται πως δεν πουλάνε ούτε και  οι ΑμεΑ στις μέρες μας, τουλάχιστον δεν πουλάνε ως εργατικά υποκείμενα ή ως υποκείμενα δράσης, συνεχίζουν να πουλούν ως «εικόνα», ως φιλανθρωπικά αντικείμενα σε γκαλά, ως παρασώματα και παραχώματα αθλητικών εκδηλώσεων.

Τέλος συνάντησε  την βουβή και ταλαίπωρη κοινωνία που ζει με πόνο και κατάθλιψη την δική της εξαθλίωση.  Βλέπει μόνο τα δικά της κοντόθωρα – καθημερινά- βιοτικά θέματα και ίσως και ενοχικά και σε ένα βαθμό καιροσκοπικά, ελπίζει  και σε ένα άνοιγμα θέσεων από τις απολύσεις ΑμεΑ.  Έχω ίδια εμπειρία περί αυτού,  καμιά 20 χρόνια πριν, σε καλύτερες εποχές από σήμερα ακόμη και από συντρόφους.

Ανθρωποφαγία; Ας μην το φτάσουμε ως εκεί ακόμη, αν και τέτοια στοιχεία και στοιχειά έχει η εποχή μας: Έκφραση, προϊόν, εικόνα και κατάσταση  μιας εξαντλημένης κοινωνίας, μιας κοινωνίας, μιας πολιτείας που χει καύσει τα αποθέματα της και όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο καις και κυρίως  τρως τις σάρκες σου. Και επειδή  το ψαρί βρωμάει  από κεφάλι ας ξαναδούμε για λίγα  λεπτά την γελοία εικόνα των νυν και υποψηφίων ζόμπι  Λουδοβίκων και Βοναπαρτών στην γιορτή της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, ναι έχουν περάσει 43 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Δέστε τις φάτσες τους, την γελοιοτητά τους, την σοβαροφάνεια τους, το τρελό βλέμμα τους.null

43 χρόνια πριν

nullΑς κάνουμε ένα flashback 43 χρόνια πριν: Μπορεί το πολυτεχνείο να έδωσε ένα  γερό κτύπημα στην χούντα, αποτρέποντας την οικοδόμηση μιας αλά Τουρκίας αυταρχικής – ελεγχόμενης- δημοκρατίας. Το τελειωτικό κτύπημα όμως  το έδωσε η εθνική τραγωδία της Κύπρου που την προκάλεσε η ίδια η χούντα και ίδια φάνηκε αδύναμη να την διαχειριστεί και να την φέρει εις πέρας.

Η εξουσία παραδόθηκε στους πολιτικούς, σε αυτή την παλαιοκομματική ηγεσία που είχε ανοίξει τον δρόμο στην χούντα, με τον τόνο να τον δίνει ο Κ. Καραμανλής, που ήρθε ως σωτήρας, με την στήριξη όχι μόνο των ξένων πατρώνων ή της Ελληνικής  αστικής τάξης,  αλλά και της αριστεράς, ας θυμηθούμε  το Καραμανλής ή τανκς.

Η αριστερά για αυτή την στάση της πήρε ως αντάλλαγμα την νομιμοποίηση της, που την οδήγησε στην ενσωμάτωση της στο αστικό πολιτικό παιχνίδι. Έγινε μια εθνική αστική δύναμη, μια οικόσιτη αμυντική αριστερά. Μια Καραμανλική αριστερά και έτσι παραμένει ως τα σήμερα, με κορυφώσεις το «89- 90» και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Μα και ο Καραμανλής,  όλο το αστικό επιτελείο, και η Ελληνική σοσιαλδημοκρατία το ΠΑΣΟΚ στην συνέχεια, μέχρι και το 1990 ακολούθησαν μια συναινετική – σοσιαλδημοκρατική- πολιτική ενσωμάτωσης των λαϊκών τάξεων. Ακολούθησαν μια αριστερόστροφη πολιτική σε συνεργασία και με την αριστερά του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού, με τον τόνο βέβαια να το δίνει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βέβαια η  εν λόγω πολιτική γραμμή συναίνεσης, της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής, της ενσωμάτωσης ήταν και  απόρροια, ήταν και  αποτέλεσμα των δυναμικών, των κοινωνικών δυναμικών, που απελευθέρωσε η μετάβαση από την χούντα στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Και από αυτή την οπτική ο ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης κατάφερε η μεταπολίτευση να είναι μια πραγματικά νέα κατάσταση και όχι απλώς μια αλλαγή ηγεσίας στους κόλπους των πολιτικών ελίτ.

Πρόκειται για κοινωνικές- και σε ένα συνολικότερο επίπεδο- πολιτικές δυναμικές που έθεσαν τα λαϊκά, εργατικά και κοινωνικά συμφέροντα και ανάγκες στο κέντρο των εξελίξεων, με τρόπο δυναμικό και συγκρουσιακό. Είναι γνωστό το εργατικό- εργοστασιακό – κίνημα της μεταπολίτευσης με την οριζόντια αμεσοδημοκρατική λογική του, και τις συγκρουσιακές οπτικές του. Είναι εξίσου γνωστή η δυναμική που απέκτησε ο χώρος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς σε όλες της τις εκδοχές: από τους μαοϊκούς και τους τροτσκιστές,  έως την ένοπλη αριστερά  του ΕΛΑ και της 17Ν.

Μια επιθετική αριστερά, μια επιθετική κοινωνική συνιστώσα που παρόλο που δεν κατάφερε ή δεν ήθελε να θέσει ζήτημα εξουσίας, κατάφερε όμως λειτουργεί ως μοχλός κοινωνικής πίεσης, μια μαχόμενη κοινωνική αντιπολίτευση ή και  ως ένας μαχόμενος- κοινωνικός ή και ένοπλος –  ρεφορμισμός κάποιες άλλες στιγμές.

Στα τέλη της δεκαετίας του 80- η ηττημένη πολιτιστική «άνοιξη» του 60, γονιμοποιεί  ένα ρεύμα κοινωνικής και πολιτιστικής αμφισβήτησης, με την κινηματική ηγεμονία να παιρνάει από το χώρο του εργοστασίου στην κοινωνία. Ταυτόχρονα η εξωκοινοβουλευτική αριστερά υποχωρεί μες στις αντιφάσεις της και τα ζητήματα που άνοιγαν οι  διεθνείς αναφορές της, πχ  το ρεύμα των Μαοϊκών. Στο χώρο της ένοπλης παρέμβασης η ηγεμονία παιρνάει από τις κινηματικές συνιστώσες στις πιο λενινιστικές/ γκεβαριστές, από τον ΕΛΑ στην 17Ν,  ενώ μεγαλώνει ένα ρεύμα αντιεξουσίας, αναρχίας, ή και  εξεγερσιακής αναρχίας, με χωροταξικό σύμβολο τα Εξάρχεια.

Πάνω από όλα μικροαστοί

Παρά τις παραπάνω κοινωνικές/ πολιτικές δυναμικές που έπαιζαν το ρόλο- μιας εκ των εξω ή και των  έσω-  κοινωνικής αντιπολίτευσης, η οποία καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τους όρους και τους τρόπους της ενσωμάτωσης των λαϊκών τάξεων, στο κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας, η συντριπτική πλειοψηφία των κοινωνικών, πολιτικών δυνάμεων, αλλά και το ηγεμονικό πολιτιστικό μοτίβο,  δεν  ξεπέρασε τα όρια και τα πλαίσια του κοινωνικού και κατα συνέπεια του πολιτικού  μικροαστισμού.

Κοινωνικός μικροαστισμός που σε συντριπτικό βαθμό έκφραζε συντηρητικές λογικές και εκδοχές, αν και όχι σπάνια μετατρέπονταν σε ριζοσπαστικός, για να ξαναμετατραπεί σε συντηρητικός. Πχ το κίνημα των αναπήρων γεννήθηκε μες στην φωτιά του ριζοσπαστισμού της μεταπολίτευσης, για να ενσωματωθεί στην πασοκική ιντελιγκέντσια, μετατρεπόμενο σε ΝΠΙΔ στην φάση της Σημιτικής μικροαστικής μεταμόρφωσης, και στην συνέχεια ως κρατικοδίαιτη ΜΚΟ διαχειριζόμενο ΕΕνωσιακό και εθνικό χρήμα.

Αυτή η κατάσταση πραγμάτων  δεν αφορά μόνο το κίνημα των αναπήρων αλλά  το σύνολο των κοινωνικών κινημάτων, είτε αυτό αφορά το εργατικό κοινωνικό κίνημα, είτε το κίνημα του πολιτισμού, είτε ακόμη  και το κίνημα της  ένοπλής παρέμβασης.

Το ΠΑΣΟΚ και σε ένα γενικότερο και σε ένα ειδικότερο επίπεδο δεν υπήρξε απλά η ελληνική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας, υπήρξε ένα ολόκληρο σύμπαν «μορφών ζωής» που η πτωχοδιαβολική μικροαστική νοοτροπία, τόσο στις συντηρητικές εκδοχές, όσο και στις ριζοσπαστικές, έβρισκε  τρόπους και μορφές ηγεμόνευσης στο κοινωνικό σώμα. Το ΠΑΣΟΚ είναι μια εκδοχή ανθρώπου  που ξεπέρασε τα όρια του εν λόγω κόμματος, και στράτευσε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα, από τον φασίστα έως τον ένοπλο αντάρτη και τον αναρχικό. Με το ΠΑΣΟΚ ο μικροαστικός απέκτησε συλλογική πολιτική κοινωνική ταυτόχρονα, ιδεολογική ηγεμονία, «μορφή ζωής», ταυτότητα και εξουσία.  Δεξιοί και αριστεροί, φασίστες, κομμουνιστές  και αναρχικοί για δεκαετίες ήμασταν ΠΑΣΟΚ.

Και από αυτή την οπτική ο αυτόνομος, ανατρεπτικός, εξεγερσιακός και συγκρουσιακός ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης, «έφυγε» με τα όπλα στα χέρια, στις καταλήψεις των εργοστασίων περίπου το 1977, με τα τελευταίες αναλαμπές του να σβήνουν στις καταλήψεις του 79. Η φλόγα του παρέμεινε ζωντανή ή και σε ενα άλλο βαθμο παραμένει -στον ένα ή στο άλλο βαθμό- και έδινε ή και δίνει πνοή στα κοινωνικά κινήματα. Με την εξάρθρωση της 17Ν να αποτελεί σημείο τομής σε αυτή την εικόνα/διαδικασία.

Ο κρατικοδιαιτισμός της ελληνικής πολιτικής σκηνής δεν πέθανε ούτε  την δεκαετία του 90 με την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, μεταλλάχτηκε, κοινή πολιτική και κοινωνική συναίνεση, σε κρατικονεοφιλελευθερισμό. Με μια ποικιλία εκδοχών και «μορφών ζωής» που  ένωνε και πάλι- παρά τις κλούβιες διαφωνίες τους-  τον δεξιό και τον αριστερό, τον άρχοντα και τον αλήτη, το αφεντικό και τον εργάτη.  Ε σε αυτό βοήθησαν και τα Ευρωπαϊκά προγράμματα και τα δάνεια που όπως φαίνεται τώρα, μάλλον κακό έκαναν στην Ελληνική καπιταλιστική οικονομία. Όχι όμως και στους Έλληνες αστούς, καπιταλιστές,  ακόμη και σήμερα αν δεν κερδίζουν τουλάχιστον συνεχίζουν να χουν αποθέματα.

Όχι πως δεν υπήρχαν αντιστάσεις και κινήματα, υπήρξαν και σε κάποιες περιπτώσεις ήταν αξιοσημείωτα αγωνιστικά, συγκρουσιακά, δυνάμει και θέση αντικαπιταλιστικά. Κινήματα και αντιστάσεις όμως που διεκδικούσαν μορφές και τρόπους ενσωμάτωσης ή καλυτέρευσης της θέσης τμημάτων του Ελληνικού λαού και όχι την «πίττα ολάκαιρη».

Τέλος εποχής

Η τελευταία αναλαμπή αυτών των μορφών κινημάτων ήταν η αγωνιστική κινηματική ανάταση  την περίοδο 2006-2012, ενάντια στην μνημονιακή καταιγίδα, μόνο οι εποχές και τα μέτρα έχουν αλλάξει.   Αυτό φάνηκε και στην γενικευμένη κατήφεια- παρακμιακή κατήφεια- που προκάλεσε η κατάκτηση της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ- έκφραση και γέννημα  αυτών των κινημάτων- που από πολλές πλευρές είναι η συνέχεια του ΠΑΣΟΚικου μικροαστικού σοσιαλφιλεύθερου ονείρου που χει μετατραπεί πλέον σε κακό εφιάλτη.

Ζούμε την εξάντληση των αντιφατικών δυναμικών μιας ολόκληρης  περιόδου που άρχισε μετά το πόλεμο, άλλαξε μορφή με την μεταπολίτευση και τώρα ζούμε την οριστική  παρακμή της. Μια παρακμή που έχει επηρεάσει τους πάντες και για αυτό το λόγο- επιστρέφοντας στην αρχή- δεν τους κάνει εντύπωση- δεν κάνει σε κανένα εντύπωση, ακόμη και η απόλυση ΑμεΑ. Ας μην ξεχνάμε πως ένας μικροαστός σε παρακμή το πιο πιθανό είναι να γίνει φασίστας, παρά άνθρωπος.

Όχι δεν απαισιοδοξώ για το μέλλον, οι κοινωνικές και παραγωγικές δυναμικές στην χώρα αλλά και σε ένα συνολικότερο παγκόσμιο πλαίσιο, μες στην ανισομετρία και την συνδιαστικότητα τους, θα γεννοβολήσουν νέες καταστάσεις. Σε ένα συνολικότερο πλαίσιο εμφανίζονται καταστάσεις, πράγματα και κυρίως κινήσεις που χουν να κάνουν με αυτό που λέγεται κοινό ή κοινά αγαθά  ή με αυτό που ονομάζω πρόταγμα των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών» και που θα αποκρυσταλλωθούν είτε σε εξεγερσιακές οπτικές και λογικές, είτε σε ρεφορμιστικές, είτε στο συνδιασμό αυτών των δύο, μες στην ενότητα και την αντιθεση τους. θα πάρει καιρό η εν λόγω διαδικασία αλλά στο τέλος θα αποκρυσταλλωθεί. Είναι οι παγκόσμιες εξελίξεις που οδηγούν σε μια γενικευμένη παγκόσμια σύγκρουση που θα οδηγήσουν σε εν λόγω αποκρυστάλλωση, δούλευε, δούλευε τυφλοπόντικα.

Στην Ελλάδα όμως σε αυτή την φάση της συνολικής παρακμής έχουμε πολύ  δρόμο μπροστά μας να καλύψουμε. Ακόμη και ελπιδοφόρες αναζητήσεις και ρεύματα που έσπασαν με τον κομμουνιστικό/σοβιετικό ρεφορμισμό την δεκαετία του 1990, ρεύματα στην προοπτική της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, φαίνεται πως επιστρέφουν σε εκδοχές μιας τριτοδιεθνιστικής κομμουνιστικής αριστεράς, ορθόδοξου  σοβιετικού τύπου.

Κοιτώντας το μέλλον

Τώρα αν κάνουμε ένα flashback στο μέλλον αισιοδοξώ πως με ακόμη μεγαλύτερη  ωριμότητα από τι σήμερα, την ωριμότητα ενός ελεύθερου συνεταιρισμένου  παραγωγού, αυτού που θα παράγει όχι από ανάγκη σε ένα μεγάλο βαθμό αλλά από επιλογή ελεύθερης δημιουργικότητας,  σε ένα κοινό κόσμο, με αυτή την ωριμότητα ενός ελεύθερου ανθρώπου θα αντιμετωπίζει τις προκλήσεις που διαρκώς θα γεννιούνται.  Γιατί ακόμη και η πιο τέλεια κοινωνία δεν θα είναι μια κοινωνία δίχως ζητήματα, δίχως αντιφάσεις….

Και με βάση αυτό ας κάνουμε μια προβολή στο μέλλον σε σχέση με το ζήτημα των ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ.  Η σημερινή πραγματικότητα δείχνει πως για α, β, και γ λόγους και σωστά κατά εμέ, ανεξάρτητου  του τρόπου που βρήκαν εργασία, το ποσοστό των ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ , φτάνει στο ποσοστό 25%, 10% παραπάνω από την τελευταία φιλική προς τα ΑμεΑ ρύθμιση. Αν απαιτείται εξυγίανση, ας γίνει, αλλά ας μην ξεκινήσει από τους ΑμεΑ. Πόσο μάλλον που με τις τελευταίες ρυθμίσεις στις συντάξεις μιλάμε για βοηθήματα. Ας ξεκινήσει η εξυγίανση  από το κεφάλι….

Σε μια άλλη κατάσταση πραγμάτων, σε μια δημοκρατία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών, μια πραγματική δημοκρατία της διαχείρισης του κοινού κόσμου, της κοινής κτήσης, θα μιλάμε για μια άλλου τύπου ΔΕΥΑΙ , που θα επιχειρεί να κάνει άλλου τύπου διαχείριση του νερού, του κοινού του νερού.

Σίγουρα μπορεί και να ΄χει διευθυντές και πρόεδρους μα αυτοί θα ναι εκλεγμένοι όχι μόνο από τους εργαζόμενους, αλλά από τους πολίτες, και θα πληρώνονται λίγο παραπάνω από τους εργαζόμενους. Μόνο που και οι πολίτες θα χουν τις δικές τους ευθύνες στην διαχείριση του νερού, όπως θα χουν παραπάνω εξουσίες αλλά και ευθύνες παντού.

Μια οικονομική ρύθμιση που θα περιορίζει τις σπατάλες και με την βοήθεια της τεχνολογίας θα επέτρεπε οι εργαζόμενοι να πληρώνονται αξιοπρεπώς και να στηρίζεται και η εργασία των ΑμεΑ,  αφού δεν θα υπήρχαν σπάταλες και ρεμούλες, στο βαθμό που θα υπήρχε ο λαϊκός έλεγχος.

Αλλά και να χρειάζονταν να γίνουν απολύσεις ΑμεΑ  ή και εργαζόμενων- στο βαθμό που δεν θα υπήρχαν ιδεατές συνθήκες- μια κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών που θα  διαχειρίζονταν το κοινό πλούτο, το κοινό γενικά, αυτό που θα εξασφάλιζε πρώτιστα,  θα ήταν  ένα επίπεδο αξιοπρεπούς- πραγματικά αξιοπρεπούς- διαβίωσης.

Και από αυτή την οπτική μια λύση σύμβασης ΑμεΑ θα συμβεί μόνο αν εξασφαλίζεται μια άλλη εργασία ή σύνταξη και σίγουρα θα απαιτείται μια συναινετική –  μια πραγματικά συναινετική φόρμουλα.

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *