Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

«Νύχτα»

by Δημήτρης Αργυρός on 23 Οκτωβρίου 2017

      Σαββάτο βράδυ, στο «Δημήτρης Χατζής»  θεάτρου επίσκεψις, της «Νύχτας» της Rebecca Prichard από το Ινστιτούτο πειραματικών τεχνών, σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή. Ένα σκοτεινό μητροπολιτικό θρίλερ για την «νύχτα» που χει απλωθεί στην χώρα, για την «νύχτα» που χει απλωθεί γύρω μας, για την νύκτα που χει απλωθεί μέσα μας.

Για την «νύχτα» της μαφίας που μας κυβερνά και που μας καθορίζει τις ζωές,  για την «νύχτα» των ακριβών ξενοδοχείων, για την «νύχτα» του πανηδονισμού,  για την «νύχτα» των βάναυσων οργίων και των brutal βίτσιων. Την «νύχτα» των ναρκωτικών, των έντονων ρυθμών, της εκκωφαντικής bit μουσικής, της πυρπόλησης των εμπορευμάτων, των αυτοκινήτων και των τραπεζών, για την «νύχτα» του αναρχικού μηδενισμού.

Την «νύχτα» της ανθρώπινης ατομικής και συλλογικής μοναξιάς, της ατομικής και συλλογικής αλλοτρίωσης, για την «νύχτα» των εκκινήσεων των επιθυμιών που μετατρέπεται σε βιοπολιτική, βιοεξουσία, σε νεκροπολιτική, που μετατρέπεται σε αναγκαιότητα και θάνατο.  Για την «νύχτα» μιας μελλοντικής κοινωνίας που σε μεγάλο βαθμό είναι η σημερινή μητροπολιτική πραγματικότητα. Αυτή η μελλοντική «νύχτα» είναι σε μεγάλο βαθμό η δική μας «νύχτα»

Είναι η ιστορία μιας παρέας  κοριτσιών, μιας μητροπολιτικής θηλυκίας «γλυκιάς συμμορίας» της δικής  μας εποχής, μιας «γλυκιάς συμμορίας» ενός κλίματος trainspoting μια παρέα γυναικών που επιθυμούσαν να «διαλέξουν ζωή», την δική τους ελεύθερη και ανεξάρτητη ζωή, πέρα από συμβάσεις, μακριά από νόμους που συντρίβει στις μυλόπετρες της καταθλιπτικής αναγκαιότητας.

Ένα ταξίδι στο έρωτα και στο πόνο, στην φιλία και στην μοναξιά, στην εξέγερση και στην υποταγή, στις ουσίες που απελευθερώνουν την συνείδηση και στα ναρκωτικά που την κλειδώνουν. Ένα ταξίδι  ανθρώπων που ονειρεύτηκαν να ζήσουν άμεσα και αδιαμεσολάβητα την λευτεριά, την αυτονομία και την ανεξαρτησία, επιθύμησαν να μην γίνουν μικροαστοί και οδηγήθηκαν στην αποξένωση, στην φυλακή, στην πορνεία, στο τρελάδικο και στην αυτοκτονία.

Είδαμε, παρακολουθήσαμε με αμείωτο ενδιαφέρον  ένα σκληρό και συνάμα τρυφερό δυνατό υπαρξιακό θρίλερ για την ιστορία την πορεία  μιας γενιάς ή ακόμη συνολικότερα για την δική μας γενιά, για εμάς τους ίδιους ή για κάποιους από εμάς που όχι μόνο αγωνιούμε, όχι μόνο απελπιζόμαστε ή ελπίζουμε για το αύριο, αλλά και παλεύουμε, αγωνιζόμαστε με όσα μέσα και τρόπους και ψυχικά και σωματικά αποθέματα  διαθέτουμε.

Αλλά νομίζω και για αυτούς που αδυνατούν να δουν πέρα από αυτό που υπάρχει ή που φοβούνται να δουν την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, την σκοτεινή πλευρά του κόσμου, την σκοτεινή πλευρά της φύσης τους, την σκοτεινή πλευρά του εαυτού τους.

Στο βαθμό που θέλουμε να είμαστε η εποχή μας και στην καλύτερη των περιπτώσεων αυτό είμαστε ή αυτό μπορούμε να γίνουμε δεν μπορούμε παρά να συναντηθούμε με την σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων και του εαυτού μας για να οδηγούμε πέρα από αυτή, να οδηγούμε στο ξέφωτο του Χάιντεγκερ, στην φωτεινή πλούσια πλευρά των δυνατοτήτων και των δυνάμεων του εαυτού μας, του σώματος μας, της κοινωνικής δυναμικής.

Δημήτρης Αργυρός

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *