Sufir3d

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας

μπροστά στις νέες συνθήκες τι;

by Δημήτρης Αργυρός on 7 Δεκεμβρίου 2017

Μπαίνουμε, βρισκόμαστε, ως χώρα και ως περιοχή, σε μια νέα ιστορική περίοδο, σε μια περίοδο έντονων εσωτερικών αναταράξεων, ταξικών συγκρούσεων, πολεμικών, ίσως και θερμοπυρηνικών, συγκρούσεων. Αυτό που απουσιάζει και φαίνεται πως θα απουσιάζει για καιρό ακόμη, είναι η επαναστατική ανατρεπτική προοπτική.   

Το κλείσιμο της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα, άνοιξε τη νέα φάση της παγκόσμιας συστημικής κρίσης. Κρίση που συνεχίζεται, εξελίσσεται με- ανισόμετρο και συνδυασμένο τρόπο- και εδράζεται  στη κρίση υπερπαραγωγής του κεφαλαίου και  οδηγεί στην πτώση του ποσοστού κέρδους του.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι δυνάμεις του κεφαλαίου σε συνεργασία ή  και σε ανταγωνισμό επιχειρούν να ξαναμοιράσουν τις ζώνες επιρροής και ταυτόχρονα να επανεφεύρουν νέους τρόπους εκμετάλλευσης της φύσης και της ζωντανής εργασίας.

Η ελεγχόμενη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, της φύσης και του ανθρώπου είναι ο νομοτελής δρόμος για να υπερβούν την βαθιά συστημικής τους κρίση.

Μόνο που αυτό δεν ακολουθεί πάντα ελεγχόμενα βήματα και δρόμους, συνήθως τα γεγονότα οδηγούνται σε μια «διακλάδωση» και τότε η ανεξέλικτη καταστροφή είναι μια από τις επιλογές, η άλλη είναι η επανάσταση.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα και ως ο αδύνατος καπιταλιστικός κρίκος κατέρρευσε. Στην αρχή η ΕΕ επιχείρησε να απομονώσει ο ιό Ελλάδα και σήμερα αφού τα χει καταφέρει σκοπεύει επιχειρεί να βγάλει κέρδος από αυτήν.

Με το Ελληνικό κεφάλαιο να μην είναι ο φτωχός συγγενής, μα να παίζει- όπως άλλωστε έκανε πάντα- τα δικά του παιχνίδια σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Στην χώρα μας ζήσαμε μια αγωνιστική κινηματική ανάταση την περίοδο 2006- 2015. Με κρίσιμες καμπές το «2008» και την εξεγερσιακή διετία 2010-12.

Το «2008» ήταν απόρροια της εξέγερσης του πλέον ευαίσθητου κοινωνικού δέκτη της νεολαίας μπροστά σε αυτά που ζούσε ή και έρχονταν.

Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου ήταν η αφορμή για την καθολική εξέγερση. Για την καθολική εξέγερση που επιχείρησε να καταστρέψει συμβολικά και πραγματικά σε «ό,τι σου καίει, σε ό,τι σου τρώει την ζωή», δημιουργώντας ένα αυτοδιαχειριζόμενο αντιηγεμονικό παράδειγμα.

Και ως εξέγερση πέτυχε και το ένα και το άλλο στο βαθμό που αυτό ήταν αναγκαίο και πιο πολύ δυνατό. Ανοίγοντας τον δρόμο σε νέες πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες που και σήμερα με αρνητικό ή και θετικό τρόπο παίζουν ρόλο: Νέα κοινωνικά στέκια, καταλήψεις στέγης, αυτοδιαχειριζομενες κοινότητες, αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια.

Μια κατάσταση πραγμάτων που φέρνει κοντά τα αναρχικά και τα κομμουνιστικά ρεύματα. Από την άλλη παραγωγή και ενδυνάμωση ενός μεταμοντέρνου αναρχικού μηδενισμού.

Στο πολιτικό επίδικο: ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την μια, Χ.Α. από την άλλη ως αντίδραση στην αριστερόστροφη αλλαγή, με το ΣΥΡΙΖΑ να καρπώνεται στα κεντροαριστερά όλη αυτή την κινηματική και αγωνιστική στροφή.

Η εξεγερσιακή διετία 2010-12 θα μπορούσε να εξελιχτεί σε μια προεπαναστατική ή και επαναστατική κρίση- εφόσον και αν υπήρχαν- οι πολιτικές δυνάμεις που με συνέπεια εργάζονταν σε αυτή την προοπτική.

Αυτό δεν συνέβη ∙ οι δυνάμεις που προπαγανδίζουν και μιλούν για την επανάσταση δεν είδαν, δεν τόλμησαν, δεν επιχείρησαν να σκεφτούν και να δράσουν σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Και ίσως να είχαν δίκαιο, ίσως πάλι να μην είχαν ετοιμαστεί σε μια τέτοια κατεύθυνση και αυτό δεν εξαρτάται από το αν ήταν ή όχι κόμμα ή αν είχαν βαθιούς δεσμούς με την εργατική τάξη.

Άλλωστε θεωρώ πως ούτε η εργατική τάξη ενώνεται με τον τρόπο που έχουμε μάθει, ούτε το κόμμα μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο που μπορούσε ή έπαιξε την εποχή του 20ου αιώνα.

Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ καρπώνεται όλη αυτή την κίνηση, αυτό τον αγωνιστικό παλμό σε μια κατεύθυνση ενός ρεαλιστικού συμβιβασμού με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους δανειστές.

Η συνέχεια όλοι μας την γνωρίζουμε ∙ ο ρεαλιστικός συμβιβασμός αποδείχτηκε μια φενάκη με το ΣΥΡΙΖΑ να μεταμορφώνεται στο πλέον αξιόπιστο διαχειριστή της καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων και του ανθρώπου, από πλευράς του Ελληνικού κεφαλαίου και των ξένων δανειστών.

Χειρότερη εξέλιξη δεν θα μπορούσε να υπάρξει, ο ΣΥΡΙΖΑ τράβηξε όλη την αριστερά στο μνημονιακό όλεθρο, άσχετα με την θέση που παίρνεις απέναντι του. Ακόμη και το ΚΚΕ- θεωρητικά και συνεπές το πλέον αντιΣΥΡΙΖΑ- αποδεικνύεται αναξιόπιστο μπροστά στο ερώτημα και εσείς τι διαφορετικό θα πράττατε; Η απάντηση καθόλου, μα καθόλου εύκολη δεν είναι:

Όσο και αν δεν το θέλουμε ή το απευχόμαστε η «διακλάδωση» της θεωρίας του χάους εμφανίζεται εμπρός μας: ή ακολουθούμε την μια κατεύθυνση ή την άλλη, μέση Συριζαίικη λύση δεν υπάρχει.

Μόνο που σε κάθε περίπτωση πρέπει να ετοιμάσεις τον στρατό σου, ανάλογα πρέπει να ετοιμάσεις τον κόσμο για κάθε ενδεχόμενο. Όταν πας για πόλεμο οπλίζεσαι ανάλογα. Δεν κάνεις πόλεμο με λουλούδια ή χειρονομίες, κάνεις πόλεμο με στρατό και όπλα και είσαι έτοιμος για πάσα ενδεχόμενο.

Στην σημερινή συγκυρία μπροστά στο πόλεμο, τον εκφασισμό και τον εξανδραποδισμό τι κάνουμε;  Και πόσο έτοιμοι είμαστε για αυτό ; Ή πόσο έτοιμος είναι ο Ελληνικός λαός για μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων. Ή πόσο έτοιμοι είμαστε εμείς να οργανώσουμε το Ελληνικό λαό και την εργατική τάξη σε μια τέτοια κατεύθυνση ;

Και τι προτείνουμε ως απάντηση σε αυτή την κατάσταση πραγμάτων; Τον σοσιαλισμό/ κομμουνισμό; Και τι σημαίνουν σε αυτή την ιστορική περίοδο αυτές οι λέξεις;

Ε ναι το μέλλον βρίσκεται στο σοσιαλισμό/ κομμουνισμό, το ζητούμενο είναι να επαναηματοδοτήσουμε τις λέξεις, τα γλωσοπαίγνια και τις «μορφές ζωής» του σοσιαλισμού/ κομμουνισμού.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *