Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

κάποιες σκέψεις για το ζήτημα της Καταλονίας

by Δημήτρης Αργυρός on 2 Οκτωβρίου 2017

του Kostas Grigoriadis

Με αφορμή τα θλιβερά επεισόδια στο δημοψήφισμα στην Καταλονία θα υποστηρίξω κάποιες σκέψεις για τα γεγονότα και την καταστολή του ισπανικού κράτους και της «πατρίδας» του κεφαλαίου, την «πατρίδα» των τραπεζών, την «πατρίδα» των δανειστών, την «πατρίδα» της ΕΕ.
Ζούμε σε ένα ωκεανό αντιθέσεων και αντιφάσεων, σε ένα πολύμορφο και πολυεπίπεδο σύμπαν συχνά συγκρουσιακών «μορφών ζωής». Μόνο σε μια τελευταία ανάλυση το ταξικό κριτήριο, η αντίθεση κεφάλαιο- εργασία, επικαθορίζει τις άλλες ανταγωνιστικές και μη αντιθέσεις και αντιφάσεις. Ενώ συχνά- στα πλαίσια μιας συγκυρίας- επιμέρους αντιθέσεις και αντιφάσεις αναλαμβάνουν το ρόλο πυροκροτητή της κυρίας αντίθεσης, και αν δεν επιλυθούν αυτές, δεν δύναται να επιλυθεί και η κύρια. Η εικόνα μιας καθαρής ταξικής σύγκρουσης, τάξης εναντίον τάξης, είναι μάλλον μια μυθική εικόνα των ταξικιστών.

Κάθε λαός έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του, ακόμη και όταν αυτό το δικαίωμα φτάνει στα όρια της απόσχισης. Ταυτόχρονα λαός που καταπιέζει έναν άλλο λαό, δεν είναι ούτε ο ίδιος ελεύθερος και για να απελευθερωθεί ο ίδιος θα πρέπει πρώτα να απελευθερωθεί ο καταπιεσμένος λαός. Η χειραφέτηση της ισπανικής εργατικής τάξης, η χειραφέτηση των προλεταρίων της χώρας της Ισπανίας περνάει μέσα από την χειραφέτηση των εθνών και των λαών της Ισπανίας.

Αν το ιστορικό μέλλον βρίσκεται στα καθολικά σχήματα, στις διεθνικές ενοποιήσεις, αυτό δεν συνεπάγεται πως το επιμέρους χάνει την αξία και την σημασία του, απεναντίας εμπλουτίζει την καθολικότητα. Σε αντίθεση με αυτή την εικόνα, υπάρχουν ψευδοκαθολικότητες που επιχειρούν να παίξουν το ρόλο της πραγματικής καθολικότητας εξυπηρετώντας τα συμφέροντα κάποιας μερικότητας ή κάποιων μερικών συμφερόντων, πχ η ΕΕ ή από την άλλη μερικότητες όπως οι εθνικισμοί που επιχειρούν να παίξουν το ρόλο της καθολικότητας, μετατρέποντας την πραγματική καθολικότητα σε ψευδοκαθολικότητα. Πχ ο Γερμανικός εθνικισμός στο όνομα του εθνικού συμφέροντος μετατρέπει σε ψευδοκαθολικότητα την προοπτική της ενωμένης Ευρώπης. Αυτό δεν βγάζει λάδι τους άλλους ευρωπαϊκούς εθνικισμούς

Ταυτόχρονα η τάση της παγκοσμιοποίησης διαβρώνει τα έθνη-κράτη και δυναμώνει τις περιφέρειες κα τις εθνικότητες που στα πλαίσια αυτής της τάσης/ διαδικασίας μετατρέπονται σε δυνάμει ανεξάρτητες, οικονομικά και πολιτικά, οντότητες. Πόσο μάλλον όταν έχουμε φαινόμενα πλούσιων περιφερειών όπως η Καταλονία, έθνη/ κρατών όπως η Ισπανία που καταπιέζει τις περιφέρειες ή τις λαότητες και τις εθνότητες. Ή έχουμε μορφώματα σαν την ΕΕ που θέτει σε συγκεκριμένα πλαίσια τις σχέσεις με τις περιφέρειες και τις λαότητες, πλαίσια που δημιουργούνται με βάση στενά οικονομικοκεντρικά κριτήρια, κριτήρια με βάση τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών.

Τα γεγονότα της βίαιης καταστολής του δημοψηφίσματος στην Καταλανία αποδεικνύουν πως ο φρανκισμός δεν πέθανε ποτέ στην Ισπανία, με το Ραχόι να αποδεικνύεται ένας συνεπής και συνειδητός νεοφρανκιστής. Επίσης αποδεικνύεται πως το Ισπανικό αποικιοκρατικό παρελθόν παραμένει ζωντανό, όπως ζωντανό παραμένει και το πνεύμα της αυτοδιάθεσης ανάμεσα στους λαούς και τα έθνη της. Ένα πνεύμα αυτοδιάθεσης που συχνά – για ποικίλους λόγους- οδηγείται στην προοπτική της ανεξαρτησίας και της απόσχισης.

Ο Ραχόι όμως δεν θα πραγματοποιούσε την καταστολή του δημοψηφίσματος αν δεν είχε την στήριξη της ΕΕ που μάλλον για λόγους ενδοιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, πχ ανάμεσα στην ΕΕ-ΗΠΑ, στηρίζει τις βάρβαρες επιλογές του φρανκιστή Ραχόι, όπως στήριξαν τους ναζιστές της Ουκρανίας απέναντι στην Ρωσία και την ανατολική πλευρά.
Είναι φανερό πως το αντιδημοκρατικό μόρφωμα της ΕΕ δεν θα διστάσει να εφαρμόσει τις οποιοδήποτε βάρβαρες μεθόδους για να υπερασπίσει τα συμφέροντα της, όπως και κάθε εθνοκρατικό μόρφωμα. Η δημοκρατία και η λαϊκή κυριαρχία είναι σημαίες ευκαιρίας και εγκαταλείπονται όταν μπαίνουν σε κίνδυνο τα ζωτικά τους συμφέροντα.

Δεν έχω αυταπάτη για τον εθνικισμό των Καταλανών, όπως δεν έχω και για κανένα εθνικισμό, αναγνωρίζω όμως το δικαίωμα τους στην απόσχιση, όπως θα αναγνώριζα σε κάθε εθνότητα, ακόμη και αυτό με έκανε προδότη της δικής μου πατρίδας, είτε αστικής, είτε σοσιαλιστικής. Καμιά σχέση δεν κτίζεται και δεν κρατιέται στο ζόρι και με την βία, χρειάζεται, απαιτείται συναίνεση.

Το σημαντικό στην περίπτωση της Καταλονίας είναι η λαϊκή κινητοποίηση, οι κινητοποιήσεις των «από τα κάτω» που ξαναμοιράζει την τράπουλα, στις 3 Οκτώβρη έχει προκηρυχτεί πανεργατική απεργία στην Ισπανία από μια σειρά σωματεία. Αν το πανευρωπαϊκό εργατικό κίνημα ήταν σε ένα άλλο βαθμό αναπτυγμένο και δυναμωμένο, θα μετάτρεπε αυτή την απεργία σε πανευρωπαϊκή ενάντια στην καταστολή, τον νεοφιλελευθερισμό, τον εκφασιστικοποίηση και την ΕΕ.

Προσωπικά, παράλληλα κ ταυτόχρονα, με τις παραπάνω θέσεις συνεχίζω να παραμένω αντίθετος στην δημιουργία νέων εθνικών κρατών, οπαδός των ομοσπονδιών και των ομοσπονδιακών κρατών, οπαδός της ενιαίας σοσιαλιστικής δημοκρατικής Ευρώπης, της μόνης Ευρώπης που μπορεί να είναι ενιαία και δυνατή.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *