Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

ε δεν είναι και απαραίτητα κακό…..

by Δημήτρης Αργυρός on 19 Οκτωβρίου 2017

  Καταρχήν, το να συναντιέται ο πρωθυπουργός της χώρας μου, όπως ο Τσίπρας,  με ένα άλλο ηγέτη μιας χώρας, ακόμη και αν αυτός είναι ο Τραμπ, απριόρι δεν είναι κακό, απεναντίας μπορεί να αποβεί χρήσιμο. 

Το ζήτημα είναι για πιο λόγο γίνεται η συνάντηση και τι θα βγάλει από αυτή. Δηλαδή τι όφελος θα χει η χώρα από αυτή την συνάντηση. Και από αυτή την οπτική η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με το Τραμπ δεν φαίνεται να βγάζει κάτι καλό για την χώρα μου, μάλλον περισσότερο πρόσδεση στο Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό δείχνει πάρα αποδέσμευση από αυτόν. Πόσο μάλλον που χρεωνόμαστε και πάλι με κάποια δις για τα F16. Μα δεν θέλουμε όπλα για να αμυνθούμε από τους συμμάχους  μας;

Δεν λέω χρειάζονται, ειδικά απέναντι στους συμμάχους μας, εδώ όμως φαίνεται ένας μεγάλος πολιτικός που δεν θέλει απλώς να διοικεί ένα προτεκτοράτο. Η μαγκιά της πολυδιάστατης πολιτικής του Τσίπρα θα ταν να σβήνει χρέος με αντάλλαγμα F16 και όχι να το αυξάνει.

Δυστυχώς αυτός που κάνει μια πολυδιάστατη πολιτική είναι ο Ερντογάν της Τουρκίας παίζοντας και με τους Ρώσους, και όχι ο δικός μας Τσίπρας που ναι το κολλητήρι των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή, εμείς και οι Κούρδοι είμαστε τόσο φιλοΑμερικάνοι.

Και για να μην γινει παρεξήγηση μιλάω για τα εθνικά συμφέροντα όπως αυτά εκφράζονται απο την λαϊκή και εργατικη πλειοψηφία και οχι η αστική τάξη. Αντίθετα αντικειμενικά σε μια τελευταία ανάλυση ή σε μα πρωτη και ο Τσιπρας και ο Ερτογάν τα συμφέροντα της τελευταίας εξυπηρετούν.

Το επαναλαμβάνω μιλάω με όρους πολιτικού ρεαλισμού, με όρους πολιτικού πραγματισμού,  και όχι με ιδεολογικές σταθερές. Μόνο που η εποχή, η συγκυρία είναι τέτοια που αλίμονο αν μιλάμε στο όνομα ενός πολιτικού ρεαλισμού, στο όνομα ενός πολιτικού πραγματισμού δίχως να υπάρχει μια στρατηγική, και εκεί που διαφωνούμε τελικά είναι στην στρατηγική.

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια στρατηγική συμβιβασμού, μια στρατηγική να τα βρούμε με τα «τσακάλια», να τα βρούμε με τους «λύκους», τα «τσακάλια» και τους «λύκους» της ΕΕ και τα «τσακάλια» και τους «λύκους»  των ΗΠΑ. Στρατηγική που χε ως στόχο να αλλάξει σε ένα βαθμό τα πράγματα από τα μέσα, παίζοντας και με τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και με το τμήμα του Α.Ρ που τώρα είναι στην ΛΑΕ ή με τον γνωστό Γιάνη … , να πιστεύουν  πως αυτό το παιχνίδι μπορεί να φτάσει στα όρια του και να βγάλει αποτέλεσμα.

Και ίσως και να χαν δίκαιο, αν και δεν το πιστεύω,  μόνο που για να το κάνεις  πρέπει να πιστεύεις ή να οργανώνεις τον κόσμο για να είναι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο.  Και κυρίως να σηκώσει μπαϊράκι, και αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο, από το να γίνουμε Κούβα, Βενεζουέλα, Βολιβία , ή και Β. Κορέα.

Και ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε το Α.Ρ. που πήγε και έφτιαξε την ΛΑΕ δεν ήθελε και δεν μπορούσε ίσως να οργανώσει τον κόσμο, ίσως γιατί και ο κόσμος δεν ήθελε και ούτε έτοιμος για κάτι τέτοιο. Μάλλον γιατί είχε και σε ένα βαθμό ακόμη  έχει πιο πολλά να χάσει εκτός από τις αλυσίδες του.

Αν το έπραττε ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως και να μην κέρδιζε την εξουσία και αυτό να ήταν και για καλό του ή για καλό της αριστεράς, μα ταυτόχρονα δεν θα ταν καλό για τους Συριζαίους που τώρα έχουν βρει  εργασιακή ασφάλεια και κάλυψη.

Το ΚΚΕ το γνώριζε αυτό, και ούτε το ίδιο επιθυμούσε  να παίξει αυτό το ρόλο, ή λόγω φόβου ή λόγου αντίληψης πραγμάτων.

Απεναντιας  οι δυνάμεις της «άλλης» αριστεράς , οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ίσως και να είχαν, να είχαμε ή να έχουμε αυταπάτες για τις δυνατότητες και την επαναστατική οντολογία του προλεταριάτου ή για τις δυνατότητες της πρωτοπορίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας ύστερα ή μάλλον  καλύτερα  αρκετά πριν το δημοψήφισμα που δεν του βγήκε είχε κατανοήσει πως ο μόνος δρόμος που του είχε μείνει για να μην φύγει από την εξουσία ήταν η υποταγή, η  μετατροπή του σε μια ακόμη μνημονιακή δύναμη όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Και αυτό επέλεξε έχοντας την λαϊκή  νομιμοποίηση  της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού που  είχε και έχει πιο πολλά να χάσει εκτός από τις αλυσίδες του, όπως ξαναείπαμε.

Και έχοντας και  την νομιμοποίηση του δικού του τμήματος των μελών και των στελεχών που έβλεπαν να ανοίγουν οι πόρτες της κρατικής και όχι μόνο διοίκησης. Κτίζοντας και τις αναγκαίες κοινωνικές συμμαχίες πχ με τους δημοσίους υπάλληλους, έχοντας και την στήριξη της ηγεμονικής μερίδας του αστισμού που έβλεπε και βλέπει το Σύριζα να του κάνει την δουλειά δίχως φωνές, κραυγές και διαμαρτυρίες.

Ενώ τώρα με το ταξίδι στις ΗΠΑ αδειάζει σε φιλοαμερικανισμό και την δεξιά, κεντροδεξιά και κεντροαριστερή παράταξη. Δυστυχώς, ευτυχώς ή και αδιάφορα ο ΣΥΡΙΖΑ στην παρούσα φάση μετατρέπεται σε μια σοβαρή μνημονιακή συστημική δύναμη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους άσχετο με το γεγονός αν και σε πιο βαθμό αυτό είναι καλό για την χώρα ή για τα πλατιά λαϊκά και εργατικά συμφέροντα.

Το ξαναλέω και κλείνω, στο βαθμό που μας παίρνει, στο βαθμό που μας αναλογεί είναι καθήκον μας να ετοιμάσουμε τις πλατιές  λαϊκές και εργατικές μάζες για την σύγκρουση και την έξοδο στο βαθμό που δεν θέλουμε να μείνουμε σκλάβοι.

Το να τον ετοιμάσουμε σημαίνει να το εξηγήσουμε πως αυτό συνεπάγεται πως δεν θα είναι περίπατος και πως μιλάμε για μια ολότελα καινούργια ιστορία. Η ελευθερία είναι ωραίο πράγμα, άλλα αυτό δεν σημαίνει πως είναι και το ευκολότερο, ευκολότερο είναι το άλλο, η λευτεριά έχει και μοναξιά, έχει και τρομερές δυσκολίες που ίσως οδηγήσουν και στην καταστροφή, αλλά όπως και να χει είναι τρομερά ωραία, να πάρει ο διάολος

Όσο αφορά το Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν. Ή θα καταστρέφουν όπως και το ΠΑΣΟΚ  ή να μετατραπούν σε μια ηγεμονεύουσα κεντροαριστεροδεξιά δύναμη, αλλά αυτό ας το δουν  όποιοι νιώθουν και είναι αριστεροί.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *