Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

το εθνικό, το ταξικό, η σημαία, και ο αγώνας των καταπιεσμένων

by admin on 5 Σεπτεμβρίου 2017

null

Παρακολούθησα με ενδιαφερον  μια συζήτηση στο φατσοβιβλίο στην σελίδα του Γιώργου Γκόντζου(https://web.facebook.com/profile.php?id=100001841725509&hc_ref=ARS5mXq1aBAjbNP5F03Z-xN8AhTtkIqxLzSiC4ynf6_SXpyzNczcVw1nc9MLrm6MwdU&fref=nf) για την Ελληνική σημαία ως σύμβολο αντίστασης. Σκέφτηκα να παρέμβω, αλλά μάλλον θα πήγαινα αλλού την ενδιαφέρουσα συζήτηση και για αυτό το λόγο θα επιχειρήσω να γράψω ένα συνολικότερο κείμενο.

Καταρχήν κάθε σημαία, έτσι και η Ελληνική, είναι ένα κομμάτι ύφασμα, που ως σύμβολο νοηματοδοτείται μέσα σε ένα πλαίσιο, μέσα σε μια κοινότητα, μέσα στα όρια μιας «μορφής ζωής»  ή ένα σύμπαν «μορφών ζωής». Και από αυτή την άποψη αυτό το κομμάτι ύφασμα κρίνεται με βάση την νοηματοδότηση. Την συνολικότερη νοηματοδότητη και την ειδικότερη νοηματοδότηση, ανάλογα με την περίσταση, την συγκυρία και τις διαδικασίες.

Άλλο η σημαία, μια οποιοδήποτε σημαία, ως σύμβολο αντίστασης στην εξουσία, στην πάσης φύσεως εξουσία και άλλο η σημαία ως σύμβολο κυριαρχίας της εξουσίας, της εξουσίας των ελίτ. Η ίδια σημαία με τα ίδια χαρακτηριστικά δύναται να εκφράσει αντιθετικές και αντιφατικές τάσεις και διαδικασίες. Είτε να μετατραπεί σε σημαία αντίστασης ή σε μια σημαία καταπίεσης.

 Είμαι με την σημαία, την κάθε σημαία αντίστασης, εξέγερσης και λαϊκής διεκδίκησης και δεν είμαι με την σημαία σύμβολο των εξουσιαστών, των πάσης φύσεως και θέσεως εξουσιαστών, γνωρίζοντας πως η ίδια σημαία, το ίδιο σύμβολο μπορεί να μετατραπεί στο αντίθετο του ή και εγώ ο ίδιος να μετατραπώ από αντιστασιακός σε εξουσιαστής, και  περί αυτού δεν έχω καμιά, μα καμιά αυταπάτη.

Νιώθω κομμουνιστής, είμαι στρατευμένος στην «μορφή ζωής» κομμουνιστής, και ως τέτοιος σηκώνω την κόκκινη σημαία της διεθνιστικής ενότητας των καταπιεσμένων.

Η μόνη πατρίδα για τον κομμουνιστή είναι η Γη, είναι η Γη που την εξουσία θα την έχουν οι καταπιεσμένοι, που θα έχουν πάψει να είναι καταπιεσμένοι,  αλλά ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί, μέχρι τα τότε η μόνη πατρίδα των κομμουνιστών είναι οι αγώνες των καταπιεσμένων.  

Προσοχή αυτή η έκφραση μιας ενεργούς μαχόμενης καθολικότητας παραμένει και θα παραμένει μια αφαιρεμένη δυνατότητα, μια κακώς νοούμενη πλατωνική ιδέα, αν δεν συνδυαστεί, αν δεν απεικονιστεί σε μια συγκεκριμένη υλική πραγματικότητα. Σε μια πολυσήμαντη, πολύμορφη και πολυδιάστατη υλική πραγματικότητα- που μόνο σε μια τελευταία ανάλυση- το ταξικό επικαθορίζει τις υπόλοιπες αντιθέσεις.  

Αυτό συνεπάγεται πως και οι υπόλοιπες αντιθέσεις έχουν την δική τους βαρύτητα, το δικό του οντολογικό δυναμικό, που βρίσκεται σε μια σχέση με τις άλλες αντιθέσεις, ως μια σχέση ανισόμετρη, ασύμμετρη, και ταυτόχρονα συνδυασμένη,  σε ένα γενικότερο συνολικότερο πλαίσιο.

Το ίδιο ασύμμετρη και ανισόμετρη είναι η σχέση της μερικότητας, του μερικού με το καθολικό, για αυτό το λόγο το καθολικό δεν είναι μια ποσοτική πρόσθεση και αύξηση  των επιμέρους, αλλά μια ποιοτική διαφοροποίηση που φυσικά στην ποιοτική διαφοροποίηση παίζει σημαντικό ρόλο η ποσοτική μεταβολή.  

Ταυτόχρονα πρέπει να ορίσουμε τις αντιθέσεις ως σχέσεις και ως σχέσεις δομούν πεδία, παράγουν «μορφές ζωής», έχουν την δική τους εσωτερική ζωή που την διαπερνά ένα πλήθος αντίφασεων και εκφράζονται εσωτερικές αντιθέσεις.

Έτσι πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το εθνικό σε σχέση με το κρατικό , σε σχέση με το περιφερειακό, το διεθνές και το παγκόσμιο. Και δύναται σαφώς αυτή η αλληλοεπίδραση είτε να ενισχύσει την τάση χειραφέτησης, την σύμπαν των αντιστάσεων, είτε το αντίθετο. Και ανά συγκυρία να ισχύει και το αντίθετο ή και  να συνυπάρχουν. Και αυτή η σχέση ή το σύνολο των σχέσεων και των «μορφών ζωής» να διαπερνά είτε μια κοινότητα, είτε μια μικρότερη ομάδα είτε και ένα σώμα.

Κατά συνέπεια νιώθω και είμαι κομμουνιστής και ταυτόχρονα νιώθω και είμαι Έλληνας, Βαλκάνιος και Ευρωπαίος, όπως νιώθω άθεος, αγνωστικιστής, χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής και κυρίως σούφι. θεωρώντας πως αυτές οι ταυτότητες και ταυτόχρονα ετερότητες δύναται να υποβοηθήσουν το αγώνα για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων, που αυτό το θεωρώ πρωτεύον, αγώνας των καταπιεσμένων με πολυδιάστατες εκφράσεις και ασύμμετρες, ανισόμετρες και συνδυασμένες διαδικασίες.

 Δυο τελευταία αλλά οχι τελεσίδικα ζητήματα: 1) μια κομμουνιστικη κοινωνία δεν συνεπάγεται πως θα άρει η θα καταργήσει τις άλλες εκφράσεις , ταυτότητες, ετερότητες και μορφές ζωής 2)   Οδηγουμαστε σε μια αντιδραστική τομή αν το κάθε επιμέρους , κατα  συνέπεια και το εθνικό , επιθυμεί να παίξει το ρόλο του καθολικού.       

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *